Żelatyna wybuchowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Żelatyna wybuchowamateriał wybuchowy będący 10% mieszaniną azotanu celulozy z nitrogliceryną. W temperaturze pokojowej jest żelem o barwie żółtej. Nitrogliceryna ma dodatni bilans tlenowy, zaś azotan celulozy ujemny i dlatego miesza się je by uzyskać ładunek o zerowym bilansie (wybuchając wytwarza wyłącznie azot, dwutlenek węgla i wodę). Dzięki tym właściwościom jest to najczęściej używany w górnictwie środek kruszący – unika się zanieczyszczenia powietrza kopalni trującym tlenkiem węgla, który wytwarza się przy wybuchach materiałów o ujemnym bilansie tlenowym.

Właściwości wybuchowe[1]:

  • Prędkość detonacji 7890 m/s
  • Temperatura gazów 4780 °C
  • Wydęcie w bloku ołowianym 550 ml
  • Ciśnienie na froncie detonacji 19,6 GPa

Przypisy

  1. Mikołaj Korzun: 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, s. 268. ISBN 83-11-07044-X.