Żelazna dziewica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Różne narzędzia tortur - żelazna dziewica z prawej

Żelazna dziewica (zwana też dziewicą norymberską) – stosowane głównie w średniowieczu[potrzebne źródło] urządzenie do wykonywania kary na honorze, należące do kategorii płaszcza hańby. Było to pudło o kształcie i rozmiarze dopasowanym do ciała ludzkiego, zaopatrzone w żelazne, dwuskrzydłowe drzwi. Podczas Inkwizycji z urządzenia korzystano dla podawania torturom kobiet posądzonych o czary, jak również wykorzystywano w torturowaniu heretyków[1].

Na początku XIX wieku powątpiewano w istnienie tego urządzenia. Wątpliwości rozwiał dopiero kustosz archiwum w Norymberdze, który w roku 1832 odnalazł dokumenty potwierdzające, że używano go kiedyś w miejscowym zamku[2]. Według Tadeusza Maciejewskiego pierwsza zachowana pisemna wzmianka o egzekucji z użyciem żelaznej dziewicy pochodzi z dzieła Gustawa Freytaga "Bilder aus der deutschen Vergangenheit" (1515). Znajduje się tam opis wyroku, jaki wykonano na pewnym fałszerzu, którego zamknięto we wnętrzu sarkofagu na trzy dni[3].

Powszechnie uważa się, jakoby to urządzenie wyposażane było w ostre kolce umieszczone na wewnętrznej stronie zamocowanych zawiasowo klap, które wbijały się w ciało torturowanego w miarę zamykania urządzenia, dotkliwie raniąc, jednak nie naruszając ważnych dla życia organów. Jednakże wbrew tym opiniom, że przy użyciu żelaznych dziewic zadawano śmierć (wyjątkowo okrutną, nazywaną pocałunkiem dziewicy), było to narzędzie kary na honorze. Ostre kolce powodowały kłucie po całym ciele, a w konsekwencji zranienia wnętrzności , wkłucie oczu oraz ogólne wykrwawienie[4]. Większość żelaznych dziewic stanowi XIX-wieczne falsyfikaty, powstałe poprzez dodanie wewnątrz kolców lub sztyletów dla większego zainteresowania turystów.

Najsłynniejsze z tych urządzeń prezentowano do 1945 w muzeum w Norymberdze. W znajdującej się w muzeum w Rothenburg ob der Tauber dziewicy usunięto ostrza, co do których stwierdzono, że zostały dodane później.

Zwykle wynalazek żelaznej dziewicy z kolcami we wnętrzu przypisuje się Elżbiecie Batory[potrzebne źródło]. Według legendy Elżbieta Batory żywiła się krwią, a wymyślona przez nią machina miała za zadanie przede wszystkim wydobyć krew z ofiary.

Do żelaznej dziewicy w swojej nazwie odwołuje się brytyjski zespół heavymetalowyIron Maiden (ang. Żelazna Dziewica).

Przypisy

  1. Robert A. Haasler"Zbrodnie w imieniu Chrystusa", Katowice: 2000, s. 34.
  2. 2,0 2,1 Brian Innes: Historia tortur. Warszawa: 2000, s. 134.
  3. 3,0 3,1 Tadeusz Maciejewski: Narzędzia tortur, sądów bożych i prób czarownic. Koszalin: 1997, s. 37.
  4. Robert A. Haasler"Zbrodnie w imieniu Chrystusa", Katowice: 2000, s. 34.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg
  • Andrzej Łyjak: Dawne narzędzia kar i tortur, Wydawnictwo PiT, 1998, ISBN: 83-86219-64-5
  • Robert A. Haasler: Zbrodnie w imieniu Chrystusa, Wydawnictwo Forum Sztuk, 2000, ISBN: 83-87864-26-9