Żółty szalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żółty szalik
Gatunek dramat obyczajowy
Data premiery 20 grudnia 2000
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 60 minut
Reżyseria Janusz Morgenstern
Scenariusz Jerzy Pilch
Główne role Janusz Gajos,
Danuta Szaflarska,
Małgorzata Zajączkowska,
Krystyna Janda,
Joanna Sienkiewicz
Muzyka Michał Lorenc
Zdjęcia Witold Adamek
Scenografia Andrzej Przedworski
Kostiumy Dorota Roqueplo
Montaż Anna Wilska
Produkcja Telewizja Polska - Agencja Filmowa

Żółty szalik z cyklu Święta polskiepolski film fabularny z 2000 roku w reżyserii Janusza Morgensterna na podstawie scenariusza Jerzego Pilcha.

W przeddzień Wigilii Bożego Narodzenia mężczyzna, alkoholik, zamożny prezes firmy, składa życzenia swoim pracownikom, byłej żonie, synowi oraz obecnej partnerce. Każde spotkanie jest pretekstem, aby sięgnąć po kolejny kieliszek. Jedyną ucieczką od nałogu okazuje się wyjazd na wigilijny wieczór do matki.

Telewizyjny film Janusza Morgensterna, pierwszy obraz tego reżysera od 1986 roku, zbudowany jest z epizodów, niewielkich etiud, które łączy bohater grany przez Janusza Gajosa. Jego rola spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem przez krytyków i widzów, jest uważana za jedną z najlepszych w jego dorobku. Na drugim planie partnerują mu m.in. Danuta Szaflarska, Krystyna Janda i Joanna Sienkiewicz.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Przeddzień Wigilii Bożego Narodzenia. Mężczyzna, zamożny prezes firmy, zadbany, w drogim garniturze, nie może usiedzieć spokojnie na spotkaniu z pracownikami. W pewnym momencie żegna się, wychodzi do swojego gabinetu i nerwowo przeszukuje szafki i szuflady. Bez rezultatu. Do czasu, aż zapalając lampę, widzi cień umieszczonej w kloszu butelki. Następnie bohater odbywa liczne spotkania. Z synem (Przemysław Kaczyński) i jego narzeczoną (Joanna Szurmiej), z byłą żoną (Joanna Sienkiewicz), której ofiaruje kolczyki, oraz ze swoją obecną wybranką serca (Krystyna Janda). W międzyczasie wstępuje do mijanych knajp lub restauracji. W jednej z nich spotyka pijaka (Czesław Nogacki), "nad którym zamyka się lód". Stawia mu wódkę i szybko ucieka, aby zapijać się w samotności. Symbolem kolejnych pijackich upokorzeń jest żółty szalik, który gubi w najróżniejszych miejscach.

Swojej kobiecie obiecuje, że wreszcie zerwie z nałogiem. Przyrzeka jej, że pójdzie wieczorem na koktajl świąteczny w firmie i nie wypije ani grama. Do ostatniej chwili udaje mu się dotrzymać słowa. Tuż przed wyjściem sięga po kieliszek wódki, który rozpoczyna ciąg nieprzerwanego, nocnego picia.

Dzięki przyjaciółce i wiernej sekretarce Ewie (Małgorzata Zajączkowska) trafia na wigilijny wieczór do matki (Danuta Szaflarska), żyjącej daleko poza miastem. Pod wpływem jej ciepła, życzliwości, powoli trzeźwieje i odzyskuje spokój ducha. Wspólnie jedzą świąteczną kolację, idą o północy na pasterkę i wymieniają się prezentami. Od matki dostaje żółty szalik.

Tak jak i poprzednie zostawia go w domu. Dla matki oznacza to, że nic się nie zmieni. Kiedy w ostatniej chwili mężczyzna wraca po zapomniany prezent, pojawia się nadzieja, że teraz uda się pokonać nałóg.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

Możemy mówić tutaj o najwyższych rejonach sztuki aktorskiej. Najgłośniejszym ostatnio filmem o alkoholiku było "Zostawić Las Vegas" Mike'a Figgisa. Odtwórca głównej roli w tym filmie, Nicolas Cage, otrzymał Oscara, a przecież w porównaniu z Gajosem to jakiś pikuś. Janusz Gajos w tym małym filmie jest znacznie prawdziwszy, dramatyczny. Gajos pochodzi niestety z małej kinematografii, z egzotycznego dla wielu języka polskiego, a jest aktorem, który powinien grać o najwyższe stawki kinematografii światowej.
  • Scena, w której główny bohater znajduje butelkę w lampie, jest cytatem ze Straconego weekendu Billy'ego Wildera (1945).
  • Sąsiadem matki bohatera, granej przez Danutę Szaflarską, był Stary Pilch, pijak, który powiesił się na pasku od spodni.
  • Autorem rozwiązania sceny na przyjęciu, które znalazło się w filmie, był Janusz Gajos. Scenariusz zakładał, że grany przez niego bohater zaraz po wejściu sięgnie po alkohol, tymczasem aktor zaproponował, aby mężczyzna najpierw długo odmawiał i dopiero przy wyjściu wypił kieliszek wódki.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]