Żółty Lew
| Żółty Lew | |
| Historia | |
| Wodowanie | 1622 |
 Polska |
|
| Wejście do służby | 1622 |
| Los okrętu | zatonął 1628 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność | 120 t |
| Długość | 20 m |
| Szerokość | 5,4 m |
| Załoga | 30 marynarzy i do 50 żołnierzy piechoty morskiej |
| Uzbrojenie | |
| 10 dział niewielkich wagomiarów (do kilku funtów) w baterii burtowej miotacz kamieni |
|
Żółty Lew - polski okręt wojenny - pinka (pinasa). Prawdopodobnie został zbudowany w Gdańsku w 1622 roku, jako pierwszy okręt wojenny zbudowany i ukończony w Polsce. W źródłach okręt ten występuje pod niemiecką nazwą (polskie brzmienie jest rekonstrukcją).
Był pierwszym i najmniejszym okrętem floty polskiej tworzonej przez króla Zygmunta III Wazę i biorącej udział w wojnie ze Szwecją; nazywany był też "starą pinką" w odróżnieniu od nowszych okrętów tej klasy. "Żółty Lew" wchodził w skład pierwszej eskadry okrętów polskich, która wzięła udział w zwycięskiej bitwie z eskadrą szwedzką pod Oliwą 28 listopada 1627. Jego kapitanem był Hans Kizero. Okręt nie odegrał w bitwie większej roli; uczestniczył w nieudanej próbie pogoni za wycofującymi się Szwedami.
2 grudnia 1627 roku "Żółty Lew" został wysłany w rejs rozpoznawczy w składzie eskadry czterech okrętów (ponadto "Latający Jeleń", "Arka Noego" i "Panna Wodna"). Jako jedyny z nich odniósł powodzenie, zdobywając fluitę holenderską, z którą powrócił do portu 13 grudnia (zdobyty statek następnie wzmocnił polską flotę jako okręt "Feniks"). 15 kwietnia 1628 "Żółty Lew" wyruszył w kolejny rejs rozpoznawczy (z "Panną Wodną", "Czarnym Krukiem" i "Feniksem").
Podczas ataku wojsk szwedzkich wspieranych przez artylerię na polskie okręty stojące u ujścia Wisły koło twierdzy Latarnia (Wisłoujście) po północy 6 lipca 1628, "Żółty Lew" został trafiony zapalającą kulą w magazyn prochu i eksplodował, zginął przy tym również kapitan Hans Kizero.
[edytuj] Dane
- dwumasztowa pinka
- pojemność: 60 łasztów (ok. 120 ton)
- długość kadłuba między stewami - ok. 19,9 m (70 stóp amsterdamskich)
- szerokość kadłuba - ok. 5,4 m (19 stóp)
- załoga: 30 marynarzy i do 50 żołnierzy piechoty morskiej
- uzbrojenie: 10 dział niewielkich wagomiarów (do kilku funtów) w baterii burtowej oraz prawdopodobnie kilka miotaczy kamieni (perier) (ilość dział była zmienna w niewielkich granicach)
[edytuj] Bibliografia
- Eugeniusz Koczorowski: "Bitwa pod Oliwą", Gdynia 1968
