Świadkowie Jehowy na Kubie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Świadkowie Jehowy na Kubie
Świadkowie Jehowy
Kraj  Kuba
Liczebność
(2013)
96 206 Green Arrow Up.svg 0,8%
 % ludności kraju
(2013)
0,86%
Liczba zborów
(2013)
1452 Green Arrow Up.svg 3,49%
Rozpoczęcie działalności 1910
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata (wyd. w języku hiszpańskim z 1967).

Świadkowie Jehowy na Kubie – wspólnota Świadków Jehowy na Kubie, licząca w 2013 roku 96 206 głosicieli (ok. 0,9% mieszkańców), należących do 1452 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2013 roku zebrało się 229 726 osób (ok. 2% mieszkańców)[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1910 zaczęto tu krzewić wiedzę biblijną. W 1913 roku przebywał na Kubie Charles Taze Russell. W 1930 roku działalność kontynuowano za pomocą nagrań gramofonowych. W 1932 w Hawanie przemawiał Joseph Franklin Rutherford. W 1936 roku 40 wyznawców prowadziło działalność wśród ludności angielskojęzycznej.

W latach 40. XX wieku nadawano codzienne audycje radiowe o naukach tego wyznania. W 1943 roku dotarli pierwsi misjonarze Szkoły Gilead. W roku 1944 przyjechali na Kubę N.H. Knorr, F.W. Franz, W.E. Van Amburgh i M.G. Henschel. W tym czasie w Hawanie odbył się kongres. Zanotowano wówczas ok. 950 wyznawców, a dwa lata później – już 1894.

W 1946 roku wyspę odwiedził Nathan Knorr. W 1950 roku w stolicy zorganizowano następny kongres z udziałem 7820 osób. W 1951 program następnego kongresu transmitowały kubańskie rozgłośnie radiowe CMQ, CMBC i RHC. W roku 1951 zanotowano 10 057 wyznawców, z tego w stolicy ok. 3500. W roku 1961 wizytę na wyspie złożył członek Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy.

Zakaz[edytuj | edytuj kod]

W roku 1974 rząd wprowadził zakaz działalności wyznania. Kubańscy Świadkowie Jehowy rozpoczęli prowadzenie działalności nieoficjalnie. Wielu wyznawców wtrącano do więzień lub skazywano na prace przymusowe w obozach pracy[2]. Następował wielki wzrost liczby wyznawców. W latach 1974-1976 wtrącono do więzienia około tysiąca matek i ojców, ponieważ ich dzieci nie pozdrawiały flagi kubańskiej[3]. W latach 80. XX wieku wielu kubańskich wyznawców zostało uchodźcami w USA[4].

Większe swobody religijne[edytuj | edytuj kod]

W roku 1994 rząd kubański zezwolił przedstawicielowi Towarzystwa Strażnica na złożenie wizyty w tym kraju. Wyznawcy mogli się odtąd zgromadzać w grupach liczących do 150 osób. Na Kubie znowu otwarto Dom Betel. Chociaż ta działalność religijna nie została jeszcze prawnie uznana, pozwolono im korzystać z dawniej zajmowanych budynków, w tym Sal Królestwa oraz na drukowanie własnych publikacji.

W roku 1996 zanotowano liczbę ponad 70 000 głosicieli. W roku 1998 władze kubańskie wyraziły zgodę na wizytę międzynarodowej delegacji 18 Świadków Jehowy, w tym 3 członków Ciała Kierowniczego i odbyły się trzy duże kongresy w największych kubańskich miastach . W owym roku było już ponad 82 tysiące głosicieli, a w 2008 – ponad 90 tysięcy. W 2011 roku na Pamiątkę przybyły 236 584 osoby (ok. 2,1% mieszkańców).

Przypisy

  1. Rocznik Świadków Jehowy 2014. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 182-183.
  2. Philip Brenner, Marguerite Rose Jiménez, John M. Kirk, William M LeoGrande. A contemporary Cuba reader.
  3. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego, s. 671.
  4. Arkansas Gazette 19 kwietnia 1981 roku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]