Żagnica zielona
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Żagnica zielona | |
| Aeshna viridis | |
| Eversmann, 1836 | |
Samiec |
|
Samica |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | stawonogi |
| Gromada | owady |
| Podgromada | owady uskrzydlone |
| Rząd | ważki |
| Podrząd | ważki różnoskrzydłe |
| Rodzina | żagnicowate |
| Rodzaj | Aeshna |
| Gatunek | żagnica zielona |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
Żagnica zielona (Aeshna viridis) – gatunek ważki z rodziny żagnicowatych (Aeshnidae), w Polsce pospolity na terenie całego kraju, ale najrzadszy przedstawiciel rodziny, objęty ścisłą ochroną gatunkową[2]. Jedna z największych polskich ważek. Samica składa jaja do wnętrza częściowo zanurzonych liści osoki aloesowatej (Stratiotes aloides)[3]. Stadium larwalne spędzają w wodach stojących. Po kilku latach larwa wychodzi z wody i przeobraża się w postać dorosłą.
Spis treści |
[edytuj] Rozmiary
- Długość: do 9 cm
- Rozpiętość skrzydeł: do 13 cm
- Długość larwy: ok. 4–5 cm
[edytuj] Pokarm
Żagnica zielona jest, podobnie jak inne ważki, drapieżnikiem. W skład jej diety wchodzą głównie muchy i komary. Czasem atakuje motyle, jętki i inne ważki. Pożywienie larwy stanowią wodne owady, kijanki i narybek.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Aeshna viridis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237).
- ↑ Małgorzata Strzałek. Zielony wojownik w natarciu czyli osoka w ekosystemach wodnych (pdf). „Wiadomosci Ekologiczne”. 1, s. 81-107, 2004.