Święta Kinga
| Święta | |
| Kinga OSC | |
| dziewica księżna Czysta Pani Sądecczyzny |
|
 Wizerunek św. Kingi na obrazie w klasztorze klarysek w Starym Sączu. |
|
| Data urodzenia | 5 marca 1234.svg){kind=small} Ostrzyhom, Królestwo Węgier |
| Data śmierci | 24 lipca 1292 Stary Sącz |
| Kościół/ wyznanie |
katolicki |
| Data beatyfikacji | 10 czerwca 1690 przez Aleksandra VIII (aprobata kultu) |
| Data kanonizacji | 16 czerwca 1999 Stary Sącz przez Jana Pawła II |
| Wspomnienie | 24 lipca |
| Patronka | Królestwa Polskiego i Litwy, diecezji tarnowskiej, polskich samorządowców, ubogich i górników solnych |
| Szczególne miejsca kultu | klasztory sióstr klarysek w Starym Sączu |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Święta Kinga, również Kunegunda (ur. 5 marca 1234 w Ostrzyhomiu, zm. 24 lipca 1292 w Starym Sączu) – węgierska klaryska (OSC) i dziewica, córka króla Węgier Beli IV i Marii Laskariny, żona polskiego władcy, Bolesława V Wstydliwego, Czysta Pani Sądecczyzny[1], święta Kościoła katolickiego.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Kinga była siostrą św. Małgorzaty Węgierskiej, Konstancji, księżnej ruskiej, oraz bł. Jolenty. W Wojniczu królewna została zaręczona z księciem sandomierskim Bolesławem, synem Leszka Białego, a następnie jemu poślubiona według kanonicznej formy sponsalia de futuro. Podobno przyniosła mu w posagu 4 tysiące grzywien, a według podania również sól węgierską, którą zaczęto wówczas w Bochni i Wieliczce wydobywać na większą skalę. Chociaż sól bocheńską i wielicką znano w Polsce już wcześniej, to jednak pewne jest, że właśnie za czasów Kingi rozwinęło się jej wydobywanie, prawdopodobnie za sprawą sprowadzonych przez nią górników węgierskich. W 1257 roku otrzymała od męża ziemię sądecką i Pieniny. Wykorzystując stan anarchii na Węgrzech księżniczka Kinga, dążąca do zacieśnienia związków Spisza z Polską, obsadziła ten teren swoimi wojskami, które stacjonowały tam aż do śmierci księżniczki w 1292. Po śmierci męża (1279) założyła w Starym Sączu klasztor klarysek i uposażyła go przywilejem w roku 1280. Odtąd zamieszkiwała w tym klasztorze, choć musiała go opuścić pod koniec 1287 roku, kiedy wraz z dwiema siostrami (Jolantą i Konstancją) oraz innymi siedemdziesięcioma zakonnicami uciekła na Zamek Pieniński bronić się przed najazdem tatarskim. Powróciwszy zimą 1288 do klasztoru w Starym Sączu mieszkała w nim aż do śmierci, 24 lipca 1292 roku.
Pierścień św. Kingi [edytuj]
Według legendy, gdy polski książę krakowsko-sandomierski Bolesław poprosił o rękę węgierskiej królewny Kingi, ta zwróciła się do swego ojca, aby w wianie nie dawano jej złota i kosztowności, gdyż niosą za sobą pot i łzy ludzkie. Nie chciała też roju służby, bo ta jest znamieniem pychy. Życzyła sobie tylko jednego skarbu – soli, którą chciała dać swej przyszłej ojczyźnie. Król Węgier podarował jej więc najbogatszą kopalnię Siedmiogrodu w Marmarosz (Prajd). Kinga biorąc ją w posiadanie, wrzuciła do szybu swój zaręczynowy pierścień, zaś w drodze do kraju swego męża zabrała ze sobą doświadczonych górników węgierskich. W Polsce kazała im szukać soli. Znaleźli ją - jak pisze Ksiądz Piotr Skarga - „w pierwszym bałwanie [bryle] soli, który wykopano, pierścień się on jej znalazł, który ujrzawszy Kunegunda i poznawszy, dziękowała Panu Bogu, który dziwy czyni tym, którzy Go miłują”. Kinga jest rozpamiętywana do dziś w polskich bajkach i książkach.
Aprobata kultu i kanonizacja [edytuj]
Aprobaty kultu Świętej Kingi dokonał papież Aleksander VIII w 1690, a kanonizacji 16 czerwca 1999 r. w Starym Sączu Jan Paweł II[2].
Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest w dies natalis (24 lipca). W polskim Kościele ma rangę wspomnienia obowiązkowego.
Patronat [edytuj]
W 1715 papież Benedykt XIII ogłosił bł. Kingę patronką Królestwa Polskiego i Litwy. W 1901 biskup Leon Wałęga obrał bł. Kingę patronką diecezji tarnowskiej. Kinga jest opiekunką górników solnych.
16 stycznia 2007 r., podczas opłatkowego spotkania miast i gmin papieskich, ks. bp Piotr Libera ogłosił, że Św. Kinga została – stosowną decyzją Stolicy Apostolskiej – ustanowiona patronką polskich samorządowców[3].
Ikonografia [edytuj]
W ikonografii św. Kinga przedstawiana jest w stroju klaryski lub księżnej, w ręku trzyma makietę klasztoru ze Starego Sącza, czasami bryłę soli w której bywa pierścień.
Galeria [edytuj]
-
Obraz ilustrujący legendę o pierścieniu Świętej Kingi
-
Solna rzeźba Świętej Kingi i górników w kopalni soli w Wieliczce ilustrująca legendę o pierścieniu Świętej Kingi
-
Pomnik Św.Kingi w klasztorze Klarysek w Starym Sączu
-
Papieski ołtarz w Starym Sączu, przy którym papież Jan Paweł II przewodniczył mszy świętej oraz kanonizował św. Kingę
-
Św. Kinga pędzla Jana Matejki
Zobacz też [edytuj]
- beatyfikowani i kanonizowani przez Jana Pawła II
- imiona: Kinga i Kunegunda
- św. Kunegunda Luksemburska
- Kaplica św. Kingi w kopalni soli "Wieliczka"
- Kapliczka św. Kingi
- modlitwa za wstawiennictwem świętego
- Most im. św. Kingi
- parafie pod wezwaniem św. Kingi
- polscy święci i błogosławieni
- Psałterz św. Kingi
Przypisy [edytuj]
- ↑ Marek Wójtowicz SJ: Św. Kinga - Czysta Pani Sądecczyzny. DEON.pl z inicjatywy SJ i Wydawnictwa WAM. [dostęp 2013-03-19].
- ↑ Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 606. ISBN 978-83-7318-736-8.
- ↑ Święta Kinga patronką samorządowców. Serwis informacyjny Gminy Dukla. [dostęp 2012-09-09].
Bibliografia [edytuj]
- Święta Kinga, dziewica materiały na brewiarz.pl [aktualizacja: 30.06.2009]
Linki zewnętrzne [edytuj]
- „Pierścień św. Kingi” jako kulturalno – edukacyjne przedsięwzięcie na radiokrakow.pl
- Santa Cunegunda Reina de Polonia na stronie hiszpańskich franciszkanów (hiszp.)
|
|||||||||||||
