Świątynia Długowieczności
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Świątynia Długowieczności w Pekinie |
|
 |
|
| Państwo |  Chińska Republika Ludowa |
| Miejscowość | Pekin |
| Wyznanie | buddyzm |
| Historia | |
| Data budowy | 1577 |
| Dane świątyni | |
| Stan obecny | muzeum sztuki |
|
Położenie na mapie Chin
  Świątynia Długowieczności
w Pekinie |
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Świątynia Długowieczności (chin. upr. 万寿寺, chin .trad. 萬壽寺, pinyin: Wànshòu Sì) – świątynia buddyjska znajdująca się przy Suzhou Jie w Pekinie.
Została wzniesiona w 1577 roku. Stanowiła cesarską rezydencję i miejsce, w którym władcy świętowali swoje urodziny[1]. Świątynia, zwana potocznie "małym Zakazanym Miastem", składała się pierwotnie z trzech części, z których do czasów obecnych przetrwały tylko środkowa i zachodnia[2]. W 1979 roku jako zabytek została objęta prawną ochroną.
Od 1985 roku w świątyni mieści się muzeum sztuki[1]. Przechowywane jest w nim ponad 50,000 eksponatów z różnych okresów chińskiej historii, m.in. monety, kaligrafia, porcelana[2].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Beijing Art Museum (ang.). china.org.cn. [dostęp 24 kwietnia 2010].
- ↑ 2,0 2,1 Beijing Tourist Attraction: Wanshou Temple (ang.). chinatour.com. [dostęp 24 kwietnia 2010].
