Żółciak siarkowy
| Żółciak siarkowy | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Podklasa | podstawczaki pieczarkopodobne |
| Rząd | żagwiowce |
| Rodzina | żagwiowate |
| Rodzaj | żółciak |
| Gatunek | Żółciak siarkowy |
| Nazwa systematyczna | |
| Laetiporus sulphureus (Bull.) Murrill[2] Annls mycol. 18(1/3): 51 (1920) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Żółciak siarkowy (Laetiporus sulphureus) – gatunek grzyba z rodziny żagwiowatych.
Morfologia [edytuj]
- Kapelusz
- Zazwyczaj bez trzonu, grubomięsisty, przyrośnięty bokiem do drzewa, o średnicy 10-40 cm. Często owocniki występują dachówkowato jeden nad drugim. Młode okazy często mają bulwkowy kształt, później stają się wachlarzowate, półkuliste, lub nieregularnie zdeformowane. Powierzchnia górna pagórkowata, nierówna, promieniście pomarszczona. Barwa siarkowożółta do pomarańczowej (często z różowym odcieniem), z wiekiem blednie[3]. Brzeg nieregularny, falisty, podwinięty. Spotykane są też owocniki z brzegiem ostrym. Brzeg jest często barwy cytrynowej.
- Rurki
- Bardzo krótkie o (o długości do 4 mm) barwy siarkowożółtej. Pory rurek bardzo drobne, początkowo siarkowożółte, potem ochrowożółte[3].
- Miąższ
- Barwy białej do kremowożółtej, u młodych egzemplarzy miękki i soczysty, u starszych kruchy. W smaku przyjemny, nieco kwaśny, zapach grzybowy[3].
- Wysyp zarodników
- Jasnożółty szybko jaśniejący do białego. Zarodniki jajowate, bezbarwne, gładkie[4].
Występowanie [edytuj]
Owocniki jednoroczne. W Polsce gatunek pospolity. Owocniki pojawiają się głównie w maju i czerwcu. Zazwyczaj występuje w parkach, na przydrożnych drzewach, w sadach i ogrodach. W lasach jest rzadszy. Występuje głównie na drzewach liściastych, na drzewach iglastych bardzo rzadko[4]. Najczęściej atakuje dęby, brzozy, wierzby i drzewa owocowe[3].
Znaczenie [edytuj]
Groźny grzyb chorobotwórczy, atakuje zarówno drzewa liściaste jak i iglaste. Powoduje brunatną zgniliznę drewna. Jadalne są tylko młode owocniki. Przed spożyciem grzyb wymaga płukania i namoczenia oraz obgotowania. Dopiero następnie można go smażyć. Grzyby rosnące na drzewach: z rodziny Robinia pseudoacacia (akacje), iglastych, eukaliptusach są, według niektórych źródeł, niejadalne, gdyż zawierają fitotoksyny żywiciela. Z doświadczeń grzybiarzy wynika, że w praktyce gotowanie (minimum 15 minut) znacząco minimalizuje ryzyko zatrucia[5]. Całkowicie bezpiecznie może być spożywany żółciak rosnący na dębach.
Suchy żółciak jest bardzo dobrym materiałem do krzesania ognia krzesiwem tradycyjnym, podobnie jak hubiak pospolity
Przypisy
- ↑ Bisby, Roskov, Orrell, Nicolson, Paglinawan, Bailly, Kirk, Bourgoin, Baillargeon: 2009 Annual Checklist (ang.). W: Species 2000 & ITIS Catalogue of Life [on-line].
- ↑ CABI Bioscience Databases (ang.). [dostęp 2012-13-02].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
- ↑ 4,0 4,1 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
- ↑ Bio-forum.pl: Żółciak siarkowy – masowy wysyp
