Świadkowie Jehowy we Francji

Świadkowie Jehowy we Francji.

Świadkowie Jehowy we Francji
Kraj	Francja
Liczebność (2011)	123277
Liczba zborów (2011)	1563
Rozpoczęcie działalności	1891

Świadkowie Jehowy we Francji – wspólnota 123 277 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) we Francji, należących do 1563 zborów. W 2011 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa zebrały się 215 162 osoby. Działalność miejscowych Świadków Jehowy koordynuje Biuro Oddziału w Louviers. Wspólnota ta jest trzecią pod względem wielkości wspólnotą chrześcijańską we Francji oraz siódmą wspólnotą Świadków Jehowy w Europie.

Historia

Fotodrama stworzenia była wyświetlana we Francji od 1920 roku

Znak fioletowego trójkąta, który nosili Świadkowie Jehowy w hitlerowskich obozach koncentracyjnych

Sala Królestwa w Besançon-Planoise

Działalność kaznodziejska z publikacjami religijnymi na ulicy Rennes

Początki

W 1891 roku w Paryżu i Strassburgu przemawiał Charles Taze Russell i w tym samym roku rozpoczęto tłumaczenie na język francuski Strażnicy i innych publikacji biblijnych. Prowadzenie działalności we Francji kontynuował szwajcarski współwyznawca – Adolf Weber. Od roku 1891 udawał się pieszo do Francji, by krzewić nauki biblijne. Zamieszczał również ogłoszenia prasowe o prowadzonej działalności.

Pierwszym, który odpowiedział na to ogłoszenie był w roku 1900 – Elie Thérond ze środkowej części kraju, a potem inni na północy Francji. W 1902 roku zorganizowano pierwsze grupy Badaczy Pisma Świętego. Rok później Francję ponownie odwiedził C.T. Russell. W roku 1904 A. Weber odwiedził rodzinę Thilmant w miejscowości Jumet w Belgii i zachęcił ich do działalności kaznodziejskiej w północnej Francji. W sierpniu tego samego roku udali się pociągiem do miasta Denain. W roku 1905 w Beauvène otwarto Biuro Oddziału. W roku 1906 A. Weber złożył wizytę grupie z Denain i pomógł im w zorganizowaniu się w zbór, utworzono go także w pobliskim Sin-le-Noble. W owym czasie działalność głoszenia rozprzestrzeniała się w stronę południowego zachodu kraju, m.in. do Alzacji i Lotaryngii. Od grudnia 1908 do lutego 1909 A. Weber odwiedził jako pielgrzym zbory i pojedynczych wyznawców z 20 regionów, udając się do następujących miast: Besançon, Grenoble, Valence, Bordeaux, Nantes, Rennes, Angers, Paryża i Nancy. W grudniu roku 1909 i w styczniu roku 1910 trzech pielgrzymów: A. Meyer, S. Sequier i Adolphe Weber odwiedziło 34 miasta, gdzie działały grup wyznawców. 4 i 5 grudnia owego roku odbyło się w Lens zgromadzenie. Charles T. Russell przebywał we Francji również w roku 1909 i 1911. 14 kwietnia 1911 roku przemawiał do ponad 100 osób zgromadzonych w Denain. Na drugi dzień do 70 w Lens, przy okazji w wygłaszaniu przemówień współdziałali Szwajcarzy Weber i Freytag. W 1912 i 1913 - w tych latach przemawiał w różnych częściach kraju, również w Paryżu. W 1913 i 1920 w stolicy przemawiał Joseph Franklin Rutherford. W Paryżu w 1919 roku powstało nowe Biuro Oddziału.

W 1920 roku zaczęto wyświetlać Fotodramę Stworzenia. Po I wojnie światowej Badaczami Pisma Świętego zostało wielu Polaków, którzy byli górnikami we francuskich kopalniach węgla. Wkrótce przewyższali oni liczebnie francuskich głosicieli. W owym roku odbył się też kongres międzynarodowy.

W latach 30. XX w. korzystano ze stołecznego radia VITUS, w którym nadawano audycje religijne. W owej dekadzie niemiecki współwyznawca – Willy Unglaube prowadził działalność we Francji. W roku 1931 przeniesiono Biuro Oddziału do Enghien-les-Bains. We wrześniu 1933 roku na targach książki publikacje Świadków Jehowy otrzymały złoty medal. W roku 1935 władze francuskie zarządziły deportację obcokrajowców i w rezultacie 280 osób z tego grona musiało wrócić do Polski. W 1938 roku w stolicy po raz drugi zorganizowano kongres międzynarodowy. W czasie II wojny światowej wielu francuskich Świadków Jehowy zostało osadzonych w więzieniach lub uwięzionych w obozach koncentracyjnych.

Rozwój działalności

W 1940 roku było we Francji 400 głosicieli, w roku 1944 – 1100, a w roku 1945 – 1700. W owym czasie kraj odwiedzili przedstawiciele Towarzystwa Strażnica. W 1946 roku w całym kraju było 2000 głosicieli. W owym roku na nowo otwarto Biuro Oddziału w Montmorency. Ponieważ Strażnica była we Francji zakazana, wydawano miesięcznik w formie 64-stronicowej broszury pt. Biuletyn Świadków Jehowy, która zawierała artykuły do studiowania w zborach w danym miesiącu.

W latach 1951, 1955, 1961, 1969, 1971 i 1973 zorganizowano kolejne kongresy międzynarodowe we Francji. W roku 1959 Biuro Oddziału przeniesiono do Boulogne-Billancourt. W latach 1960-1967 liczba głosicieli w tym kraju wzrosła z 15 439 do 26 250. Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata zostały wydane w języku francuskim w roku 1963, cała zaś Biblia w tym przekładzie — w 1974. W roku 1973 Biuro Oddziału przeniesiono do Louviers. W roku 1975 został we Francji uchylony zakaz rozpowszechniania Strażnicy.

W latach 80. XX w. nastąpił 50% wzrost liczby głosicieli. W roku 1987 powstała w stolicy pierwsza arabskojęzyczna grupa Świadków Jehowy, a obecnie we Francji działają zbory i grupy obcojęzyczne, używające około 25 języków (w tym j. polskiego). W latach 80. XX w. wzrosła też liczba obecnych na kongresach z 89 073 w 1979 roku do 156 751 w 1989 roku. W sierpniu 1984 roku w centrum Paryża młody Świadek Jehowy zabrał sprzed Sali Królestwa walizkę zawierającą bombę. Zbiegł z nią kilka pięter i wrzucił do fontanny, w której w chwilę później nastąpiła eksplozja, dzięki czemu zostało ocalone życie kilkudziesięciu osób.

Do roku 1992 wysłano do Francji w celu rozpowszechnienia ogółem 2 437 711 egzemplarzy Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata, w tym samym czasie liczba głosicieli wzrosła tam o 488% i wynosiła 119 674 w roku 1992. W owym roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez powódź w rejonie Vaison-la-Romaine. W roku 1996 głosiciele w specjalnej kampanii rozpowszechnili przeszło 9 milionów egzemplarzy specjalnego traktatu informacyjnego Co powinieneś wiedzieć o Świadkach Jehowy. Rok później w innej specjalnej kampanii podczas Światowych Dni Młodzieży, wzięło udział ok. 2500 głosicieli, którzy wręczyli młodym ludziom z całego świata 18 tysięcy egzemplarzy broszury Księga dla wszystkich ludzi. 15 i 16 listopada 1997 roku oddano do użytku nowe obiekty Biura Oddziału w Louviers. Na uroczystości było obecnych 1187 osób, w tym 329 delegatów z 42 Biur Oddziałów oraz William Lloyd Barry i Daniel Sydlik z Ciała Kierowniczego. Z tej okazji 95 888 osób, wysłuchało specjalnego programu w centrum wystawowym w Villepinte. Było to największe zgromadzenie w dziejach Świadków Jehowy we Francji. W owym roku wydano we Francji broszurę Z misją w Afryce i rozpowszechniono ją urzędnikom państwowym i przedstawicielom środków masowego przekazu, by mogli się zapoznać z przykładami pomocy humanitarnej Świadków Jehowy na rzecz poszkodowanych w latach 1991, 1997 i 1998 w Demokratycznej Republice Konga, podobną pomoc zorganizowano dla uchodźców z Rwandy w 1994 roku, a w późniejszych latach uchodźcom w Tanzanii (2001-2002) oraz ofiarom wichur w 1999 roku. 28 lutego 1998 roku Świadkowie Jehowy we Francji zorganizowali publiczne prezentacje filmu Niezłomni w obliczu prześladowań - Świadkowie Jehowy a hitleryzm. W styczniu 1999 roku rząd francuski nałożył 60% podatek na wszystkie otrzymywane przez nich datki od kilku lat, choć nie postąpił tak z żadną inną religią. W odpowiedzi wyznawcy rozpoczęli 29 stycznia owego roku trzydniową kampanię, w ramach której rozpowszechnili 12 milionów egzemplarzy traktatu Francuzi, jesteście oszukiwani!

W piątek 3 listopada 2000 roku Świadkowie Jehowy rozpowszechnili 12 milionów egzemplarzy specjalnego traktatu pt.: Na co się zanosi we Francji? Czyżby schyłek wolności?. 23 czerwca owego roku Rada Stanu (Conseil d’Etat), najwyższy sąd administracyjny Francji, wydała przełomowe orzeczenie. Potwierdziła słuszność wyroków 31 sądów niższych instancji, które zapadły w większości spośród przeszło 1100 spraw. Uznała, że praktyki religijne Świadków Jehowy są całkowicie zgodne z francuskim prawem, i że ich Salom Królestwa przysługuje zwolnienie od podatku przyznane innym religiom. Na przekór temu orzeczeniu Ministerstwo Finansów w dalszym ciągu odmawiało Świadkom Jehowy ulgi podatkowej, która należy się organizacjom religijnym. W sierpniu 2001 roku zorganizowano specjalne kongresy międzynarodowe w Paryżu, Lyonie i Bordeaux, a łączna liczba obecnych wyniosła 160 045. W owym roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez eksplozję w Tuluzie. W roku 2004 odnotowano 70 przypadków zdewastowania Sal Królestwa. W lutym 2005 roku do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka złożono skargę przeciwko władzom Francji, dotyczącą niesprawiedliwego i niezgodnego z prawem opodatkowania Stowarzyszenia Świadków Jehowy. Władze francuskie zagroziły, że nałożą na Świadków Jehowy podatek od datków, które ofiarowują oni na rzecz swych zborów. Według pozarządowej organizacji Prawa Człowieka bez Granic jest to "niebezpieczny precedens", naruszający orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wielokrotnie przyznawał, że Świadkowie Jehowy to "znana religia". 1 grudnia 2005 roku Sąd Apelacyjny w Paryżu nakazał francuskiemu ministrowi spraw wewnętrznych udostępnić Świadkom Jehowy policyjne dokumenty, na podstawie których wciągnięto ich w roku 1996 na listę sekt. Została ona przygotowana podczas zamkniętych posiedzeń, a treści owych dokumentów nie ujawniano. Sąd uznał, że oceny skutków działalności Świadków Jehowy, o której wspominają te dokumenty, miały błahy charakter i nie mogą być brane pod uwagę. Mimo to wspomnianej listy kilkakrotnie używano do uzasadnienia dyskryminacji tego wyznania we Francji. W lipcu 2007 roku były członek francuskiego Zgromadzenia Narodowego został skazany przez Sąd Apelacyjny w Rouen za publiczne zniesławienie Świadków Jehowy. 28 marca 2007 roku Sąd Administracyjny w Paryżu postanowił, że nie jest konieczne płacenia podatków przez członków Biura Oddziału (Betel), ponieważ nie są opłacanymi pracownikami lecz wolontariuszami. W roku 2009 w Paryżu odbył się kongres międzynarodowy.

W 2010 roku zanotowano 123 444 aktywnych głosicieli. 21 września owego roku Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał za dopuszczalną – na podstawie artykułu 9 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, skargę Stowarzyszenia Świadków Jehowy w sprawie naruszenia wolności religii. 30 czerwca 2011 roku Trybunał ten orzekł, że rząd Francji naruszył prawa Świadków Jehowy, kiedy starał się narzucić z mocą wsteczną 60% podatku od wszystkich darowizn przekazanych przez Świadków Jehowy we Francji w latach 1993 i 1996. Sąd uznał również, że złamano wolność religijną. 11 listopada 2011 roku wyznawcy zostali poinformowani, że władze kraju postanowiły nie odwoływać się do ETPC z prośbą o rewizję wydanej w ich sprawie precedensowej decyzji przeciwko Francji i na korzyść Świadków Jehowy. W związku z tym jednomyślne owo orzeczenie jest ostateczne i wchodzi w życie.

Zbory polskojęzyczne we Francji

Działalność w języku polskim rozpoczęto w roku 1923. W październiku tego roku przybył do Francji Badacz Pisma Świętego nazwiskiem Krett. Wygłaszał przemówienia – nawet po trzy dziennie – w Bruay i okolicach. Wiosną 1924 roku została tam zorganizowana konwencja, na której przyjęło chrzest 95 osób. Po I wojnie światowej wyznawcami zostało wielu Polaków, którzy byli górnikami w kopalniach węgla. Wkrótce przewyższali liczebnie głosicieli francuskich. W roku 1935 władze zarządziły deportację, wskutek czego 280 osób z tego grona wróciło do Polski. Obecnie duże skupisko polskojęzycznych wyznawców znajduje się w stolicy Francji. Kongres w języku polskim odbywał się (15-17 lipca 2011) w Creil w tamtejszej Sali Zgromadzeń.

Świadkowie Jehowy na francuskich terytoriach i departamentach zamorskich

Świadkowie Jehowy w Gujanie Francuskiej

Wspólnota 2112 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) (ok. 1,1% mieszkańców) w Gujanie Francuskiej, należących do 34 zborów. Na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa zebrały się 8655 osoby (ok. 5,5% mieszkańców). Działalność koordynuje Biuro Oddziału w Matoury koło Kajenny.

Historia W grudniu 1945 roku gwadelupski wyznawca Olga Laaland, rozpoczął tu działalność kaznodziejską. W roku 1956 z Surinamu przybył Wim van Seijl, który rozpoczął wyświetlanie filmu Społeczeństwo Nowego Świata w działaniu. Dwa lata później w stolicy powstała grupa wyznawców, przybyli również zagraniczni pionierzy i misjonarze Szkoły Gilead. W 1960 roku zorganizowano pierwszy kongres. W roku 1969 zanotowano 100 wyznawców. W 1990 roku otwarto Biuro Oddziału w Montjoly. W 1992 roku biuro to przeniesiono do Matoury. W roku 1993 w kraju działało tysiąc głosicieli. W owym roku powstała Sala Zgromadzeń w Matoury i kilka kolejnych Sal Królestwa w różnych miejscowościach. W 1997 roku nastąpiła rozbudowa Biura Oddziału.

Świadkowie Jehowy na Gwadelupie

Wspólnota 8475 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Gwadelupie (ok. 2% mieszkańców), należących do 136 zborów. Na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa zebrało się 21 952 osób (ok. 7% mieszkańców). Działalność miejscowych wyznawców koordynuje Biuro Oddziału w Sainte-Anne.

Historia W 1936 roku rozpoczęto tu działalność kaznodziejską - przybył z rodziną współwyznawca z Dominiki. W 1948 roku dotarli pierwsi misjonarze Szkoły Gilead. W 1954 roku otwarto Biuro Oddziału. W 1968 roku liczba aktywnych głosicieli przekroczyła 1000, a w 1974 roku – 2000 osób. W roku 1978 na Gwadelupie zorganizowano kongres międzynarodowy z udziałem 6274 osób, choć działało tam wówczas tylko 2600 Świadków Jehowy. Od lat 80. XX w. powstały Sale Zgromadzeń. Liczbę 3000 aktywnych wyznawców osiągnięto w 1982 roku, 6000 w 1989 roku, a 7000 w 1994 roku.

Świadkowie Jehowy na Martynice

Wspólnota 4710 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Martynice, należących do 59 zborów. Na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zgromadziło się 11 270 osób (2011). Działalność miejscowych wyznawców koordynuje Biuro Oddziału w Fort de France.

Historia Działalność rozpoczęto w 1946 roku. Trzy lata później przybyli misjonarze Szkoły Gilead. W roku 1955 zorganizowano pierwszy kongres. W roku 1964 zanotowano 157 wyznawców, którzy wybudowali pierwszą Salę Królestwa. W 1975 roku przekroczono liczbę 1000 głosicieli. Dwa lata później otwarto Biuro Oddziału. W 1985 roku powstała przenośna Sala Zgromadzeń, a stała powstała w 1992 roku. Pięć lat później przekroczono liczbę 4000 aktywnych głosicieli.

Świadkowie Jehowy na Majotcie.

Świadkowie Jehowy na Majotcie

Wspólnota 81 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Majotcie, należących do 1 zboru. Na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zgromadził0 się 235 osób (2011).

Historia Działalność rozpoczęto w 1977 roku. Pięć lat później zanotowano jedynie dwóch głosicieli. W 1983 roku powstał 9 osobowy zbór. W 1988 było 21, a w 1992 – 33 aktywnych wyznawców. W roku 1996 przekroczono liczbę 50 głosicieli, a rok później powstał drugi zbór. Liczbę 60 głosicieli przekroczono w 2002 roku. W 2007 roku zanotowano – 97 wyznawców. Świadkowie Jehowy wydali w języku mahorejskim broszurę Rozkoszuj się życiem wiecznym na ziemi! – jest to jedyna jak dotąd publikacja w tym języku. Pod tekstem zapisanym literami alfabetu łacińskiego umieszczono tekst ze znakami pisma arabskiego.

Świadkowie Jehowy na Nowej Kaledonii.

Świadkowie Jehowy na Nowej Kaledonii

Wspólnota 1959 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Nowej Kaledonii, należących do 26 zborów. Na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zgromadziło się 6249 osób (2011). Działalność miejscowych wyznawców koordynuje Biuro Oddziału w Pont des Français.

Historia W 1931 roku rozpoczęto działalność na Nowej Kaledonii. W roku 1954 przybyli australijscy współwyznawcy – John i Ellen Hublerowie, aby zorganizować działalność. Pierwszy dziewięcioosobowy zbór założono w roku 1956. W następnym roku liczył on już 36 głosicieli. W 1957 roku zorganizowano pierwszy kongres. W roku 1960 nałożono zakaz na publikacje Świadków Jehowy, który trwał przez trzy lata. W 1966 roku przekroczono liczbę 100 wyznawców. W roku 1975 przybyli pierwsi misjonarze Szkoły Gilead; wybudowano również pierwszą Salę Królestwa. W owym roku zanotowano 315 głosicieli. W 1976 roku otwarto Biuro Oddziału. W 1983 roku zanotowano pół tysiąca wyznawców. W latach 80 XX w. władze na Lifou zakazały Świadkom Jehowy zgromadzania się - bito ich za prowadzenie działalności kaznodziejskiej. W 1996 roku otwarto nową Salę Zgromadzeń w Numei składającą się z trzech Sal Królestwa, z których korzysta sześć zborów. 24 października 1998 roku otwarto nowe Biuro Oddziału oraz Salę Zgromadzeń.

Świadkowie Jehowy na Polinezji Francuskiej.

Świadkowie Jehowy na Polinezji Francuskiej

Wspólnota 2656 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Polinezji Francuskiej (ok. 1% mieszkańców), głównie na Tahiti, należących do 30 zborów (28 zborów na Wyspach Towarzystwa, jednego zboru i jednej grupy na oddaleniu na Wyspach Tubuai, jednego zboru i dwóch grup na Markizach oraz kilku grup na Tuamotu i Wyspach Gambiera). Na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zgromadziło się 8789 osób. Działalność miejscowych wyznawców nadzoruje Biuro Oddziału w Taravao.

Historia Działalność zapoczątkował na Tahiti w roku 1931 Sydney Shepherd (w ciągu dwóch lat dotarł z dobrą nowiną do licznych wysp Oceanu Spokojnego). Po nim przyjechał Nowozelandczyk Frank Dewar. Rozpowszechnili obaj sporo publikacji biblijnych, choć żaden z nich nie był na Tahiti długo. W 1956 roku przyjechało na tą wyspę małżeństwo współwyznawców z Algierii – Jeanne i Jean-Marie Félixowie. Wkrótce osiedlili się na wyspie Makatea. W roku 1958 pierwszym polinezyjskim Świadkiem Jehowy został Maui Pii, a wkrótce Germaine Amaru. W roku 1959 w Papeete powstał zbór. W następnych latach przybyli tu współwyznawcy z Fidżi, Francji i USA. W 1962 powstała w Papeete pierwsza Sala Królestwa. W latach 60. XX w. powstały grupy wyznawców chińskojęzycznych. W latach 60 XX w. działalność rozpoczęto na wielu wyspach i archipelagach m.in. na Tahaa, Raiatéa, Rurutu, Tubuai, Bora-Bora, Maupiti, Huahiné. W roku 1969 odbył się pierwszy kongres międzynarodowy na Tahiti. W owym czasach na wyspach Polinezji Francuskiej było 124 głosicicieli, a na ten kongres przybyło 210 delegatów z 16 krajów, w tym Frederick W. Franz. Liczba zgromadzonych wyniosła 610 osób. W roku 1975 Tahiti odwiedzili Nathan Knorr i F.W. Franz, którzy wygłosili przemówienia do przeszło 700 zgromadzonych, ponadto urządzono pokaz przezroczy dla około 500 osób. 1 kwietnia owego roku otwarto Biuro Oddziału. W latach 70. XX w. regularną działalnością objęto Tuamotu i Wyspy Gambiera oraz Markizy, Hiva Oa, Nuku Hiva, Fatu Hiva i Ua Pou. Kolejny kongres międzynarodowy odbył się na Tahiti w roku 1978, na który przybyło 985 osób. 11 grudnia 1993 otwarto nowe Biuro Oddziału. Obecnie tłumaczy się i publikuje literaturę i Biblię po tahitańsku oraz w języku tuamotuańskim i w językach markizańskim północnym i południowym.

Świadkowie Jehowy na Reunionie.

Świadkowie Jehowy na Reunionie

Wspólnota 2916 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Reunionie, należących do 33 zborów. Na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zgromadziło się 6246 osób. Działalność miejscowych wyznawców koordynuje Biuro Oddziału w La Possession.

Historia We wrześniu 1955 roku rozpoczęto działalność na wyspie. W roku 1967 została ona uznana prawnie. W roku 1985 liczba głosicieli przekroczyła 1000, a w roku 1992 – 2000 osób. Wkrótce powstały Sale Królestwa, Sala Zgromadzeń, Dom Misjonarski i Biuro Oddziału.

Świadkowie Jehowy na Saint-Pierre i Miquelon

Wspólnota 14 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Saint-Pierre i Miquelon, należących do 1 zboru. Na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zgromadziło się 21 osób (2011).

Historia Działalność rozpoczęto w 1975 roku. Trzy lata później powstał pięcioosobowy zbór. W 1982 roku osiągnięto liczbę 10, w 1996 roku – 15, a w 2001 roku 20 aktywnych głosicieli.

Świadkowie Jehowy na Saint-Barthélemy

Wspólnota 25 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) należących do 1 zboru na Saint-Barthélemy.

Historia Działalność rozpoczęto we wrześniu 1975 roku, gdy przeprowadziło się tam małżeństwo pionierów specjalnych z Francji — Jean i Françoise Cambou. Działali na wyspie przez trzy lata i to pomimo ostrego sprzeciwu ze strony kleru. W latach 80. XX w. przez dwa lata działało tu inne małżeństwo pionierów specjalnych — Pierre i Michèle Cambou. Powstała grupa wyznawców, do których dołączyło 4 pionierów specjalnych. W latach 90. XX w. powstał 18-osobowy zbór.

Świadkowie Jehowy na Saint-Martin

Wspólnota 200 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) należących do 2 zborów na Saint-Martin.

Historia Działalność rozpoczęto na początku lat 40. XX w., kiedy to podczas pobytu na Gwadelupie, Świadkiem Jehowy został Georges Manuel. W roku 1949 po raz pierwszy przybiła do tej wyspy łódź Towarzystwa Strażnica – Sibia, której załoga zaczęła dzielić się z mieszkańcami wiedzą biblijną. Nowymi członkami tego wyznania zostali Georges Dormoy oraz Léonce Boirard, komendant portu. Do roku 1953 na wyspie działało 6 głosicieli. Wkrótce powstała grupa wyznawców, która w roku 1973 przekształciła się w zbór. 13 i 14 lutego 1975 roku na boisku piłkarskim w Marigot odbył się pierwszy kongres. W stolicy na początku lat 90. XX w. wybudowano Salę Królestwa na 250 miejsc dla dwóch zborów francuskojęzycznych.

Świadkowie Jehowy na Wallis i Futuna.

Świadkowie Jehowy na Wallis i Futuna

Wspólnota 65 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) na Wallis i Futuna, należących do 1 zboru. Na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa zgromadziło się 226 osób.

Historia Działalność rozpoczęto w 1918 roku. Jednak regularną działalnością wyspy objęto w 1982 roku, kiedy to zanotowano trzech aktywnych głosicieli. W 1993 roku powstał ośmioosobowy zbór. Rok później osiągnięto liczbę 20, w roku 2000 roku – 54, a w 2001 roku – 74 głosicieli. Najwyższą liczbę głosicieli zanotowano w 2005 roku – 94.

Zobacz też

• Simone Arnold Liebster

Bibliografia

• Rocznik Świadków Jehowy: 2012; 2011; 2010, 2005, 2002, 2000;
• Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy – coroczne sprawozdania z działalności;
• www.watchtower.org
• adherents.com
• Interaktywna mapa z danymi statystycznymi
• Biuro Oddziału
• nationmaster.com

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Świadków Jehowy we Francji
• TŁUMACZENIE NA JĘZYK POLSKI Z OFICJALNEJ WITRYNY INFORMACYJNEJ TOWARZYSTWA STRAŻNICA