Świątynia rzymska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Rzymska świątynia – świątynia w starożytnym Rzymie.
Starożytni Rzymianie budowę swoich świątyń wzorowali na rozwiązaniach etruskich i greckich.
Stosowano następujące typy świątyń:
- na planie prostokąta (bardziej popularny). Świątynie tego typu, budowane często przy placach, widoczną miały fasadę i ewentualnie elewacje boczne. Portyki nie otaczały ich ze wszystkich stron, jak w świątyniach greckich lecz podpierały wysunięty dach. Były to budowle typowo fasadowe.
- na planie koła (świątynia Westy na Forum Romanum z II w.).
- typ mieszany – np. świątynia, w której cella była na planie koła a pronaos na planie prostokąta (Panteon z II w.).
Zastosowanie na szerszą skalę przez Rzymian łuków i łączenie linii prostych oraz krzywizn było możliwe przez przejęcie z kultury etruskiej pomysłu na zastosowanie łuku nad otworami w ścianach, sklepienia oraz udoskonalenie samej techniki budowania (wynalezienie pierwszego cementu złożonego z wapna i popiołów wulkanicznych, wypalanie cegły – II wiek p.n.e.).
Świątynie rzymskie ściany miały murowane, licowane płytami kamiennymi. Stosowane porządki architektoniczne pełniły przede wszystkim funkcję ozdobną.
[edytuj] Bibliografia
- Imperialne piękno - sztuka starożytnego Rzymu. Serwis wiara.pl. [dostęp 2012-05-01].
|
|||||||||||||||||||||||||
