Żabia Przełęcz Wyżnia
Żabia Przełęcz Wyżnia (słow. Vyšné Žabie sedlo, dawniej Východné Volovecké sedlo, niem. Obere Froschseescharte, dawniej Ochsenrückenscharte, węg. Felső-Békástavi-csorba, dawniej Ökörhát-csorba, Keleti-Ökörhát-csorba[1], ok. 2315 m n.p.m.) – przełęcz w głównej grani Tatr usytuowana pomiędzy Żabim Koniem (Žabí Kôň, 2291 m n.p.m.) a Żabią Turnią Mięguszowiecką (Žabia veža, 2335 m n.p.m.), najbardziej na południowy wschód wysuniętą kulminacją Wołowego Grzbietu (Volí chrbát). Granie z obu sąsiednich turni nie spotykają się bezpośrednio, lecz zachodzą na siebie nieco przesunięte – grań Żabiej Turni Mięguszowieckiej jest odchylona na północ, a grań Żabiego Konia na południe.
Wejścia na Żabią Przełęcz Wyżnią wiążą się na ogół z podjęciem prób zdobycia Żabiego Konia. Widok z przełęczy jest ograniczony.
[edytuj] Historia zdobycia
- Pierwsza odnotowana próba zdobycia przełęczy: od północy – Viktor Lorenc i przewodnik Ján Ruman Driečny (młodszy), nieudana próba z dnia 21 sierpnia 1875 r., zakończona po noclegu w ścianie przejściem przez Żabią Przełęcz
- Pierwsze wejście: od południa – Maximilian Bröske, 12 września 1905 r.
- Pierwsze wejście zimowe: Henryk Czarnocki, Zbigniew Korosadowicz, 21 kwietnia 1946 r.[2]
Przypisy
- ↑ Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- ↑ Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Tom VII. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954.
[edytuj] Bibliografia
- Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
