Święta nakazane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Święta nakazane – w Kościele katolickim to uroczystości liturgiczne, w czasie obchodów których wierni są zobowiązani do uczestniczenia we mszy świętej oraz do powstrzymania się od prac niekoniecznych. Święta nakazane wyznacza i ich obchody reguluje dla Kościoła łacińskiego Kodeks prawa kanonicznego w kan. 1246—1248, oraz dla Kościołów wschodnich Kodeks kanonów Kościołów wschodnich w kan. 880—883.

Obowiązek uczestniczenia we mszy wypełniony zostaje przez czynne uczestnictwo w niej w jakimkolwiek obrządku katolickim, w dzień uroczystości lub wieczorem dnia poprzedzającego (→ wigilia). Jeżeli jednak z ważnej przyczyny, np. z powodu braku kapłana uczestnictwo we mszy jest niemożliwe, wówczas wierni powinni uczestniczyć w parafialnym nabożeństwie słowa Bożego albo gromadzić się na innej wspólnej modlitwie (np. rodzinnej).

Kościół łaciński[edytuj | edytuj kod]

Do świąt nakazanych w Kościele łacińskim należą (KPK kan. 1246 § 1.):

Katolickie Kościoły wschodnie[edytuj | edytuj kod]

Do świąt nakazanych w katolickich Kościołach wschodnich należą (daty podane według kalendarza juliańskiego datowane w kalendarzu gregoriańskim):

Obowiązywanie dni świątecznych nakazanych na różnych obszarach[edytuj | edytuj kod]

W Kościele łacińskim Konferencja episkopatu w każdym kraju, a w Kościołach wschodnich kompetentna władza w każdym Kościele sui iuris może, za uprzednią aprobatą Stolicy Apostolskiej, niektóre z dni świątecznych nakazanych znieść lub przenieść na niedzielę (na przykład w Polsce aktualny dekret o zniesieniu niektórych świąt obowiązuje od 30 listopada 2003) ale też i dodać inne[1]. Jeżeli zostanie wydany dekret uznający któreś ze świąt dodatkowym świętem nakazanym na określonym terytorium, to obowiązek zachowania święta ciąży na każdym katoliku przebywającym na wskazanym w dekrecie terytorium, z wyjątkiem podróżnych, czyli przybyłych z innych diecezji (parafii) i przebywających we wskazanym miejscu nie dłużej niż trzy miesiące (kanony 12 § 3, 13 § 2, 100, 102 § 2 KPK, kan. 911, 912 § 2, 1491 § 2 KKKW).

Information icon.svg Osobny artykuł: Święta zniesione.

Święta nakazane obowiązujące w diecezjach łacińskich na terytorium Polski[edytuj | edytuj kod]

Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów może modyfikować listę świąt nakazanych na danym terytorium dostosowując ją do potrzeb lokalnych społeczności. Obecnie w Polsce obowiązują następujące święta nakazane[2]:

  • wszystkie niedziele
  • Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki – 1 stycznia
  • Uroczystość Objawienia Pańskiego – 6 stycznia
  • Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) - 60 dni po Wielkanocy
  • Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – 15 sierpnia
  • Uroczystość Wszystkich Świętych – 1 listopada
  • Uroczystość Narodzenia Pańskiego – 25 grudnia

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W Niemczech na przykład zgodnie z dekretem Konferencji Episkopatu Niemiec katolicy są zobowiązani do uczestnictwa we mszy świętej w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia (czyli św. Szczepana pierwszego męczennika), drugi dzień świąt Wielkanocy, drugi dzień Zesłania Ducha Świętego (czyli Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła).
  2. List Episkopatu Polski na temat przykazań kościelnych z 21.10.2003.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus, Kodeks prawa kanonicznego. Przekład polski zatwierdzony przez Konferencję Episkopatu. tekst dwujęzyczny, Edward Sztafrowski (tłumaczenie) i komisja naukowa pod redakcją Kazimierza Dynarskiego. Poznań: Pallottinum, 1984.
  2. Leszek Adamowicz (tłumaczenie), Marzena Dyjakowska (tłumaczenie): Codex canonum Ecclesiarum Orientalium auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. • łac.). [dostęp 19 czerwca 2014].
  3. Dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z dnia 4 marca 2003 r. dotyczący świąt zniesionych w Polsce.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]