Żagwin zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żagwin zwyczajny
Aubrete002.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd kapustowce
Rodzina kapustowate
Rodzaj żagwin
Nazwa systematyczna
Aubrieta deltoidea (L.) DC.
Syst. nat. 2:294. 1821
Synonimy

Aubrieta graeca Grieseb

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
'Argenteovariegata'

Żagwin zwyczajny (Aubrieta deltoidea), nazywany też obrecją zwyczajną – gatunek rośliny z rodziny kapustowatych. Pochodzi z obszaru Turcji oraz południowej Europy (Bułgaria, Jugosławia, Włochy)[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Niska roślina darniowa tworząca szeroko ścielące się i gęste kobierce o wysokości 4–7 cm.
Liście
Pojedyncze, matowozielone, grubo ząbkowane, owłosione.
Kwiaty
Drobne, różowo-fioletowe zebrane w krótkie grona. Kwitnie bardzo obficie od kwietnia do czerwca.
Gatunki podobne
Żagwin ogrodowy (Aubrieta ×cultirum hort.). Jest to mieszaniec otrzymany przez skrzyzowanie żagwinu zwyczajnego z innymi gatunkami żagwinów.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest uprawiany jako roślina ozdobna. Używany jest do obsadzania ogródków skalnych, obsadzania murków i na rabaty. Efektownie wygląda, gdy jego pędy zwisają z głazów lub murów.

Wybrane odmiany[edytuj | edytuj kod]

  • 'Variegata' – wolno rosnąca odmiana obiałozielonych liściach i różowo-fioletowych kwiatach.
  • 'Argenteovariegata' – wolno rosnąca odmiana o żółtych liściach i jasnofioletowych kwiatach.
  • 'Whitewellgem' – kwiaty ciemnopurpurowe, liście szarozielone, wysokość rośliny 10–15 cm.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania. Wystarcza mu przeciętnie żyzna gleba, powinna być średnio wilgotna, przepuszczalna i mieć zasadowy odczyn. Wymaga słonecznego stanowiska. Jest wytrzymały na mróz, często jednak jego pędy uszkadzane są przez zimne wiatry i słońce. Na zimę najlepiej jest przykryć go gałązkami iglaków.
  • Rozmnażanie. Rozmnaża się go z sadzonek lub przez podział bryły korzeniowej. Sadzonki pobiera się z krótkopędów po przekwitnięciu rośliny.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-11-10].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-03-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.
  2. Eugeniusz Radziul: Skalniaki. Warszawa: PWRiL, 2007. ISBN 978-83-09-01013-5.