Świadczenie usług drogą elektroniczną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Świadczenie usług drogą elektroniczną – termin prawny zdefiniowany w ustawie o świadczeniu usług drogą elektroniczną uchwalonej 18 lipca 2002 roku. Jest to wykonanie usługi świadczonej bez jednoczesnej obecności stron (na odległość), poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania, włącznie z kompresją cyfrową, i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy Prawo telekomunikacyjne z 16 lipca 2004 roku.

W ustawie o świadczeniu usług drogą elektroniczną zastosowano następujące określenia:

Ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną nie stosuje się do używania poczty elektronicznej lub innego równorzędnego środka komunikacji elektronicznej między osobami fizycznymi, w celach osobistych niezwiązanych z prowadzoną przez te osoby, chociażby ubocznie, działalnością zarobkową lub wykonywanym przez nie zawodem. Jest też zalążek regulacji dotyczącej spamu: Zakazane jest przesyłanie niezamówionej informacji handlowej skierowanej do oznaczonego odbiorcy za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej.

Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną jest wdrożeniem dyrektywy Unii Europejskiej z dn. 8 czerwca 2000 r. dotyczącej niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego na rynku wewnętrznym[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 399 PL, 8-06-2000.