Żłobisty Szczyt

Żłobisty Szczyt
Widok z Doliny Litworowej
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Wysokość	2426 m n.p.m.
Pierwsze wejście	K. Jordán, M. Lavallé
Położenie na mapie Tatr Żłobisty Szczyt
49°10′13″N 20°06′28″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Widok z podejścia na Przełęcz pod Osterwą

Żłobisty Szczyt (słow. Zlobivá, niem. Martaspitze, węg. Márta-csúcs) – trójwierzchołkowy, wznoszący się na 2426 m n.p.m. szczyt w głównej grani słowackich Tatr Wysokich.

Znajduje się pomiędzy Rumanowym Szczytem (Rumanov štít), od którego oddziela go Wyżnia Żłobista Przełączka (Vyšná Zlobná štrbina, ok. 2375 m) i Żłobiste Czuby (Zlobné zuby), a Zachodnim Szczytem Żelaznych Wrót (Západný železný štít), od którego oddzielony jest Niżnią Żłobistą Przełączką (Nižná zlobná štrbina). W grani pomiędzy dwoma ostatnimi szczytami wyróżnia się jeszcze kilka drugorzędnych obiektów, w kolejności od głównego wierzchołka Żłobistego Szczytu na południowy wschód są to: Wyżnia Żłobista Ławka (Vyšná zlobná lávka), Żłobista Turnia (Zlobivá, prostredný vrchol), Niżnia Żłobista Ławka (Nižná zlobná lávka), Żłobista Kopa (Zlobivá, JV vrchol), Pośrednia Żłobista Przełączka (Prostredná zlobná štrbina), Mała Żłobista Kopka (Zlobná kôpka) i Niżnia Żłobista Przełączka. Trójwierzchołkowy Żłobisty Szczyt góruje od wschodu nad Doliną Złomisk (Zlomisková dolina), a dokładniej nad jej częścią, Rumanową Dolinką (Rumanova dolinka), należącą do systemu Doliny Mięguszowieckiej (Mengusovská dolina), oraz od zachodu nad Doliną Kaczą (Kačacia dolinka), należącą do systemu Doliny Białej Wody (Bielovodská dolina).

Pierwsze wejścia: Károly Jordán i Marthe Lavallé z Genewy, zimą Zygmunt Klemensiewicz i Jerzy Maślanka 1909. Dawniej Żłobisty Szczyt był popularny wśród taterników, wchodzono na niego najczęściej od Doliny Złomisk.

Nazwa szczytu pochodzi od ludowej nazwy Żłoby, jaką określano żleby znajdujące się pod tym szczytem od strony Doliny Kaczej. Największy z nich nazywa się obecnie Kaczym Żlebem. Nazwę węgierską i niemiecką (a początkowo również polską Szczyt Marty) utworzył Károly Jordán od imienia współzdobywczyni tego szczytu – Marthe Lavallé, jego późniejszej żony. Obecną polską nazwę szczytu wprowadził Stanisław Eljasz-Radzikowski w 1907.

Bibliografia

1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. 
2. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. 
3. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8. 
4. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.