Świat według Bundych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Świat według Bundych
Married... with Children
Gatunek serialu Sitcom
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Twórcy Michael G. Moye
Ron Leavitt
Główne role Ed O'Neill
Katey Sagal
Christina Applegate
David Faustino
Amanda Bearse
David Garrison (1987-1990)
Ted McGinley (1991-1997)
Liczba odcinków 261 (i dwa specjalne)
Liczba serii 11
Produkcja
Produkcja Michael G. Moye
(1987-1994)
Ron Leavitt
(1987-1992)
Richard Gurman
(1994–1996)
Pamela Eells O'Connell
(1996–1997)
Barbara Blachut Cramer
(1987–1992)
John Maxwell Anderson
(1992–1997)
Muzyka Motyw na otwarcie
Utwór "Love and Marriage" w wykonaniu Franka Sinatry
Czas trwania odcinka 22 - 23 minuty
Emisja
Stacja telewizyjna Fox, TV 6
Lata emisji 1987 - 1997
Data premiery 5 kwietnia 1987
Od lat dozwolone od 12 lat (według KRRiT)
Wikicytaty Świat według Bundych w Wikicytatach
Oficjalna strona serialu

Świat według Bundych (ang. Married... with Children) – amerykański serial komediowy, opowiadający o losach chicagowskiej rodziny nieudaczników o nazwisku Bundy. Serial powstawał dla amerykańskiej telewizji FOX w latach 19871997. Światowa premiera serialu - 5 kwietnia 1987, polska premiera - 2 września 1996, a w TV 6 od 2013 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Świat według Bundych jest obecnie jednym z najdłuższych komediowych seriali telewizyjnych, liczącym łącznie dwieście sześćdziesiąt trzy odcinki i kilka odcinków specjalnych. Przez wiele lat w rodzimej Ameryce wzbudzał kontrowersje, znalazł w niej jednak rzesze fanów, podobnie zresztą jak i na całym świecie, także w Polsce. Jest drugim po Słonecznym patrolu, najdłużej emitowanym serialem, któremu nie udało się zdobyć nagrody Emmy.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Serial w krzywym zwierciadle przedstawia życie typowej amerykańskiej rodziny. Jej głową i jedynym żywicielem jest wiecznie sfrustrowany sprzedawca butów, Al Bundy. Kocha swojego starego dodge'a, wolny czas spędza siedząc na kanapie, oglądając telewizję i pijąc piwo lub na posiedzeniach w toalecie. Jego małżonką jest Peggy, która całymi dniami przesiaduje przed telewizorem, oglądając The Oprah Winfrey Show, i The Phil Donahue Show zajadając się popcornem i czekoladkami, paląc przy tym papierosa za papierosem. O jej podejściu do typowo domowych zajęć świadczą zadawane przez nią pytania, np. o odkurzacz – Jak się nazywa to coś, co ciągniesz po dywanie, a ono buczy? Tytułowymi dziećmi są nastoletni Bud oraz Kelly, którzy nie przepadają za sobą i nie przepuszczą żadnej okazji, aby sobie dokuczyć czy donieść na siebie. Kelly i Bud dojrzewają w trakcie trwania serialu, przez co trochę się zmieniają: Bud z wrednego kilkunastolatka przeistacza się w nastoletniego macho, którego nie chce żadna dziewczyna, a Kelly z każdą serią staje się coraz mniej inteligentna. Wiecznie niedocenianym członkiem rodziny jest pies Buck, który jednak żyje swoim życiem i sam troszczy się o siebie. W trakcie wszystkich dziesięciu lat trwania serialu Bundym towarzyszy dwójka sąsiadów: Marcy, najpierw ze swoim pierwszym mężem, Steve'em Rhoadesem, a następnie z Jeffersonem d'Arcym. Marcy lubi przebywać z Peggy, jest za to na bakier z Alem, natomiast Al utrzymuje dobre stosunki z mężami Marcy, szczególnie Jeffersonem – Steve raczej nie darzył Bundych tak bezwzględną sympatią.

Serial przedstawia typowe przykłady z życia zwykłej rodziny, jak np. wakacje, brak pieniędzy, problemy dzieci w szkole, jednak jako że Bundy do zwykłych rodzin nie należą, trafia im się wiele zwariowanych przeżyć, np. parokrotnie chciano ich zamordować. Dość nietypowe są też ich sposoby zdobywania jedzenia i pieniędzy czy stosunek, z jakim odnoszą się do siebie poszczególni członkowie rodziny – nie jest on wzorcem do naśladowania, pełen jest zgryźliwości, docinania sobie i obrażania nawzajem, jednak każdy Bundy wie, że mimo wszystko może liczyć na rodzinę.

Postacie[edytuj | edytuj kod]

Peggy i Al Bundy
Chicago - miejsce akcji większości odcinków
Buckingham Fountain w Chicago

Rodzina Bundych[edytuj | edytuj kod]

Twórcy utrzymują, że nazwisko Bundy pochodzi od ich ulubionego zapaśnika King Konga Bundy'ego. Niektórzy fani serialu błędnie uważają, że pochodzi ono od nazwiska seryjnego mordercy Teda Bundy'ego. King Kong trzykrotnie wystąpił w serialu – jako wieśniak i wujek Peggy Irwin oraz jako on sam.

Al Bundy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Al Bundy.

Al Bundy (ur. 11 lipca 1948) – główna postać serialu, głowa rodziny Bundych. Nieudacznik i pechowiec, na którym skupiają się różne nieszczęścia. Od wielu lat pracuje jako sprzedawca butów. Jego zawód przedstawiany jest w serialu jako wyjątkowo niewdzięczny, słabo opłacany i poniżający. Bardzo często wspomina o swoich osiągnięciach sportowych z młodości, kiedy był jednym z najlepszych sportowców i jako jedyny w historii swojej szkoły zdobył cztery przyłożenia w jednym meczu, dzięki czemu jego drużyna wygrała ważny mecz. Ma wstręt do osób z nadwagą, za każdym razem gdy spotka "grubą babę", próbuje ją obrażać. W latach swej świetności grał w koszulce z numerem 33. Jego hobby jest gra w kręgle, w które zresztą jest bardzo dobry. Uwielbia chodzić do baru ze striptizem. Jest wyjątkowo przywiązany do swojego samochodu, Dodge'a. Jego ulubionym serialem jest "Tata Psychopata" (ang."Psycho Dad"). Zagorzały fan futbolu amerykańskiego, zaś o piłce nożnej mówi, że to "gra dla bab". Nienawidzi swojej sąsiadki Marcy D'Arcy, którą nazywa kurczakiem i porównuje ją do małego chłopca z sąsiedztwa. Zagrał go Ed O'Neill.

Peggy Bundy[edytuj | edytuj kod]

Margaret "Peggy" Bundy z domu Wanker (ur. 12 kwietnia 1948) – jest bardzo leniwą żoną Ala. Jest młodsza od Ala (według odcinka specjalnego z 2002 roku). Poznała Ala, w czasach szkoły. Miała wówczas opinię bardzo rozwiązłej dziewczyny. Sypiała z połową uczniów w szkole, nauczycielami a w jednym z odcinków wychodzi na jaw, że sypiała również z ojcem jednej ze swoich koleżanek. Ojciec Ala wiedząc jaka jest, chciał by jak najszybciej z nią zerwał. Nigdy nie gotuje, nie sprząta, nie myśli nawet o żadnej pracy. Nie potrafi używać odkurzacza, mimo to określa się jako gospodyni domowa. Mimo wszystko, w kilku odcinkach pracowała - w sklepie z zegarami, czy w fast-foodzie. Całymi dniami przesiaduje przed telewizorem, jedząc przeróżne słodycze. Swoją kanapę stawia ponad dzieci oraz męża. W jednym z odcinków chłopak Kelly spalił kanapę Peggy, zostawiając na niej zapalone cygaro. Następnie Kelly wymienia łóżko Peggy i Al'a na taką samą kanapę. Jej ulubionymi programami są talk-show The Oprah Winfrey Show oraz The Phil Donahue Show. Mimo to, czasem jest w stanie wskrzesać z siebie matczyne uczucia - choćby przy opiece nad Siódmym. Pochodzi z wiejskiego hrabstwa Wanker, gdzie wszyscy są ze sobą spokrewnieni. Postać grana przez Katey Sagal.

Kelly Bundy[edytuj | edytuj kod]

Kelly Bundy – pierwsze dziecko Ala i Peggy, starsza siostra Buda. Urodziła się 27 listopada[1] 1968 roku, bądź około 19 lutego[2]. Pumpkin (ang. dynia), jak nazywa ją Al, jest stereotypową głupią blondynką, z każdą serią coraz mniej inteligentną. Ukończyła szkołę średnią w Chicago, prawdopodobnie dzięki romansom z nauczycielami. Niektóre zachowania mogła odziedziczyć po Peggy, w dzieciństwie była osobą uzdolnioną intelektualnie. Jej matka stwierdziła, że nie pasuje do rodziny. Wypadek jakiego doznała podczas jazdy samochodem Dodge, doprowadził jednak do utraty pokładów wiedzowych. Pracowała m.in. jako robakator, kelnerka i modelka. W 10. sezonie grająca ją aktorka nosiła perukę, ponieważ miała wówczas krótkie rude włosy[3]. Postać grana przez Christinę Applegate.

Bud Bundy[edytuj | edytuj kod]

Budrick "Bud" Franklin Bundy – (ur. 22 stycznia 1973) drugie dziecko Ala i Peggy, młodszy brat Kelly. Imię Bud otrzymał po piwie Budweiser, które często nazywane jest właśnie Bud. Od połowy 8-mej serii jest agentem Kelly. Ma obsesję na punkcie kobiet i seksu. Chcąc podrywać dziewczyny, używa wielu alter ego, zaś najbardziej znanym z nich jest Wielki Mistrz B (ang. Grandmaster B). Jest tym inteligentniejszym dzieckiem Bundych. W 1996 roku ukończył college. Zagrał go David Faustino.

Buck[edytuj | edytuj kod]

Buck (prawdziwe imię Michael; trener Steven Ritt) to pies rodziny Bundych, Briard. Głosu użycza mu Kevin Curran, a w odcinkach specjalnych Cheech Marin. Zdechł w wieku dwunastu lat[4] (w 1996 roku Michael przeszedł na emeryturę, zdechł dziewięć miesięcy po tym, jak Bucka uśmiercono w serialu).

Lucky[edytuj | edytuj kod]

Lucky to drugi pies rodziny Bundych, spaniel, reinkarnacja Bucka.

Siódmy[edytuj | edytuj kod]

Siódmy (ang. Seven) – najprawdopodobniej siedmioletnie dziecko, adoptowane przez rodzinę Bundych po ucieczce jego rodziców, kuzynów Peggy – Zemusa i Idy-Mae. Postać usunięto po osiemnastu odcinkach, ponieważ nie podobała się widzom. Nigdy jednak nie wyjaśniono, co stało się z Siódmym. W ósmym sezonie na kartonie mleka zauważyć można było zdjęcie Siódmego podpisane zaginiony. Nazywał się Siódmy, ponieważ był siódmym dzieckiem kuzynostwa Peggy, jak również dlatego, iż występował w siódmym sezonie.

Sąsiedzi[edytuj | edytuj kod]

Marcy Rhoades (później- D'Arcy)[edytuj | edytuj kod]

Marcy D'Arcy (do 12. odcinka 5. sezonu Rhoades) – sąsiadka Bundych. Jest najlepszą przyjaciółką Peggy. Nienawidzi Ala, który nazywa ją kurczakiem. Od drugiej serii pracuje jako menedżer Kyoto National Bank, największego banku w Japonii, jednakże w wyniku działań Ala bądź też prowadzenia z nim interesów, kilka razy została zdegradowana do pracy w okienku lub do roli tzw. "bipera". Jej ulubioną marką samochodu jest Mercedes. Jest feministką. Generalnie dużo zarabia, głównie w późniejszych sezonach. Ma mnóstwo kompleksów związanych ze swoim małym biustem. Ma również problemy z nawiązywaniem kontaktów z ludźmi. Gdy chodziła do szkoły miała niewielu przyjaciół i musiała płacić chłopcom by się z nią całowali i umawiali na randki. W późniejszych odcinkach, pojawiają się aluzje sugerujące, że jest chora psychicznie, np. układa obrazki ze swoich ściętych włosów, opowiada historie w których z bardzo błahych powodów zrobiła krzywdę innym ludziom a gdy dziwnie się zachowuje, inni bohaterowie wspominają, że zapomniała wziąć "różowe pigułki". Ma siostrę oraz matkę trzykrotnie zamężną. Oprócz Peg nie ma ani jednego przyjaciela bądź znajomego. Jej pierwszym mężem był Steve Rhoades. Maminsynek i pantoflarz, który dał się jej niemal całkowicie zdominować. Marcy narzucała mu swoje zdanie i dyktowała co ma robić m.in zabroniła mu oglądania sportu w telewizji. Później jednak Steve, zaczyna mieć wątpliwości, czy postąpił słusznie żeniąc się z nią. Później ją porzuca, by pracować jak strażnik przyrody. Odchodząc, zostawił jej list pożegnalny w którym napisał "Musiałem być naćpany, gdy cię poznałem.". Później wychodzi za mąż za Jeffersona D'Arcy'ego. Poznała go w kasynie i będąc kompletnie pijaną wyszła za niego. Jej drugi mąż jest z nią głównie dla pieniędzy. Nie pracuje a Marcy musi go utrzymywać. Nie potrafi się mu przeciwstawić, ponieważ mężczyzna jest bardzo przystojny i gdy próbuje postawić na swoim, on namiętnie ją całuje, prawi komplement, bądź zabiera do sypialni a ona mięknie. W ostatnim sezonie serialu dowiadujemy się iż ma kuzynkę o imieniu Mandy, tak bardzo do niej podobną, że brano je za siostry bliźniaczki. Mandy jest lesbijką, choć Marcy o tym nie wiedziała (prawdopodobnie jest to nawiązanie do aktorki, która zadeklarowała że jest lesbijką), zazdrościła jej natomiast popularności i talentu do nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi. Mieszka na Jeopardy Lane 9766. Grana przez Amandę Bearse.

Steve Rhoades[edytuj | edytuj kod]

Steven "Steve" Bartholomew Rhoades – czwarty mąż Marcy (pierwszy grany w serialu). Był bankierem, pracował jednak na niższym stanowisku niż jego żona (kiedy Marcy awansowała, on zajął jej wcześniejsze stanowisko). W szkole grywał na akordeonie i saksofonie oraz stepował. Uwielbia swój samochód - mercedesa, do którego nie dopuszcza żony. Jest maminsynkiem i pantoflarzem. Został zdominowany, przez swoją małżonkę. Na początku nie ma własnego zdania i robi niemal wszystko, co każe mu żona. Marcy zabrania oglądać mu zawodów sportowych w telewizji i każe zostać wegetarianinem. Z czasem jednak, nachodzą go różne refleksje odnośnie swego związku. Zaczyna mieć wątpliwości, czy postąpił słusznie żeniąc się z Marcy. W końcu opuszcza ją, aby zostać strażnikiem w parku narodowym Yosemite. W późniejszych sezonach zagrał gościnnie w czterech odcinkach, będąc w szczególności szoferem oraz dziekanem. Postać została zagrana przez Davida Garrisona.

Jefferson D'Arcy[edytuj | edytuj kod]

Jefferson Milhouse D'Arcy – (sezon 5 odcinek 12) piąty mąż Marcy (drugi serialowy). Jego dokładny wiek nie jest znany, aczkolwiek wiadomo, że jest młodszy od Steve’a. Poślubił Marcy na imprezie bankowców, nie wiedząc z kim się żeni. Zaczęli się poznawać właściwie dopiero od następnego dnia po ślubie. W kolejnych odcinkach okazuje się, że jest z Marcy głównie dla pieniędzy. Jest bardzo leniwy, podobnie jak Peggy, brzydzi się pracą, jednak czasem zdobywa zatrudnienie - jako pracownik stacji z myjnią, szofer czy aktor. Jest przyjacielem Ala i należy do jego organizacji Antybaby. Kiedyś, w ramach prezentu rocznicowego, po pomyśle podsuniętym mu w klubie ze striptizem, chciał wytatuować sobie na pośladku "Kocham Marcy", jednak nie udało mu się to - osobnik, u którego wykonywał tatuaż naprzód zgubił "C", potem zaś dodał złą literę. W efekcie tatuaż musiał zostać usunięty w szpitalu, wraz z inną niedogodnością, o którą doprawiła go wściekła Marcy. Wcześniej siedział w więzieniu, był również agentem CIA. Jego pseudonim to "Bycze oko". Znał osobiście Fidela Castro, u którego załatwił Alowi pompę paliwową do dodge'a. W odcinku "Kids! Wadaya Gonna Do ?, wychodzi na jaw, że marzy o zostaniu gwiazdą filmów porno. Jeffersona gra Ted McGinley, który wcześniej zagrał męża Peggy (o nazwisku Norman Jablonsky) w odcinku, w którym anioł stróż, pokazywał Alowi, jak wyglądałby świat, gdyby się nie urodził.

Inni[edytuj | edytuj kod]

Klub NO MA'AM (skrót od "National Organization of Men Against Amazonian Masterhood"). Celem jest walka z kobietami panującymi w całym społeczeństwie. Zagorzałymi członkami klubu są Al, Jefferson, Bob Rooney, Griff, Ike i Officer Dan.

Bob Rooney jest rzeźnikiem i mężem Louise. Aktor wcielający się w jego postać to E.E.Bell. Jeden z grubszych członków Antybab. Przeczytał dużo pism o elektronice, więc pomagał Alowi przy zagadce przełącznika - utknął jednak w ścianie.

Griff jest rozwiedziony, żona pozostawiła sobie jego nazwisko. Griff często wspomina o byłej żonie, która po rozwodzie nie dość, że pozbawiła go znacznej części majątku, ale jeszcze musi on teraz płacić na nią alimenty. Griff pracuje razem z Alem w sklepie z damskimi butami. W jednym z odcinków okazuje się, że jest tak biedny, że nie stać go na skarpetki i musi malować sobie stopy na czarno. Zakochał się również w głosie teściowej Ala, która pracowała wówczas w seks-linii. Dzięki Alowi wygrał możliwość niesienia pochodni olimpijskiej. Pewnego razu, gdy koledzy chcieli mu zrobić żart z okazji rocznicy jego członkostwa w Antybabach, wylądował na krześle elektrycznym oskarżony o ludożerstwo. Na krótką chwilę przed egzekucją został jednak odratowany. Griff'a gra Harold Sylvester.

Ike jest mężem Frannie. Ike'a gra Tom McCleister. Należy do NO MA'AM, należy również do najlepszych przyjaciół Ala - pomagał między innymi w montowaniu anteny satelitarnej, i pilnował grilla na dachu.

Oficer Dan gra go Dan Tullis Jr., który wcześniej wcielał się w serialu w rolę innych stróżów prawa. Należał do klubu NO MA'AM. Leniwy policjant, lubiący jeść pączki. Jednak nie waha sięgać po broń. Jest fanem psychotaty.

Luke Ventura jest współpracownikiem Ala w pierwszych odcinkach. Uwielbia podrywać kobiety. Jego sąsiadkami były stewardessy. Po latach pojawił się w czasopiśmie obuwniczym, czym wzbudził zazdrość Ala.

Gary jest szefową Ala. To wielka businesswoman, zajęła 401 miejsce na liście 400 najbogatszych czasopisma Forbes. Gra ją Janet Carroll. Zatrudnia nielegalnie dzieci w fabryce butów. Spotykała się przez krótki okres z Budem.

Amber jest młodą, nieco zbuntowaną siostrzenicą Marcy. Przez kilka odcinków partnerka Buda. Nie wiadomo jak się skończył ich związek. W jej rolę wcieliła się Juliet Tablak.

Ephraim Wanker jest ojcem Peggy. Jego żona jest matką Peg. Gra go Tim Conway. Często popija z piersiówki. Pokłócił się ze swoją żoną, ale dzięki staraniom Peg oraz Ala wrócili do siebie. Obecny przy powtarzanych przysięgach ślubnych Ala i Peg - trzymał zięcia na muszcze śrutówki.

Matka Peg nie była nigdy pokazana, lecz słychać jej głos w kilku odcinkach. Jest bardzo gruba - do tego stopnia, że mąż musi ją wozić w specjalnej przyczepie, co jest również obiektem drwin Ala. Jako jedyna w całym serialu zwraca się do swej córki nie "Peggy" czy "Peg", ale "Margaret". W jednym z odcinków zarabiała odbierając seks telefony. Głos tej postaci podkładała Kathleen Freeman.

Miranda Veracruz de la Hoya Cardinal - reporterka lokalnej telewizji, często występująca przy wystąpieniach antybab. Niezadowolona ze swej pracy, co często okazuje na wizji. Grana przez Terese Parente.

Obsada i ekipa[edytuj | edytuj kod]

W role Ala i Peggy wcielają się Ed O'Neill i Katey Sagal, jednak pierwotnie zaproponowane zostały one Roseanne Barr i Samowi Kinisonowi, którzy odrzucili je, nie zdając sobie sprawy, że tracą rolę w części amerykańskiej i światowej kultury. Role Kelly i Buda powierzone zostały Davidowi Faustino i Christinie Applegate, dla których były one przepustką do większej kariery. W rolach Marcy i jej mężów obsadzono Amandę Bearse, Davida Garrisona (Steve) oraz Teda McGinley'ego (Jefferson). Buckowi, który czasami miał spore znaczenie dla akcji któregoś z odcinków, głosu użyczał Kevin Curran.

  • reżyserowie: Amanda Bearse, Zane Buzby, Gerry Cohen, Linda Day, Brian Levant, John Sgueglia, Tony Singletary
  • scenarzyści: Ron Leavitt, Michael G. Moye, Bob Fisher, Al Aidekman, Amanda Bearse, Kevin Curran, Katherine Green, Donald R. Beck, Stacie Lipp, Steve Bing, Calvin Brown Jr., Paul Corrigan, Glenn Eichler, David Faustino, Pat Allee, Peter Gaffney, Tracy Gamble, Steve Granat, Terry Maloney Haley, Chip Johannessen, Jim Keily, Mindy Morgenstern, Jim O'Doherty, J. Stanford Parker, Bill Prady, Arthur Silver, Vida Spears, Nancy Steen, Marcy Vosburgh, Kim Weiskopf
  • zdjęcia Thomas W. Markle
  • muzyka: Michael Andreas, Shawn K. Clement
  • scenografia: Don Roberts, Richard Improta, Bernard Vyzga, Laura Richarz

Kontrowersje w Stanach Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod]

Serial od samego początku wzbudzał sporo kontrowersji w rodzimych Stanach Zjednoczonych. Jedną z najbardziej znanych historii jest przypadek gospodyni domowej z Bloomfield Hills w stanie Michigan, Terry Rakolty. Oburzyła się ona, kiedy oglądając z dziećmi 6. odcinek 3. serii, ujrzała starszego mężczyznę ubranego w podwiązki, homoseksualistę oraz rozebraną dziewczynę trzymającą się za piersi. Rakolta rozpoczęła listowną krucjatę, nawołując do zbojkotowania serialu oraz zdjęcia go z anteny. Nieugięta kobieta wystąpiła w kilku talk-show, sprawa została nagłośniona w kilku gazetach i stacjach telewizyjnych; 2 marca 1989 roku sprawa trafiła nawet na pierwszą stronę The New York Times. Rakolta założyła organizację Amerykanie dla Odpowiedzialnej Telewizji, walczącą o tradycyjne wartości w amerykańskiej tv, co przyczyniło się do wzrostu oglądalności programu, zaś magazyn Hustler ogłosił Rakoltę "dupkiem miesiąca". Od tego czasu producenci serialu posyłali jej co roku na Gwiazdkę kosz owoców, a bohaterka została dwukrotnie wspomniana w serialu: w epizodzie 04x14 spiker telewizyjny wspomina o mieście Bloomfield Hills w Michigan, mówiąc o dziwce; a w epizodzie 09x09 Marcy wspomina o kobiecie z Michigan. Mimo wszystko, epizod 03x10 (I'll See You in Court!, tł. Zobaczymy się w sądzie), w którym nawiązuje się do Rakolty, nie został pierwotnie wyemitowany w Stanach. Oficjalnie obejrzeli go widzowie na całym świecie, gdzie sprawa nie budziła kontrowersji. Oficjalna premiera w Stanach odbyła się 18 czerwca 2002 roku (trzynaście lat, pięć miesięcy i dwanaście dni od czasu ukończenia jego montażu), ale mimo wszystko telewizja Fox usunęła z niego kilka linijek tekstu i w takiej też postaci odcinek jest emitowany w Stanach do teraz[5]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Cały serial liczy 261 odcinków (nie wliczając w to odcinków specjalnych).
  • Piosenkę tytułową (Love and Marriage) wykonuje Frank Sinatra.
  • Postaci dzieci Bundych - Buda oraz Kelly w pierwszym odcinku pierwotnie zagrane były przez Huntera Carsona oraz Tinę Caspary. Odcinek ten, zwany pilotem nie został jednak wyemitowany i do emisji trafił już po przemontowaniu, polegającym na wymianie scen z aktorami pierwotnymi, na te ze znanymi nam Davidem Faustino oraz Christiną Applegate.
  • W niektórych odcinkach serialu adres domu Bundych to 9764 Jeopardy Lane, Chicago, Illinois, w innych – 9674 Jeopardy Lane.
  • Ed O'Neil (Al Bundy) jest jedynym aktorem, który wystąpił we wszystkich 263 epizodach serialu, w tym pilocie oraz tzw. zagubionych odcinkach.
  • Po zamachach terrorystycznych na World Trade Center, epizod 08x18 (Get Outta Dodge) został obcięty. Pojawia się w nim scena, w której dwójka Arabów z bombą zegarową staje u drzwi Bundych, chcąc za czterdzieści dolarów odkupić Dodge’a Ala i pytających, jak dotrzeć do Sears Tower.
  • Peggy Bundy w serialu urodziła się 12 kwietnia, tak samo jak w rzeczywistości Ed O'Neill.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
ze Świata według Bundych

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]