Świątynia Egipska w Warszawie
| Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich | |
 nr rej. 13/4 z 1.07.1965 |
|
 |
|
| Państwo |  Polska |
| Miejscowość | Warszawa |
| Adres | Łazienki Królewskie |
| Styl architektoniczny | klasycyzm |
| Architekt | Jakub Kubicki |
| Rozpoczęcie budowy | 1819 |
| Ukończenie budowy | 1822 |
|
Położenie na mapie
  Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
|
|
| Na mapach: | |
Świątynia Egipska – budowla klasycystyczna, znajdująca się w Łazienkach Królewskich. Jest przykładem egiptyzacji projektów architektonicznych w pierwszej połowie XIX stulecia. Obecnie znajduje się tam Muzeum Harcerstwa.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Po roku 1819 rozpoczęto prace nad urządzaniem nowego ogrodu na tyłach Pałacu Belwederskiego. Był on zakomponowany w stylu romantycznym. W południowej części tego ogrodu, na wale będącym pozostałością dawnych okopów Lubomirskiego usytuowano pawilon zwany Świątynią Egipską. Górą, czyli dachem budowli, biegł most na drodze pomiędzy rogatką Belwederską a Drogą Chińską.
Budowla powstała prawdopodobnie około 1822 roku, a za jej autora uważa się Jakuba Kubickiego. W latach dwudziestych XIX wieku pełnił on funkcję Intendenta Generalnego Budynków Królewskich i w tym czasie projektował i odnawiał wiele budynków, dlatego też jemu przede wszystkim przypisuje się autorstwo Świątyni. Nie wyklucza się jednak, że zaprojektować ją mógł jeden z trzech wymienionych architektów: Hilary Szpilowski, Aleksander d`Alfonce lub Piotr Aigner.
[edytuj] Wygląd
Elewacja północna ma kształt świątyni egipskiej. Jej część środkowa wysunięta do przodu o ukośnie pochylonych ścianach, zawiera pomieszczenie otwarte na zewnątrz czterema kolumnami lotosowymi. Początkowo kolumny te były drewniane, podczas remontu w roku 1936 zastąpiono je betonowymi. Niżej ustawione są popiersia lwów wyrzucających wodę z pysków. W cofniętych bocznych partiach znajdują się drzwi prowadzące do wnętrza. Na architekturze Egiptu wyraźnie wzorowane są stelokształtne nisze i gzyms w kształcie wiązki trzcin. Zestaw dopełnia prostopadłościenny sarkofag wykonany z kamienia. Na szczycie budynku ustawiony był wysoki obelisk pokryty hieroglifami. Był on bardzo dobrze widoczny z okien pałacu. Obecnie nad świątynią góruje jego rekonstrukcja. Główny element budynku stanowiła figarnia – cieplarnia z drzewkami figowymi. Była ona położona w części południowej, która nie przetrwała do naszych czasów. Zachował się jedynie, ulokowany nad stawem, północny fragment większej całości.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Adam Dylewski: Warszawa Przewodnik Ilustrowany. ISBN 83-7304-623-2, str. 121. Pascal, 2006.
- Marek Kwiatkowski: Łazienki. str. 9. PWN, 1972.
- Marek Kwiatkowski: Łazienki i Belweder. ISBN 83-213-3064-9. Arkady, 1986.
- Marek Kwiatkowski: Wielka Księga Łazienek. ISBN 83-7255-684-9. Prószyński i S-ka, 2000.
- Władysław Tatarkiewicz: Łazienki Warszawskie. Arkady, 1957.
