Żelazo rodzime

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żelazo rodzime
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny Fe
Twardość w skali Mohsa 4-5
Przełam haczykowaty lub zadziorowaty
Układ krystalograficzny regularny
Gęstość minerału 7,88 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa stalowoszara lub prawie czarna
Rysa stalowoszara, metalicznie błyszcząca
Połysk metaliczny

Żelazo rodzimeminerał z gromady pierwiastków rodzimych. Minerał bardzo rzadki.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Minerał nieprzezroczysty, kowalny, ciągliwy. Wykazuje silne właściwości magnetyczne. Zazwyczaj zawiera niewielkie domieszki niklu, czasem kobaltu, miedzi, manganu, siarki, węgla. Tworzy skupienia ziarniste, zbite, wyjątkowo tworzy niewielkie kryształy o postaci sześcianu lub ośmiościanu.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W skałach magmowych, najczęściej w bazaltach oraz w meteorytach (najbardziej znany meteoryt żelazny to "Canyon Diablo" z krateru Barringera w Arizonie w USA), również w skałach osadowych.

Miejsca występowania: Na wyspie Disko u wybrzeży Grenlandii (w bazaltach; znajdowano rodzimki o wadze nawet do 20 ton), Missouri Clinton County (USA; skały osadowe karbonu), Nowy Brunszwik (Kanada; łupki)[1], Hesja (Niemcy).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na rzadkość występowania, żelazo rodzime nie ma praktycznego zastosowania. Używa się go głównie jako rdzeni elektromagnesów (pętla histerezy jest tym węższa im żelazo jest czystsze). Ma bardzo duże znaczenie naukowe i kolekcjonerskie (wartość handlowa przekracza niekiedy wartość takich samych wagowo samorodków srebra).

Przypisy