Święta Kinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kinga
z Bożej łaski księżna krakowska i sandomierska, pani sądecka i Pienin
Kinga węgierska.jpg
Księżna krakowska
Okres panowania od 1243/1247
do 1279
Poprzedniczka Agafia
Następczyni Gryfina
Księżna sandomierska
Okres panowania od 1239/1247
do 1279
Poprzedniczka Grzymisława
Następczyni Gryfina
pani sądecka
Okres panowania od 1257
do 1292
Poprzedniczka -
Następczyni Gryfina
Dane biograficzne
Dynastia Arpadowie
Urodzona 5 marca 1234
Królestwo Węgier Ostrzyhom
Zmarła 24 lipca 1292
Księstwo Krakowskie Stary Sącz
Ojciec Bela IV
Matka Maria Laskarina
Mąż Bolesław V Wstydliwy
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Święta
Kinga OSC
dziewica, księżna
Święta Kinga.jpeg
Wizerunek św. Kingi na obrazie w klasztorze klarysek w Starym Sączu.
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data beatyfikacji 10 czerwca 1690
przez Aleksandra VIII (aprobata kultu)
Data kanonizacji 16 czerwca 1999
Stary Sącz
przez Jana Pawła II
Wspomnienie 24 lipca
Atrybuty makieta klasztoru, bryła soli z pierścieniem
Patronka Królestwa Polskiego i Litwy, diecezji tarnowskiej, polskich samorządowców, ubogich i górników solnych
Szczególne miejsca kultu klasztor sióstr klarysek w Starym Sączu

Święta Kinga, również Kunegunda (ur. 5 marca 1234 w Ostrzyhomiu, zm. 24 lipca 1292 w Starym Sączu) – węgierska klaryska (OSC) i dziewica, córka króla Węgier Beli IV i Marii Laskariny, żona polskiego władcy, Bolesława V Wstydliwego, święta Kościoła katolickiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kinga była siostrą św. Małgorzaty Węgierskiej, Konstancji, księżnej ruskiej, oraz bł. Jolenty. W Wojniczu królewna została zaręczona z księciem sandomierskim Bolesławem, synem Leszka Białego, a następnie jemu poślubiona według kanonicznej formy sponsalia de futuro. Podobno przyniosła mu w posagu 4 tysiące grzywien, a według podania również sól węgierską, którą zaczęto wówczas w Bochni i Wieliczce wydobywać na większą skalę. Chociaż sól bocheńską i wielicką znano w Polsce już wcześniej, to jednak pewne jest, że właśnie za czasów Kingi rozwinęło się jej wydobywanie, prawdopodobnie za sprawą sprowadzonych przez nią górników węgierskich. W 1257 roku otrzymała od męża ziemię sądecką i Pieniny. Wykorzystując stan anarchii na Węgrzech księżniczka Kinga, dążąca do zacieśnienia związków Spisza z Polską, obsadziła ten teren swoimi wojskami, które stacjonowały tam aż do śmierci księżniczki w 1292. Po śmierci męża (1279) założyła w Starym Sączu klasztor klarysek i uposażyła go przywilejem w roku 1280. Odtąd zamieszkiwała w tym klasztorze, choć musiała go opuścić pod koniec 1287 roku, kiedy wraz z dwiema siostrami (Jolantą i Konstancją) oraz innymi siedemdziesięcioma zakonnicami uciekła na Zamek Pieniński bronić się przed najazdem tatarskim. Powróciwszy zimą 1288 do klasztoru w Starym Sączu mieszkała w nim aż do śmierci, 24 lipca 1292 roku.

Pierścień św. Kingi[edytuj | edytuj kod]

Według legendy, gdy polski książę krakowsko-sandomierski Bolesław Wstydliwy poprosił o rękę węgierskiej królewny Kingi, ta zwróciła się do swego ojca, aby w wianie nie dawano jej złota i kosztowności, gdyż niosą za sobą pot i łzy ludzkie. Nie chciała też roju służby, bo ta jest znamieniem pychy. Życzyła sobie tylko jednego skarbu – soli, którą chciała dać swej przyszłej ojczyźnie. Król Węgier podarował jej więc najbogatszą kopalnię Siedmiogrodu w Marmarosz (Prajd). Kinga biorąc ją w posiadanie, wrzuciła do szybu swój zaręczynowy pierścień, zaś w drodze do kraju swego męża zabrała ze sobą doświadczonych górników węgierskich. W Polsce kazała im szukać soli. Znaleźli ją - jak pisze Ksiądz Piotr Skarga - „w pierwszym bałwanie [bryle] soli, który wykopano, pierścień się on jej znalazł, który ujrzawszy Kunegunda i poznawszy, dziękowała Panu Bogu, który dziwy czyni tym, którzy Go miłują”. Kinga jest rozpamiętywana do dziś w polskich bajkach i książkach.

Aprobata kultu i kanonizacja[edytuj | edytuj kod]

Aprobaty kultu Świętej Kingi dokonał papież Aleksander VIII w 1690, a kanonizacji 16 czerwca 1999 r. w Starym Sączu Jan Paweł II[1].

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest w dies natalis (24 lipca). W polskim Kościele ma rangę wspomnienia obowiązkowego.

Patronat[edytuj | edytuj kod]

W 1715 papież Benedykt XIII ogłosił bł. Kingę patronką Królestwa Polskiego i Litwy. W 1901 biskup Leon Wałęga obrał bł. Kingę patronką diecezji tarnowskiej. Kinga jest opiekunką górników solnych.

16 stycznia 2007 r., podczas opłatkowego spotkania miast i gmin papieskich, ks. bp Piotr Libera ogłosił, że Św. Kinga została – stosowną decyzją Stolicy Apostolskiej – ustanowiona patronką polskich samorządowców[2].

Ikonografia[edytuj | edytuj kod]

W ikonografii św. Kinga przedstawiana jest w stroju klaryski lub księżnej, w ręku trzyma makietę klasztoru ze Starego Sącza, czasami bryłę soli w której bywa pierścień.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 6: W-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 2007, s. 606. ISBN 978-83-7318-736-8.
  2. Święta Kinga patronką samorządowców. Serwis informacyjny Gminy Dukla. [dostęp 2012-09-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Święta Kinga, dziewica materiały na brewiarz.pl [aktualizacja: 30.06.2009]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]