Żołędnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Żołędnica
Eliomys quercinus[1]
(Linnaeus, 1766)
Żołędnica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada żuchwowce
Gromada ssaki
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina popielicowate
Rodzaj Eliomys
Gatunek żołędnica
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Żołędnica

Żołędnica (Eliomys quercinus) – gatunek gryzonia z rodziny popielicowatych

Opis[edytuj | edytuj kod]

Długość do 14 cm, ogon do 12 cm. Ciało od góry ubarwione na kolor żółtoszary lub popielaty, spód ciała kremowobiały. Ogon u nasady biały, z tyłu czarny i zakończony białymi włosami.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Europa zachodnia, środkowa i południowa, północna Afryka[3][2]. W Polsce, w ostatnich 200 latach, stwierdzono jej występowanie na 7 stanowiskach. Współcześnie obserwowana była w Babiogórskim Parku Narodowym, w latach sześćdziesiątych XX wieku także w Pienińskim Parku Narodowym.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Spotkać ją można w lasach, zarówno liściastych, jak i iglastych. Większość czasu spędza na ziemi, co jest wyjątkowe wśród europejskich gatunków z tej grupy. Osiedla się w dziuplach, norach lisich, gniazdach ptasich, w szczelinach skalnych, skrzynkach dla ptaków, a także w zabudowaniach znajdujących się w lesie. Gniazdo wyściela liśćmi i mchami.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Prowadzi nocny tryb życia. Odżywia się żołędziami, nasionami buka, orzechami i owocami. Uzupełnia pokarm także owadami i ich larwami. Na zimę zapada w sen zimowy, trwający od września-października do końca kwietnia. Na zimę gromadzi zapasy, które zjada, kiedy budzi się z zimowego snu.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Ciąża trwa 23 dni. Samica rodzi (zwykle w czerwcu) od 2 do 6 młodych. Żywią się one mlekiem matki przez 4 tygodnie. W ciągu roku samica wydaje tylko jeden miot. Żołędnica dożywa 6 lat.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Polsce podlega ścisłej ochronie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Eliomys quercinus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Eliomys quercinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Eliomys quercinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 12 grudnia 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Serafiński: Ssaki Polski. Atlas. Elżbieta Fido-Drużyńska (ilustracje). Warszawa: Wyd. Szkolne i Ped., 1995. ISBN 83-02-04976-X.