Święty Romuald
| Święty | |
| Romuald z Camaldoli(EC) | |
| opat | |
 |
|
| Data urodzenia | 951 lub 952 Rawenna |
| Data śmierci | 19 czerwca 1027 klasztor Val di Castro (k. Ankony) |
| Kościół / wyznanie | katolicki |
| Data beatyfikacji | 7 lutego 1481 (translacja relikwii) |
| Data kanonizacji | 1582 przez Grzegorza XIII |
| Wspomnienie | 19 czerwca |
| Atrybuty | czaszka, otwarta księga, kij podróżny, laska |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Święty Romuald, wł. San Romualdo, Abate, również Romuald z Camaldoli (ur. ok. 951, zm. 19 czerwca 1027 w Val di Castro k. Ankony) – założyciel zakonu kamedułów (EC), opat, święty Kościoła katolickiego.
Spis treści |
[edytuj] Życie
Romuald był synem księcia Rawenny. W literaturze historycznej panują rozbieżności, co do daty urodzenia Romualda. Niektórzy uściślają jego datę urodzenia do 952 roku.
Prowadził w młodości zwyczajne dla jego stanu życie hulaszcze i pełne uciech. Zmuszony przez swojego ojca Sergiusza do sekundowania w pojedynku był świadkiem, gdy ojciec zabił przeciwnika. To wstrząsnęło Romualdem i postanowił odpokutować czyn ojca. Uciekł do klasztoru benedyktynów św. Apolinarego w pobliżu Rawenny. Po trzech latach porzucił zakon. Przyłączył się do mnicha Maryna, który miał pustelnię na lagunie koło Wenecji. Obaj udali się wraz z dożą weneckim Piotrem Orseolo na pogranicze Francji i Hiszpanii do opactwa benedyktynów Saint-Michel de Cuxa, gdzie doża założył erem. Cesarz Otton III mianował go opatem. jednak Romuald porzucił ten urząd i wrócił do Włoch, gdzie w 1012 założył w Camaldoli nowy zakon pustelniczy kamedułów, odznaczający się wyjątkowo surową regułą. Romuald zapoznał się wówczas z pismami i żywotami egipskich Ojców Pustyni i na tej podstawie stworzył własną wizję życia pustelniczego. Zamieszkał w małej drewnianej celi. Mnisi mieszkali w odosobnionych celach, praktykowali bezwzględne milczenie i ustawiczne posty. Kilkakrotnie jego pustelnia padała ofiarami ataków, a on sam nieudanych zamachów na swoje życie.
[edytuj] Kult
Jego relikwie pozostawały w opactwie do 1480, następnie zostały przeniesione 7 lutego 1481[1] do kościoła kamedułów św. Błażeja w Fabriano (wł. chiesa camaldolese di San Biagio a Fabriano), gdzie znajdują się do chwili obecnej.
Kanonizacji Romualda z Camaldoli dokonał Grzegorz XIII w 1582 roku[1].
W 1595 roku Klemens IX nakazał wspominanie świętego w dniu przeniesienia jego relikwii (7 lutego) z uwagi na szczególną pamięć innych świętych Gerwazego i Protazego przypadającą 19 czerwca. Dopiero po II soborze watykańskim (reforma liturgiczna 1969) powrócono do wspominania św. Romualda w dzienną pamiątkę śmierci[2].
W ikonografii święty przedstawiany jest w białym habicie kamedulskim, czasem w czarnym benedyktyńskim z księgą w ręku lub modelem pustelni.
Jego atrybutami są: czaszka, otwarta księga, kij podróżny, laska.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Saint Romuald - Saints SQPN.com (ang.)
- ↑ St. Romuald - Catholic Encyclopedia (ang.)
[edytuj] Bibliografia
- Notatka biograficzna Św. Romuald na stronie kamedułów
- Święty Romuald z Camaldoli, opat na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 27.05.2010]
