Święta Weronika
| Święta Weronika | |
 Święta Weronika na obrazie Hansa Memlinga |
|
| Data urodzenia | Ziemia Izraela |
| Data śmierci | w I wieku Soulac(?) |
| Kościół/ wyznanie |
katolicki, ormiański, prawosławny |
| Wspomnienie | 4 lutego lub 12 lipca (kat.), 16/29 sierpnia (orm.), 12/25 lipca (praw.) |
| Patronka | fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Święta Weronika (zm. w I wieku n.e.) – matrona z Jerozolimy, która niosącemu krzyż Chrystusowi podała chustę do otarcia twarzy, na której miało odbić się oblicze Jezusa, święta Kościoła katolickiego, ormiańskiego i prawosławnego.
Grecko-rzymskie słowo vera eikon („prawdziwy wizerunek”) dało początek imieniu Weronika. Kult świętej Weroniki należy do zakresu pobożności ludowej. Inne periodyki podają źródło imienia Weronika jako wywodzące się z języka greckiego pheronike czyli „niosąca zwycięstwo” (phero = niosę + nike = zwycięstwo).
Legenda o niej pojawiła się w IV wieku i rozwijała się w różnych wersjach aż do późnego średniowiecza, wzbogacana coraz to nowymi szczegółami. Zasadniczy wątek tego budującego opowiadania mówi o pewnej metronie jerozolimskiej, która wyszła na ulicę, by zobaczyć niosącego krzyż Jezusa. Widok zbitego, osłabionego skazańca upadającego pod ciężarem krzyża tak ją wzruszył, że przycisnęła się przez tłum i białą chustą otarła. Za ten miłosierny czyn otrzymała na chuście odbicie Jego bolesnego oblicza.
Według średniowiecznej włoskiej legendy Veraicon (chusta z wizerunkiem Chrystusa) Weronika uleczyła cesarza Tyberiusza, a później została ofiarowana papieżowi Klemensowi. Podania francuskie opisują życie św. Weroniki, które miało przebiegać u boku nawróconego Zacheusza, a zakończyć się misją przeniesienia relikwii Marii z Nazaretu do Soulac. Natomiast niektóre źródła utożsamiają ją z kobietą uleczoną przez Jezusa Chrystusa z krwotoku[1].
Święta Weronika jest patronką fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców. Jest również orędowniczką w przypadku poważnych obrażeń, krążenia krwi i dobrej śmierci.
Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 4 lutego lub 12 lipca[2].
Kościoły wschodnie, z uwagi na liturgię według kalendarza juliańskiego, wspominają świętą:
- Kościół ormiański – 16/29 sierpnia[a], tj. 29 sierpnia wg kalendarza gregoriańskiego,
- Kościół prawosławny – 12/25 lipca, tj. 25 lipca.
W ikonografii jej atrybutem jest chusta z odbiciem twarzy Jezusa.
Relikwie chusty św. Weroniki przechowywane są w Capilla Mayor katedry w Jaén[3].
[edytuj] Zobacz też
- całun z Manoppello
- kult świętych
- święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
- święci prawosławni
- wstawiennictwo świętych
Uwagi
Przypisy
- ↑ Hubert Kaczmarski: Poczet Papieży: Biskupi Rzymu od św. Piotra do Jana Pawła II. Warszawa: Novum, 1986, s. 50.
- ↑ Antonio Borrelli: Santa Veronica (wł.). [dostęp 2011-05-07].
- ↑ Brigitte Hintzen-Bohlen: Sztuka i Architektura - Andaluzja. Warszawa: Wydawnictwo Philip Wilson, 2008, s. 368. ISBN 978-3-8331-5106-4.
[edytuj] Bibliografia
- Veronika (niem.). Ökumenisches Heiligenlexikon. [dostęp 2011-05-07].
- Święta Weronika. brewiarz.katolik.pl, 25-01-2011. [dostęp 2011-05-07].
