Święty Wojciech (Poznań)
Święty Wojciech – część Poznania, w obrębie Osiedla Stare Miasto, znajdująca się na północ od Starego Miasta, na niewielkim wzniesieniu (Wzgórze Św. Wojciecha) w stosunku do okolic Starego Rynku. Za dzielnicę Święty Wojciech uważa się teren przy ulicach: Świętego Wojciecha, Działowej, Wolnicy i Księcia Józefa.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Prawdopodobnie już w XI w. istniała tutaj osada książęca. W 1244 Przemysł I wymienił wzgórze na osadę przy kościele św. Gotarda, co umożliwiło lokację Poznania na obecnym miejscu w 1253. Od XIII w. Święty Wojciech był osadą z własnymi władzami – burmistrzem, rajcami i ławnikami. W późniejszych wiekach rozwinęło się tutaj znacząco rzemiosło służebne wobec Poznania, m.in. był tutaj browar i gorzelnia. W granice Poznania włączone w 1797. W XIX i XX w. dzielnicę zabudowano kamienicami, które po II wojnie światowej uległy częściowemu zniszczeniu i zostały zastąpione architekturą socrealistyczną, odnowioną od strony ul. Wolnica przez władze miejskie w początku XXI w., z zachowaniem cech stylowych.
[edytuj] Walory historyczne i krajobrazowe
Święty Wojciech jest jedną z tych enklaw Poznania, gdzie zachował się unikalny klimat historyczny i kulturowy, podkreślony przez wysokiej wartości zabytki, nekropolie i starą zieleń.
Obiekty w obrębie dzielnicy to:
- Kościół św. Wojciecha w Poznaniu wraz z kryptą zasłużonych i drewnianą dzwonnicą – gotycko-renesansowy (wcześniej romański) z XIII w. (przebudowy z XVI, XVII, XVIII, XIX w.),
- Kościół św. Józefa i klasztor karmelitów bosych w Poznaniu – barokowy z około 1635–1644,
- Pomnik stulecia Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego (2006),
- Pomnik Wojciecha Szczęsnego Kaczmarka (2011),
- Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan,
- Pomnik Armii Poznań,
- Lodowisko Bogdanka.
Teren dzielnicy jest popularnym miejscem spacerów mieszkańców Poznania. Marcin Libicki uważa Wzgórze Św. Wojciecha za jedno z najładniejszych miejsc w Poznaniu[1], natomiast architekt Stanisław Sipiński twierdzi, że jest to miejsce unikatowe w skali europejskiej, mające klimat miast włoskich[2].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Marcin Libicki, Poznań – przewodnik, wyd. Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, s.304, ISBN 83-902028-4-0
- ↑ Bogna Kisiel, Poznań krok po kroku, wywiad ze Stanisławem Sipińskim, w: Mój Poznań (dodatek do Głosu Wielkopolskiego), 29.06.2010, s.27
[edytuj] Bibliografia
- Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, wyd. KAW, Poznań, 1986, s.167, ISBN 83-03-01260-6
- Praca zbiorowa, Atlas architektury Poznania, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2008, s.326-327, ISBN 978-83-7503-058-7
- Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5
|
|||||||
