Święta Klotylda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta Klotylda
błagowiernyja (święta władczyni)[a]
Vitrail Florac 010609 11.jpg
Data urodzenia ok. 470
Lyon
Data śmierci 3 czerwca 545
Tours
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki, prawosławny
Wspomnienie 3 czerwca[b]

16 czerwca[c]

Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Klotylda, Chrodechilda, cs. Błagowiernaja carica Kłotilda, (ur. ok. 470 roku w Lyonie, zm. 3 czerwca 545 w Tours) – święta katolicka i prawosławna.

Żywot świętej[edytuj | edytuj kod]

Życiorys św. Klotyldy spisano w X wieku na podstawie zapisków św. Grzegorz z Tours. Była córką Chilperyka II – brata i współregenta króla Burgundów Gundobada.

W 483 roku król Franków salickich z dynastii Merowingów Chlodwig I wysłał do Burgundii poselstwo w sprawie ewentualnego małżeństwa z Klotyldą do którego doszło w 492 roku (mimo że Chlodwig miał już syna z nieprawego łoża – Teuderyka I). Taki krok władcy Franków można tłumaczyć chęcią pozyskania sojuszników przeciwko Wizygotom.

Urodziła mu czterech synów i córkę:

  1. Ingomera (zm. w dzieciństwie)
  2. Chlodomera (zm. w 525 r.)
  3. Childeberta
  4. Chlotara
  5. Klotyldę

Dzieci zostały ochrzczone, a mąż przyjął chrzest z rąk św. Remigiusza. Po śmierci Chlodwiga przeniosła się do Tours i tam zmarła, a pochowana została w Paryżu.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Relikwie św. Klotyldy, królowej były przechowywane i obnoszone w procesjach aż do rewolucji francuskiej. Do dziś znajdują się one w kościele Saint-Leu w Paryżu.

W ikonografii święta odziana jest w królewskie szaty i koronę. W dłoniach trzyma zwój pisma.

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 3 czerwca, natomiast w Cerkwi prawosławnej 3/16 czerwca[d], tj. 16 czerwca według kalendarza gregoriańskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gustav Faber – Merowingowie i Karolingowie, PIW, Warszawa 1994
  • Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 499/500. ISBN 8370974643.

Źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]