Żółta rasa człowieka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Żółta rasa człowieka (inaczej rasa mongoloidalna) – według dawnych koncepcji jedna z trzech głównych, opartych na fenotypie ras człowieka (obok białej i czarnej).

Współcześnie wielu badaczy uważa, że pojęcie rasy w odniesieniu do człowieka nie ma uzasadnienia naukowego. Pogląd ten uzasadniają badaniami antropologiczne wskazującymi, że gatunek Homo sapiens jest monotypowy (cfr. badania dr Spencer Wells oraz dr Cheik Anta Diop).

Nazwy skojarzonej z Mongołami użył po raz pierwszy prawdopodobnie Christoph Meiners. W opublikowanej w roku 1785 Grundriß der Geschichte der Menschheit (Szkic historii ludzkości) podzielił on ludzkość na dwie rasy - tatarsko-kaukaską, którą utożsamiał z pięknem, oraz mongolską, której podstawowym wyróżnikiem była brzydota[1]. Termin ten został wykorzystany i rozpowszechniony przez Johanna Blumenbacha.

Rasę żółtą można dzielić na odmianę azjatycką, eskimoską, indiańską i oceaniczną (Polinezyjczycy i Mikronezyjczycy). Pierwotnie występować miała w południowo-wschodniej i wschodniej Azji, skąd rozprzestrzeniła się na obie Ameryki gdzie znana była jako Indianie (w znacznej mierze wyparci i wyniszczeni przez Europejczyków w okresie kolonializmu).

Mieszkańcy Azji Środkowej według dawnych teorii wykazują albo cechy rasy żółtej (zwłaszcza ludy koczownicze, takie jak Kazachowie, Mongołowie i Kirgizi), albo też formy przejściowe między rasą białą i żółtą (zwłaszcza Uzbecy sąsiadujący z białymi Irańczykami).

Według tych teorii, przedstawiciele rasy żółtej charakteryzują się następującymi cechami antropologicznymi:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy