Świątynia Wang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Górski Naszego Zbawiciela w Karpaczu
(Świątynia Wang)
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1365/495 z 11.12.1958
Świątynia Wang w Karpaczu – stan współczesny
Świątynia Wang w Karpaczu – stan współczesny
Państwo  Polska
Miejscowość Karpacz
Wyznanie protestanckie
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej
Parafia Parafia Ewangelicko-Augsburska w Karpaczu
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Świątynia Wang
Świątynia Wang
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Świątynia Wang
Świątynia Wang
Ziemia 50°46′38,33″N 15°43′27,25″E/50,777314 15,724236
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Kościół Górski Naszego Zbawiciela znany powszechnie jako Kościół Wang lub Świątynia Wangewangelicki kościół parafialny w Karpaczu w Karkonoszach, przeniesiony w 1842 z miejscowości Vang, leżącej nad jeziorem Vangsmjøsa w Norwegii.

Kościół został zbudowany z sosnowych bali w miejscowości Vang w południowej Norwegii, na przełomie XII i XIII w. Powstał jako jeden z ok. tysiąca (przetrwało kilkadziesiąt) norweskich kościołów klepkowych (słupowych) – stavkirke. Uważany jest za najstarszy drewniany kościół w Polsce.

W XIX w. świątynia stała się już za mała na potrzeby miejscowej ludności, która chcąc wybudować sobie nowy kościół musiała zaciągnąć pożyczkę na pokrycie kosztów budowy. Kościół był mocno zniszczony, ale nadawał się do sprzedaży w celu rozbiórki i odbudowania w innym miejscu. Wtedy norweski malarz Jan Krystian Dahl przebywający w Dreźnie skłonił pruskiego króla Fryderyka Wilhelma IV do jej zakupu dla berlińskiego muzeum.

W 1841 rozebraną świątynię przewieziono najpierw do Szczecina, a potem do Berlina, jednak zaprzyjaźniona z królem hrabina Fryderyka von Reden z Bukowca przekonała go, żeby przewieźć ją na Śląsk. Argumentem było to, że gmina do której należał Karpacz Górny, Borowice, Wilcza Poręba i Budniki nie miała kościoła i była obsługiwana okazjonalnie przez duchownych z Kowar lub Miłkowa. Dokładne położenie wyznaczył dyrektor sobieszowskiego zarządu dóbr rodu Schaffgotschów wyliczając najkrótsze czasy dojścia z poszczególnych miejscowości. Wzięto też pod uwagę scenerię w jakiej miał stanąć kościółek[1]. Świątynię najpierw Odrą przewieziono do Malczyc, potem drogą lądową do Karpacza Górnego (wówczas niem. BrückenbergMostowa Góra), w którym znalazł się w roku 1842.

Znaczna część oryginalnych elementów kościoła nie nadawała się do użytku. Kierujący budową pisał w kwietniu 1844 r., że z Norwegii przewieziono tylko jedną piętnastą jego fragmentów. Brakujące części dorabiano w trakcie budowy na podstawie rysunków. W zrekonstruowanym kościele wybudowano krużganki, wieżę oraz wykonano okna w krużgankach i w ścianach wewnętrznych, których pierwotny kościół nie posiadał. Oryginalne są umieszczone pośrodku kościoła cztery drewniane kolumny oraz bogato rzeźbione portale, a także rzeźbione lwy nordyckie. Spośród późniejszych elementów na uwagę zasługuje bogato zdobiony krucyfiks wyrzeźbiony w jednym pniu dębowym przez Jakuba z Janowic w 1846 r.[1].

28 lipca 1844 świątynia Wang stała się kościołem miejscowej parafii ewangelickiej i jest nim nadal. Stanowi atrakcję turystyczną Karpacza.

Konstrukcja kościoła wykonana jest bez użycia gwoździ, wszystkie połączenia zrealizowano przy pomocy drewnianych złączy ciesielskich. Wnętrze świątyni ozdobione jest oryginalnymi zdobieniami i rzeźbami. Bryła obiektu podczas prac konserwatorskich, zgodnie z XIX-wiecznymi trendami konserwatorskimi, uległa znacznej rozbudowie. Dobudowano też wysoką kamienną dzwonnicę, która chroni drewnianą świątynię przed wiatrem znad Śnieżki.

W latach 1963-1965 przeprowadzono prace konserwatorskie. Odnowiono malowanie elementów drewnianych. Wymieniono pokrycie dachowe z łupku na gont przycinany według wzorów norweskich. Wykonano instalację elektryczną i ogrzewanie[1].

Na przykościelnym cmentarzu pochowani zostali zarówno wierni z miejscowej parafii (np. Henryk Tomaszewski) oraz ich duszpasterze, jak również osoby, które zginęły w górach lub w nich zmarły (np. Julianne Caroline Korber - właścicielka Riesenbaude, zmarła 22 listopada 1884 i pochowana dopiero 6 dni później). 29 kwietnia 2014 r. na cmentarzu przy świątyni Wang został pochowany Tadeusz Różewicz.

W miejscu dawnego pomnika żołnierzy-ofiar I wojny światowej znajduje się rzeźba "Wskrzeszenie Łazarza" autorstwa Ryszarda Zająca.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Zbigniew Garbaczewski "Główny szlak sudecki im. Mieczysława Orłowicza" Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa-Kraków 1985

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]