Żelisławiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żelisławiec
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat gryfiński
Gmina Stare Czarnowo
Strefa numeracyjna (+48) 91
Kod pocztowy 74-106 Stare Czarnowo
Tablice rejestracyjne ZGR
SIMC 0783278
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Żelisławiec
Żelisławiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Żelisławiec
Żelisławiec
Ziemia 53°16′28″N 14°40′19″E/53,274444 14,671944

Żelisławiec – (niem. Sinzlow), wieś sołecka w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo, położona na południowym obrzeżu Szczecińskiego Parku Krajobrazowego "Puszcza Bukowa", przy drodze wojewódzkiej nr 120, 7 km na zachód od Starego Czarnowa i 12,5 km na wschód-północny wschód od Gryfina. Przystanek PKS.

Wieś w 1180 wzmiankowana wśród dóbr cystersów z Kołbacza, w 1255 na krótko posiadała prawa targowe.

Jak podaje legenda, osada została założona przez kasztelana książąt szczecińskich Żelisława, w miejscu, gdzie na jednym z dębów było gniazdo gryfów, mitycznych potężnych stworzeń, znanych z wizerunku na herbie rodowym Gryfitów i licznych herbów pomorskich miast.

Kościół pw. Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła w Żelisławcu

W centrum kościół filialny pw. NMP Matki Kościoła, zbudowany w 2. połowie XIII w. z kostki granitowej, z ceglaną wieżą dobudowaną w XIX w. Kościół salowy, na rzucie prostokąta, zrujnowany po 1945, odbudowany w 1977. Wokół kościoła zabytkowy mur z trzema średniowiecznymi bramkami cmentarnymi. Przy murze "Dąb pod Gryfami" (o obwodzie 435 cm). Kościół zabytkowy - nr rej. 422 z 5.12.1963 r., należy do parafii w Gardnie[1].

Przy kościele węzeł znakowanych szlaków turystycznych:

1,5 km na północ, nad zachodnim brzegiem jeziora Glinna Wielka ośrodki wypoczynkowe, domki kempingowe i pole biwakowe.

2 km na północny zachód jezioro Zgniły Grzyb (pow. 9,66 ha), na którego południowym brzegu grodzisko podkowiaste wczesnośredniowieczne. W 1995 utworzono użytek ekologiczny "Zgniły Grzyb" o powierzchni 50,25 ha, zajmujący południową część uroczyska Lisia Miedza[2].

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

Przypisy

  1. Roman Kostynowicz: Kościoły archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, Tom I. Szczecin: Szczecińskie Wydawnictwo Archidiecezjalne "Ottonianum", 2000, s. 302. ISBN 83-7041-202-5.
  2. Antoni Adamczak, Bogdan Kucharski: Okolice Szczecina. Warszawa: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 2000, s. 188, seria: Na szlaku. ISBN 83-7005-424-2.