Święty Romuald

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Romuald z Camaldoli(EC)
opat
Saint Romuald.JPG
Data urodzenia 951 lub 952
Rawenna
Data śmierci 19 czerwca 1027
klasztor Val di Castro (k. Ankony)
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data beatyfikacji 7 lutego 1481 (translacja relikwii)
Data kanonizacji 1582
przez Grzegorza XIII
Wspomnienie 19 czerwca
Atrybuty czaszka, otwarta księga, kij podróżny, laska
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Święty Romuald, wł. San Romualdo, Abate, również Romuald z Camaldoli (ur. ok. 951, zm. 19 czerwca 1027 w Val di Castro k. Ankony) – założyciel zakonu kamedułów (EC), opat, święty Kościoła katolickiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Romuald był synem księcia Rawenny. W literaturze historycznej panują rozbieżności, co do daty urodzenia Romualda. Niektórzy uściślają jego datę urodzenia do 952 roku.

Prowadził w młodości zwyczajne dla jego stanu życie hulaszcze i pełne uciech. Zmuszony przez swojego ojca Sergiusza do sekundowania w pojedynku był świadkiem, gdy ojciec zabił przeciwnika. To wstrząsnęło Romualdem i postanowił odpokutować czyn ojca. Uciekł do klasztoru benedyktynów św. Apolinarego w pobliżu Rawenny. Po trzech latach porzucił zakon. Przyłączył się do mnicha Maryna, który miał pustelnię na lagunie koło Wenecji. Obaj udali się wraz z dożą weneckim Piotrem Orseolo na pogranicze Francji i Hiszpanii do opactwa benedyktynów Saint-Michel de Cuxa, gdzie doża założył erem. Cesarz Otton III mianował go opatem. jednak Romuald porzucił ten urząd i wrócił do Włoch, gdzie w 1012 założył w Camaldoli nowy zakon pustelniczy kamedułów, odznaczający się wyjątkowo surową regułą. Romuald zapoznał się wówczas z pismami i żywotami egipskich Ojców Pustyni i na tej podstawie stworzył własną wizję życia pustelniczego. Zamieszkał w małej drewnianej celi. Mnisi mieszkali w odosobnionych celach, praktykowali bezwzględne milczenie i ustawiczne posty.

Jego relikwie pozostawały w opactwie do 1480, następnie zostały przeniesione 7 lutego 1481[1] do kościoła kamedułów św. Błażeja w Fabriano (wł. chiesa camaldolese di San Biagio a Fabriano), gdzie znajdują się do chwili obecnej.

Papież rozszerzył kult Romualda z Camaldoli przez kanonizację równoważną[2].

W 1595 roku Klemens IX nakazał wspominanie świętego w dniu przeniesienia jego relikwii (7 lutego) z uwagi na szczególną pamięć innych świętych Gerwazego i Protazego przypadającą 19 czerwca. Dopiero Sobór Watykański II w reformie liturgicznej (1969) przywrócił wspomnienie św. Romualda w dzienną rocznicę śmierci[3].

W ikonografii święty przedstawiany jest w białym habicie kamedulskim, czasem w czarnym benedyktyńskim z księgą w ręku lub modelem pustelni.

Jego atrybutami są: czaszka, otwarta księga, kij podróżny, laska.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]