Święto sił zbrojnych

Święto wojska (święto armii) obchodzone jest w wielu krajach. Przeważnie wybierano dzień związany z powstaniem armii narodowej, z głośnym sukcesem odniesionym na polu bitwy albo zwycięskim zakończeniem wojny.

Historia polskiego święta wojska

• Księstwo Warszawskie
  • Szczególnie uroczyście obchodzone przez Armię Księstwa Warszawskiego urodziny cesarza Napoleona Bonaparte (15 sierpnia) były nieformalnym świętem polskiej armii
• II Rzeczpospolita
  • od 1919 - 6 sierpnia w rocznicę wyruszenia w 1914 do walki Pierwszej Kompanii Kadrowej, pod dowództwem Komendanta Józefa Piłsudskiego
  • od 1923 - 15 sierpnia - Święto Żołnierza obchodzono w rocznicę bitwy warszawskiej w 1920. Wprowadzone rozkazem ministra spraw wojskowych nr 126 z dnia 4 sierpnia 1923, pozostało do 1947.

W okresie II Rzeczypospolitej szczególnie wysoką rangę nadawano świętom pułkowym, a awanse wręczano 19 marca (imieniny Józefa Piłsudskiego) i 11 listopada (Dzień Niepodległości)

• PRL
  • od 1947 - 9 maja - Narodowe Święto Zwycięstwa i Wolności, Dzień Zwycięstwa - rocznica zakończenia II wojny światowej w Europie w 1945 (według chronologii radzieckiej)
  • od 1950 - 12 października - Dzień Wojska Polskiego obchodzony w rocznicę bitwy pod Lenino, ustanowiony dekretem Rady Ministrów z 7 października 1950 (Dz.U. nr 45, poz. 411), a zatwierdzony przez Radę Państwa. Dekret podpisali: Prezydent Rzeczypospolitej Bolesław Bierut i prezes Rady Ministrów Józef Cyrankiewicz.
• III Rzeczpospolita

• • początek lat 90. - Dzień Zwycięstwa przesunięto na 8 maja (bez oficjalnej zmiany przepisów)
  • od 1992 - 15 sierpnia - Święto Wojska Polskiego, w rocznicę bitwy warszawskiej w 1920 (wprowadzone ustawą Sejmu z 30 lipca 1992, obowiązującą od 13 sierpnia 1992)

Od okresu międzywojennego 29 listopada w rocznicę Nocy Listopadowej obchodzony jest Dzień Podchorążego.

Powraca zwyczaj obchodzenia święta pułku, ale w znacznie skromniejszym wydaniu niż w przedwojennym.