Żabia Turnia Mięguszowiecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Żabia Turnia Mięguszowiecka
Od lewej: Żabi Koń, Żabia Przełęcz Wyżnia, Żabia Turnia Mięguszowiecka. Widok z Buli pod Rysami
Od lewej: Żabi Koń, Żabia Przełęcz Wyżnia, Żabia Turnia Mięguszowiecka. Widok z Buli pod Rysami
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2335 m n.p.m.
Pierwsze wejście 1905
K. Bröske, S. Häberlein
Położenie na mapie Tatr
POL Tatry.svg
"Żabia Turnia Mięguszowiecka"
Żabia Turnia Mięguszowiecka
49°10′42″N 20°04′38″E / 49.17833, 20.07722Na mapach: 49°10′42″N 20°04′38″E / 49.17833, 20.07722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Żabia Turnia Mięguszowiecka (słow. Žabia veža, niem. Froschseeturm, węg. Békás-tavi-torony[1]) – szczyt tatrzański o wysokości 2335 m n.p.m., położony w głównej grani, na granicy polsko-słowackiej, pomiędzy Żabim Koniem (Žabí Kôň, 2291 m) – rozdziela je Żabia Przełęcz Wyżnia (Vyšné Žabie sedlo, 2272 m) – a Wołową Turnią (Volia veža, 2373 m) – rozdziela je Żabia Przełęcz Mięguszowiecka (Východná volia štrbina, 2315 m).

Żabia Turnia Mięguszowiecka, Żabi Koń i Żabia Przełęcz ze szlaku słowackiego na Rysy

Żabia Turnia Mięguszowiecka należy do Wołowego Grzbietu (Volí chrbát), jest najbardziej na południowy wschód wysuniętą jego kulminacją. Góruje nad dolinami: Rybiego Potoku i Żabią Mięguszowiecką (Žabia dolina mengusovská), od której wzięła nazwę. W kierunku południowym odchodzi od niej boczna grań, oddzielająca Wołową Kotlinkę (Volia kotlinka) od Kotlinki pod Żabim Koniem (Kotlinka pod Žabím koňom), położone w Dolinie Żabiej. W grani widoczna jest Tylkowa Turniczka (Tylkova vežička), oddzielona od szczytu Żabiej Mięguszowieckiej Turni wąską Tylkową Przełączką (Tylkova štrbina). Nazwa turni i przełęczy upamiętnia przewodnika tatrzańskiego Wojciecha Tylkę Suleję.

Od strony północnej szczyt opada wysoką (ok. 350 m) ścianą, ograniczoną dwoma kominami schodzącymi z sąsiadujących z Żabią Turnią przełęczy. Od strony południowej natomiast turnia jest stosunkowo łatwo dostępna. Widok ze szczytu jest dość mało rozległy[2].

[edytuj] Historia zdobycia

Pierwsze odnotowane wejścia:

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. 
  2. 2,0 2,1 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Tom VI. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952. 

[edytuj] Bibliografia

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5. 
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6. 
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj