Święta Weronika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta Weronika
Hans Memling 026.jpg
Święta Weronika na obrazie Hansa Memlinga
Data urodzenia Ziemia Izraela
Data śmierci w I wieku
Soulac(?)
Kościół/
wyznanie
katolicki, ormiański, prawosławny
Wspomnienie 4 lutego lub 12 lipca[a]
16/29 sierpnia[b]
12/25 lipca[c]
Patronka fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Święta Weronika (zm. w I wieku n.e.) – matrona z Jerozolimy, która niosącemu krzyż Chrystusowi podała chustę do otarcia twarzy, na której miało odbić się oblicze Jezusa, święta Kościoła katolickiego, ormiańskiego i prawosławnego.

Grecko-rzymskie słowo vera eikon („prawdziwy wizerunek”) dało początek imieniu Weronika. Kult świętej Weroniki należy do zakresu pobożności ludowej. Inne periodyki podają źródło imienia Weronika jako wywodzące się z języka greckiego pheronike czyli „niosąca zwycięstwo” (phero = niosę + nike = zwycięstwo).

Legenda o niej pojawiła się w IV wieku i rozwijała się w różnych wersjach aż do późnego średniowiecza, wzbogacana coraz to nowymi szczegółami. Zasadniczy wątek tego budującego opowiadania mówi o pewnej metronie jerozolimskiej, która wyszła na ulicę, by zobaczyć niosącego krzyż Jezusa. Widok zbitego, osłabionego skazańca upadającego pod ciężarem krzyża tak ją wzruszył, że przycisnęła się przez tłum i białą chustą otarła. Za ten miłosierny czyn otrzymała na chuście odbicie Jego bolesnego oblicza.

Według średniowiecznej włoskiej legendy Veraicon (chusta z wizerunkiem Chrystusa) Weronika uleczyła cesarza Tyberiusza, a później została ofiarowana papieżowi Klemensowi. Podania francuskie opisują życie św. Weroniki, które miało przebiegać u boku nawróconego Zacheusza, a zakończyć się misją przeniesienia relikwii Marii z Nazaretu do Soulac. Natomiast niektóre źródła utożsamiają ją z kobietą uleczoną przez Jezusa Chrystusa z krwotoku[1].

Święta Weronika jest patronką fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców. Jest również orędowniczką w przypadku poważnych obrażeń, krążenia krwi i dobrej śmierci.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 4 lutego lub 12 lipca[2].

Kościoły wschodnie, z uwagi na liturgię według kalendarza juliańskiego, wspominają świętą:

W ikonografii jej atrybutem jest chusta z odbiciem twarzy Jezusa.

Relikwie chusty św. Weroniki przechowywane są w Capilla Mayor katedry w Jaén[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. liturgia katolicka
  2. liturgia ormiańska
  3. liturgia prawosławna
  4. Podwójne datowanie.

Przypisy

  1. Hubert Kaczmarski: Poczet Papieży: Biskupi Rzymu od św. Piotra do Jana Pawła II. Warszawa: Novum, 1986, s. 50.
  2. Antonio Borrelli: Santa Veronica (wł.). [dostęp 2011-05-07].
  3. Brigitte Hintzen-Bohlen: Sztuka i Architektura - Andaluzja. Warszawa: Wydawnictwo Philip Wilson, 2008, s. 368. ISBN 978-3-8331-5106-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]