Żabia Przełęcz Mięguszowiecka
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Żabia Przełęcz Mięguszowiecka (słow. Východná volia štrbina, niem. Östliche Ochsenrückenscharte, węg. Keleti-Ōkörhát-csorba[1], 2315 m n.p.m.) – przełęcz w głównej grani Tatr usytuowana pomiędzy Żabią Turnią Mięguszowiecką (Žabia veža, 2236 m n.p.m.) a Wołową Turnią (Volia veža, 2360 m n.p.m.).
Przełęcz ta, podobnie jak sąsiadujące z nią szczyty, należy do Wołowego Grzbietu (Volí chrbát), który oddziela od siebie doliny: Rybiego Potoku i Żabią Mięguszowiecką (Žabia dolina mengusovská).
Przełęcz wzięła swoją nazwę od Żabiej Turni Mięguszowieckiej[2].
[edytuj] Historia zdobycia
Pierwsze odnotowane wejścia na przełęcz związane są z zejściami z Żabiej Turni Mięguszowieckiej (po przejściu Wołowego Grzbietu):
- latem – Katherine Bröske, Simon Häberlein, 11 września 1905
- zimą – Alfréd Grósz, 5 kwietnia 1913[2].
Przypisy
- ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ 2,0 2,1 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Tom VI. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952.
[edytuj] Bibliografia
- Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
- Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.
