Żołędnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żołędnica
Eliomys quercinus[1]
(Linnaeus, 1766)
Żołędnica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd wiewiórkokształtne
Rodzina popielicowate
Podrodzina Leithiinae
Rodzaj Eliomys
Gatunek żołędnica
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Żołędnica

Żołędnica[3][4] (Eliomys quercinus) – gatunek gryzonia z rodziny popielicowatych, zamieszkujący Europę i północną część Afryki[5][3].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (tułów z głową) 11-14 cm, a ogona 9-12 cm. Futro w części grzbietowej ubarwione na kolor popielato-rudy, spód ciała żółtawy. Ogon zakończony jest kitą z czarnych włosów o białych końcówkach. Przed uchem biała plama, a na bocznej części głowy czarna. Żołędnica ma duże, okrągłe oczy i stosunkowo długie uszy[3].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Żołędnica zamieszkuje tereny w Europie, aż po Ural oraz w północnej Afryce. W Polsce występuje nielicznie, raczej w południowej części kraju[3].

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Spotkać ją można w lasach, zarówno liściastych, jak i mieszanych. Wiedzie nadrzewny tryb życia. Buduje gniazda w dziuplach[3].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Prowadzi nocny tryb życia. Odżywia się owocami i nasionami, ale także owadami. Uzupełnia pokarm także owadami i ich larwami. Na zimę zapada w sen zimowy[3], trwający od września-października do końca kwietnia. Na zimę gromadzi zapasy, które zjada, kiedy budzi się z zimowego snu.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Ciąża trwa 23 dni. Samica rodzi dwukrotnie w ciągu roku, od 3 do 6 młodych[3]. Żywią się one mlekiem matki przez 4 tygodnie. W ciągu roku samica wydaje tylko jeden miot. Żołędnica dożywa 6 lat.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Polsce podlega ścisłej ochronie. Zgodnie z rozporządzeniem MŚ z 12.10.2011 w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt wymaga utworzenia strefy ochrony ostoi o powierzchni 25 ha starodrzewów wokół stwierdzonego stanowiska[6].

Przypisy

  1. Eliomys quercinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Eliomys quercinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  4. 4,0 4,1 Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne – Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. 5,0 5,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Eliomys quercinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 31 października 2014]
  6. 6,0 6,1 Dz. U. z 2011 r. Nr 237, poz. 1419