Świtezianka błyszcząca
| Świtezianka błyszcząca | |
| Calopteryx splendens | |
| (Harris, 1782) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | stawonogi |
| Gromada | owady |
| Podgromada | uskrzydlone |
| Rząd | ważki |
| Podrząd | ważki równoskrzydłe |
| Rodzina | świteziankowate |
| Rodzaj | Calopteryx |
| Gatunek | świtezianka błyszcząca |
| Synonimy | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Świtezianka błyszcząca, świtezianka lśniąca (Calopteryx splendens) – gatunek ważki równoskrzydłej z rodziny świteziankowatych (Calopterygidae). Występuje od zachodniej Europy po jezioro Bajkał i północno-zachodnie Chiny. Jest pospolity i szeroko rozprzestrzeniony w całym zasięgu występowania, również w Polsce. Spotykany jest głównie nad brzegami rzek i strumieni.
Ubarwienie samców jest metaliczno-niebieskie, niekiedy o zielonkawym odcieniu z przezroczystymi skrzydłami z wyjątkiem niebieskiej owalnej plamy, o różnej szerokości, umiejscowionej pośrodku ich długości, pozostawiającej nasadę i koniec skrzydła przezroczystymi.
Samice są metaliczno-zielone z przezroczystymi skrzydłami o jasnozielonym użyłkowaniu. Rozpiętość skrzydeł wynosi około 70 mm, a długość ciała około 50 mm[2]. Larwy występują pospolicie najczęściej w płynących wodach dużych nizinnych rzek.
Samica składa jaja na roślinach wodnych pod powierzchnią wody zanurzając odwłok, a czasami całe ciało. Pod wodą może przebywać do 28 minut. Larwy zimują w wodzie, imagines pojawiają się od połowy maja do połowy sierpnia[3].
[edytuj] Zobacz też
- świtezianka dziewica (Calopteryx virgo)
- ważki Polski
Przypisy
- ↑ Calopteryx splendens. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Jacek Wendzonka. Klucz do oznaczania dorosłych ważek (Odonata) Polski (pdf). „Odonatrix - Biuletyn Sekcji Odonatologicznej Polskiego Towarzystwa Entomologicznego”. 1 (Suplement), czerwiec 2005. ISSN 1733-8239.
- ↑ Władysław Strojny: Nasze zwierzęta. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1981, s. 75–76. ISBN 83-09-00045-6.
