Świerzop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gorczyca polna
Rzodkiew świrzepa

Świerzop – dawna regionalna nazwa niektórych gatunków roślin stosowana dla rzodkwi świrzepy, świerzopem nazywano również gorczycę polną, tzw. ognichę, o złocistożółtych kwiatach[1].

Takie wyjaśnienie podaje Encyklopedia popularna PWN. Inne encyklopedie i słowniki dodają jeszcze, że mógł to być jeden z dziko rosnących gatunków koniczyny lub glika – roślina z rodziny berberysowatych[2]. Słowa świerzop użył Mickiewicz w Panu Tadeuszu (w inwokacji):

Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała

Nad znaczeniem słowa świerzop zastanawiało się wielu wybitnych językoznawców, jednak sprawa nie została do końca rozstrzygnięta. Konrad Górski stawiał na gorczycę polną, jednak Stanisław Pigoń twierdził, że chodzi o rzepak. Według niego pola w Soplicowie były uprawiane starannie i nie mógł tam w większych ilościach rosnąć taki chwast, jak gorczyca polna. Jerzy Nowak twierdzi, że chodzi o ognichę, czyli łopuchę, jednak nie wyjaśnia dokładniej, co rozumie pod nazwą ognicha[2].

Swoje rozterki wynikające z nieznajomości pojęcia opisał Konstanty Ildefons Gałczyński w wierszu zatytułowanym "Ofiara świerzopa"[3].

Przypisy

  1. zbiorowe: Encyklopedia Popularna PWN. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1996. ISBN 83-01-12060-6.
  2. 2,0 2,1 Jarosław Marek Rymkiewicz: Głowa owinięta koszulą. Wydawnictwo Sicl, 2012. ISBN 978-83-61967-30-9.
  3. K.I, Gałczyński. Ofiara świerzopa. [dostęp 2013-01-30].