Świętość

Z Wikipedii

Pojęcie świętość może być rozumiane w trzech aspektach: 1. jako świętość konsekracyjna, 2. świętość etyczna 3. świętość ontologiczna.

Świętość jest czymś czego można się nauczyć (jak kiedyś chodzenia na dwóch nogach). Osiągnięcie tej umiejętności wiąże się z wysiłkiem i z praktycznym zaniechaniem dotychczasowego stylu życia (jak kiedyś raczkowania). Korzystanie z przywilejów świętości możliwe jest za uznaniem i akceptacją tych, którzy to potrafią, a tych jest niewielu.

Spis treści 1 3 aspekty świętości 2 Świętość w chrześcijaństwie 2.1 Na czym polega 3 Przypisy 4 Zobacz też 5 Linki zewnętrzne

[edytuj] 3 aspekty świętości

1. Świętość konsekracyjna. W wielu religiach świętość jest pojmowana jako właściwość przynależąca wybranym osobom, miejscom, przedmiotom i ideom, która określa ich relacje do Boga. Np. w judaizmie wszystko co przynależy do Boga, jest święte: Przybytek - miejsce zamieszkiwania Boga, Naród Izraelski - jest nazywany narodem świętym, ponieważ jest szczególną własnością Boga, podobnie wszystkie naczynia i miejsca kultyczne. W tym aspekcie świętość (sacrum) oznacza to, co jest oddzielone od profanum.

Proces oddawania danej rzeczy, miejsca lub osoby Bogu nazywany jest poświęceniem.

2. Świętość etyczna (moralna). Jest możliwa do osiągnięcia wyłącznie przez człowieka i to nawet ateistę. Świętość etyczną osiąga się przez życie zgodne z prawem naturalnym, czyli prawem zapisanym w naturze człowieka. Człowieka, który w swoim życiu kieruje się zasadami moralnymi, czyli podąża za dobrem, prawdą i pięknem, a w relacji do bytów osobowych, czyli do człowieka i Boga (jeśli wierzy w Boga osobowego) kieruje się miłością, można nazwać świętym.

Proces stawania się świętym określany jest terminem uświęcenie.

3. Świętość ontologiczna (metafizyczna). W wielu religiach świętość jest przymiotem wyłącznie Boga. Tylko Bóg ze swej natury jest święty.

W religii chrześcijańskiej, a zwłaszcza w teologii Kościołów Wschodnich, realnie możliwe, a nawet konieczne jest uczestnictwo człowieka w tego rodzaju świętości. Mowa tu jest o przebóstwieniu człowieka, co jest mocno akcentowane w tekstach Ojców Kościoła tak Wschodnich jak Zachodnich ("Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się Bogiem").

W chrześcijaństwie wzorem świętości (we wszystkich jej trzech aspektach) jest Jezus Chrystus.

[edytuj] Świętość w chrześcijaństwie

Świadomość powszechnego powołania do świętości, obecna w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, potem powoli zamierała. Panowało przekonanie, że świętość jest osiągalna jedynie w przypadku księży czy osób stanu zakonnego. O powołaniu do świętości dla wszystkich przypomniał dopiero Sobór Watykański II, a prekursorem tego głosu był m.in. św. Josemaría Escrivá de Balaguer, założyciel Opus Dei^[1]. Dało to początek narodzinom wielu nowych ruchów i wspólnot dla świeckich.

• ...w całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego, który was powołał, gdyż jest napisane: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty. (1P 1,15-16)
• ...Ten zaś czyni to dla naszego dobra, aby nas uczynić uczestnikami swojej świętości. (Heb 12,10)
• http://online.biblia.pl/rozdzial.php?id=994 (1 Tes 4,1-12)
• http://online.biblia.pl/rozdzial.php?id=993 (1 Tes 3,12-13)
• Słyszeliście przecież o Nim i zostaliście pouczeni w Nim - zgodnie z prawdą, jaka jest w Jezusie, że - co się tyczy poprzedniego sposobu życia - trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych żądz, odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec człowieka nowego, stworzonego według Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej świętości. (Ef 4,21-14)

[edytuj] Na czym polega

Świętość to utożsamianie się z Chrystusem. Aby być świętym, należy rozwinąć w sobie do doskonałości cnoty ludzkie, oraz - dzięki łasce wiary - kochać mocno Boga i pragnąć zjednoczenia z Nim.

Świętość osiąga się więc dzięki Bogu i jego pomocy (łasce), ale poprzez własny wysiłek, stanowiący odpowiedź na tę łaskę.

Dążenie do świętości może wyglądać różnie dla różnych ludzi. Wiąże się to z różnorodnymi powołaniami w Kościele. Świętość więc to realizacja własnego, indywidualnego powołania. Czym innym jest świętość Papieża, czym innym księdza, siostry zakonnej, a czym innym osoby świeckiej, żyjącej np. w małżeństwie.

W praktyce dla osoby dążącej do świętości ważne powinny być następujące aspekty życia chrześcijańskiego:

• wytrwała praca nad sobą, dążąca do wykorzenienia wad i grzechów, a zakorzeniania cnót ludzkich i nadprzyrodzonych,
• modlitwa osobista,
• dobrze wykonywana praca i codzienne obowiązki (dla świeckich praca zawodowa, dla osób konsekrowanych i księży zadania ich stanu)
• apostolstwo, czyli dzielenie się radością wiary i przybliżanie innych ku Bogu,
• wytrwałe znoszenie życiowych przeciwności i niesienie własnego Krzyża. "Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje!" (Mk 8, 34)^[2].

[edytuj] Przypisy

1. ↑ zapytaj.wiara.pl
2. ↑ Św. Josemaria Escriva, Przyjaciele Boga: Ku Świętości

[edytuj] Zobacz też

• Beatyfikacja, Błogosławiony
• Ikona, ikonostas, relikwie
• Sługa Boży, Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Świętość i odnowa w nauczaniu Soboru Watykańskiego II
• ks. dr Jacek Socha, "Czy dzisiaj możliwe jest bycie świętym?"
• ks. Zbigniew Wądrzyk, "Czy warto mówić o świętości?"
• ks. dr Adam Świeżyński, "Od bycia świeckim do bycia świętym, czyli moja droga w Kościele"
• ks. Rafał Urbański, "Świętość - razem czy osobno?"