Škoda Favorit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy samochodu osobowego produkowanego w latach 1988-1995. Zobacz też: Škoda Favorit – samochód z lat 1936-1941.
Škoda Favorit
Škoda Favorit 135 LS
Škoda Favorit 135 LS
Producent Škoda Auto
Zaprezentowany 16 września 1987
Okres produkcji 1988–1995
Miejsce produkcji Mladá Boleslav  Czechy
Poznań  Polska
Poprzednik Škoda 135 / Škoda 136
Następca Škoda Felicia
Dane techniczne
Segment B+
Typy nadwozia 5-drzwiowy hatchback
Silniki benzynowe, R4,
1289 cm³, OHV:

40 kW (54 KM) - Š 781.135B
40 kW (54 KM) - Š 781.135E
42 kW (57 KM) - Š 781.135 (kat.)
43 kW (58 KM) - Š 781.135
46 kW (63 KM) - Š 781.136
50 kW (68 KM) - Š 781.136X
50 kW (68 KM) - Š 781.136B

Skrzynia biegów 5-biegowa
Rodzaj napędu silnik z przodu, napęd przedni
Długość 3815 mm (3855 mm)
Szerokość 1620 mm
Wysokość 1415 mm
Dane dodatkowe
Pokrewne Škoda Forman (kombi)
Škoda Pick-up (pick-up)
Konkurencja FSO Polonez MR'89
Łada Samara
Zastava Florida
Volkswagen Golf II
ZAZ Tavria
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Škoda Favorit – handlowa nazwa czeskich samochodów osobowych produkowanych przez firmę Škoda Auto na przełomie lat 80. i 90. XX wieku (typ 781). Pierwszy model o tej nazwie produkowany był jeszcze przed wojną (typ 904/923). Druga generacja modelu Favorit występowała także w wersji kombi nazwanej Forman.

Škoda Favorit (1988 – 1995)[edytuj | edytuj kod]

Škoda Favorit (typ 781) była produkowana w latach 1988–1995, także montowana w Polsce. Prace badawczo-konstrukcyjne nad nowym samochodem osobowym, który zastąpiłby przestarzały model 120, rozpoczęto w Mladá Boleslav już w 1982 roku. W poszukiwaniu projektanta nadwozia, czeska firma nawiązała kontakty z kilkoma włoskimi stylistami. Ostatecznie karoserię samochodu zaprojektowało znane włoskie biuro projektowe Bertone. Umowę podpisano 1 czerwca 1983 roku, a pierwszy prototyp (typ 780) był gotowy już w sylwestra 1984 roku. Przez trzy lata prowadzono pracę nad podzespołami użytymi w pojeździe. 1 lipca 1987 roku ruszyła produkcja preserii. Premierowy pokaz nowego samochodu odbył się w roku 1987 na wrześniowych Targach Technicznych w Brnie. Seryjną produkcję rozpoczęto na wiosnę 1988 roku. W Škodzie Favorit zastosowano silniki o pojemności skokowej 1289 cm³ występujące w kilku wariantach. 16 kwietnia 1991 Škoda dołączyła do grupy Volkswagena - planowano już rozpoczęcie produkcji Felicii, dlatego produkcję modelu Favorit zrestrukturyzowano. Do sprzedaży wprowadzono model 135 Le/LSe – oprócz elektrycznie sterowanego gaźnika Pierburg Ecotronic, wyposażony był w katalizator, który rok później zaczęto także montować w wersji podstawowej z 57-konnym silnikiem. W roku 1991 model Favorit przeszedł także pierwszy face lifting (wprowadzono kosmetyczne zmiany, zmodernizowano atrapę chłodnicy). Zaprzestano montażu silnika 136, który, zmodernizowany, po roku trafił ponownie do produkcji. Škody do 1993 roku produkowano w dwóch wersjach wyposażenia L (lux) i LS (super lux). Wyposażenie dodatkowe w wersji LS:

  • obrotomierz,
  • przednie światła przeciwmgielne,
  • wygodniejsze fotele z pełnymi zagłówkami,
  • instalacja radiowa,
  • dzielona tylna kanapa,
  • wycieraczka szyby tylnej ze spryskiwaczem,
  • czujnik hamulca awaryjnego,
  • elektroniczny zegarek.

W roku 1993 w wyniku współpracy z Volkswagenem w modelu Favorit zmodernizowano pierwotnie stosowane silniki. Wprowadzono jednopunktowy wtrysk paliwa firmy Bosch. Modele z tym silnikiem miały w nazwie wersji wyróżnik "i". Znów pojawił się silnik 136. Tych jednostek napędowych używano później w produkcji Škoda Felicii. Aut napędzanych tymi silnikami nie importowano oficjalnie do Polski. W tym roku Škodę Favorit poddano kolejnemu, ostatniemu już, face liftingowi (zmodernizowano m.in. tablicę przyrządów, i po raz kolejny atrapę chłodnicy , zmieniono kolor deski rozdzielczej, zegary, obicia tapicerskie drzwi, piasty kół). Zmieniono także dotychczasowe oznaczenia wersji wyposażenia L i LS na LX i GLX.

Na bazie modelu Favorit powstały dwie pokrewne wersje nadwoziowe: kombi o nazwie Forman i pick up - Škoda Pick-up.

W latach 1988–1995 wyprodukowano 783 167 egzemplarzy. W roku 1994 w miejsce modelu Favorit wprowadzono auto o podobnych parametrach - Škodę Felicię.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Podwozie

  • Zawieszenie przednie: kolumny MacPhersona połączono obrotowo z wahaczami i nadwoziem
  • Zawieszenie tylne: wahacze wleczone połączone belką skrętną oraz kolumnowe amortyzatory
  • Hamulce przednie: tarczowe , lite
  • Hamulce tylne: bębnowe

Nadwozie

  • samonośne, dwubryłowe, pięciodrzwiowe, typu hatchback
  • aerodynamika nadwozia: współczynnik Cx=0,36

Szczegółowe dane techniczne

Š 135
L/LS/LX/GLX
Š 135
LXi/GLXi
Š 135
Le/LSe
Š 136
L/LS
Š 136
LXi/GLXi
Š 136
LX/GLX
Silniki
Silnik Š 781.135 Š 781.135B Š 781.135E Š 781.136 Š 781.136B Š 781.136X
Lata produkcji 1988 - 92 1992 - 93 1993 - 95 1991 - 92 1988 - 91 1993 - 95 1993 - 95
Rodzaj silnika czterosuwowy, górnozaworowy, benzynowy
Liczba i układ cylindrów 4 cylindry w układzie rzędowym, pionowym
Liczba zaworów 8
Pojemność 1289 cm³
Średnica cylindra 75,5 mm
Skok tłoka 72,0 mm
Stopień sprężania 8,8:1 9,7:1
Moc
maksymalna
58 KM
(43 kW)
przy 5000
obr/min
57 KM
(42 KW)
przy 5000
obr/min
54 KM
(40 kW)
przy 5000
obr/min
63 KM
(46 kW)
przy 5000
obr/min
68 KM
(50 kW)
przy 5500
obr/min
68 KM
(50 kW)
przy 5000
obr/min
Maks. moment obrotowy 94 Nm przy 3000 obr/min 90 Nm przy 3000 obr/min 100 Nm przy 3000 obr/min 100 Nm przy 3750 obr/min 105 Nm przy 3500 obr/min
Sposób dostarczenia paliwa gaźnik Pierburg 2 E-3 od 1989 roku JIKOV 28-30 LEKR gaźnik JIKOV 28-30 LEKR jednopunktowy wtrysk Bosch Mono Motronic gaźnik Pierburg 2 EE (Ekotronic) gaźnik Pierburg 2 E-3 , od 1989 roku JIKOV 28-30 LEKR jednopunktowy wtrysk Bosch Mono Motronic gaźnik JIKOV 28-30 LEKR
Reaktor katalityczny brak jest brak jest brak
Paliwo Pb lub etylina 91 Pb 91 Pb lub etylina 95 Pb 95 Pb lub etylina 95
Skrzynia biegów 5-stopniowa (synchronizowana) + wsteczny
Sprzęgło suche, jednotarczowe ze sprężyną centralną, sterowane mechanicznie
Osiągi
Czas 0-100 km/h 15 s 16 s 17 s 14 s 13 s
Prędkość maksymalna 150 km/h 140 km/h 137 km/h 150 km/h 160 km/h
Zużycie paliwa
przy 90 km/h
5,5 l/100 km 5,7 l/100 km 5,2 l/100 km 5,4 l/100 km 5,5 l/100 km
Zużycie paliwa
przy 120 km/h
7,3 l/100 km 7,9 l/100 km 7,8 l/100 km 7,0 l/100 km 7,4 l/100 km
Zużycie paliwa
w cyklu miejskim
7,9 l/100 km 8,3 l/100 km 7,9 l/100 km 7,6 l/100 km 7,9 l/100 km
Wymiary i masy
Długość 3815 mm (3855 mm po roku 1993)
Szerokość 1620 mm
Wysokość 1415 mm - nieobciążony; 1380 mm - obciążony
Prześwit 120 mm (przy pełnym obciążeniu)
Rozstaw osi 2450 mm
Rozstaw kół
przednich
1400 mm
Rozstaw kół
tylnych
1365 mm
Masa własna 875 - 895 kg 840 kg 875 kg
Dopuszczalna masa całkowita 1345 kg 1290 kg 1325 kg
Pojemność bagażnika 240 dm³ (550 dm³ po złożeniu tylnych siedzeń)
Pojemność zbiornika paliwa 47 dm³

Wersje rozwojowe samochodów z serii Škoda Favorit[edytuj | edytuj kod]

  • typ 780 (pierwszy prototyp Škody Favorit z 1983 roku)
  • typ 781 (pięciodrzwiowy hatchback - Škoda Favorit)
  • typ 782 (wersja sedan)
  • typ 783 (wersja coupé)
  • typ 784 (trzydrzwiowe kombi z dużą przestrzenią ładunkową - Škoda Savana)
  • typ 785 (pięciodrzwiowe kombi - Škoda Forman)
  • typ 786 (wersja dostawcza)
  • typ 787 (wersja pick-up - Škoda Pick-up)
  • typ 788 (sanitarka)

Wersje sportowe[edytuj | edytuj kod]

Škoda Favorit 136 L/A - (1989-1990) Pierwszy sportowy pojazd na bazie popularnego modelu Favorit powstał w 1989 roku. Przystosowany był do zawodów rajdowych w grupie A. Montowano w nim nieco zmodernizowany standardowy rzędowy czterocylindrowy silnik o pojemności 1299 cm³ z rozrządem OHV o średnicy cylindra 75,8 mm i skoku tłoka 72,0 mm. W ten sposób uzyskiwano stopień kompresji 11,7:1. W pojeździe zastosowano gaźnik Pierburg. Maksymalna moc, jaką można było uzyskać, wynosiła 77 kW (105 KM) przy 6500 obr./min. Z kolei maksymalny moment obrotowy kształtował się na poziomie 117 Nm przy 4750 obr./min. Niezmieniony pozostał wynoszący 2450 mm rozstaw osi oraz pięciostopniowa skrzynia biegów. Masę własną zmniejszono do 830 kg. Wszystkie te zabiegi pozwoliły osiągnąć maksymalną prędkość 170 km/h i przyśpieszenie od 0 do 100 km/h w 10 s.

Škoda Favorit 136 L/A - (1993) W roku 1993 zaprezentowano kolejny model przeznaczony do rajdów w grupie A. W stosunku do swojego poprzednika, przeszedł niewielkie modernizacje. W znanym już silniku zastosowano tym razem podwójny gaźnik Pierburga. To zwiększyło jego moc do 88 kW (120 KM) przy 7000 obr./min. Stopień sprężania wzrósł do 12,5:1. Maksymalny moment obrotowy pozostał niezmieniony. Wprowadzono za to nową sześciostopniową skrzynię biegów. masa własna zmalała jeszcze do 750 kg. Dzięki temu maksymalna prędkość wynosiła dla tego modelu 210 km/h.

Škoda Favorit 136 L/A - (1993) Także w 1993 roku wprowadzono specjalną wersję przystosowaną do wyścigów samochodowych w grupie A. Silnik pochodził z modelu rajdowego, jednak pojedynczy gaźnik Pierburg pozwalał na osiągnięcie mocy maksymalnej 91 kW (124) przy 7000 obr./min. Skrzynia biegowa pozostała sześciostopniowa, nie zmieniono także rozstawu osi i masy pojazdu. Podobnie jak wersja rajdowa, także model wyścigowy osiągał prędkość maksymalną 210 km/h.

Škoda Favorit H - (1991) Już w 1991 roku stworzono specjalną wersję modelu do udziału w wyścigach torowych w grupie H. Zastosowano w niej pochodzący z Volkswagena rzędowy czterocylindrowy silnik z rozrządem OHC o pojemności 1596 cm³ (średnica cylindra 78,0 mm; skok tłoka 83,5 mm; stopień sprężania 11,8:1). Moc maksymalna tego silnika z dwoma podwójnymi gaźnikami Webera wynosiła 123 kW (167 KM) przy 6500 obr./min, a maksymalny moment obrotowy 176 Nm przy 5500 obr./min. Do przenoszenia napędu użyto sześciostopniowej skrzyni biegów. Rozstaw osi pozostał niezmieniony, natomiast masa własna spadła do 720 kg. To pozwalało rozpędzić auto do 100 km/h w 6 s oraz uzyskać maksymalną prędkość 240 km/h.

Škoda Favorit H - (1992) W roku 1992 wersja H doczekała się modernizacji. Moc silnika wzrosła do 129 kW (175 KM) przy 8000 obr./min, stopień kompresji wynosił teraz 12:1. Niezmienione pozostały gaźnik, skrzynia biegów i rozstaw osi. Prędkość maksymalna tego modelu spadła jednak do 210 km/h.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]