Żubroń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Żubrońmieszaniec międzygatunkowy żubra oraz bydła domowego. Został wyhodowany w roku 1847 przez Polaka, Leopolda Walickiego, w wyniku skrzyżowania żubra-byka z samicami bydła domowego. Do roku 1859 uzyskał on 15 sztuk, w tym jedynego na świecie płodnego samca w pierwszym pokoleniu. W latach 1905-1928 badania nad żubroniami kontynuowano w instytucie Askania Nowa w ówczesnym Związku Radzieckim – wyhodowano 28 sztuk. W roku 1953 w ogrodzie zoologicznym w Płocku uzyskano 4 mieszańce. Od roku 1958 badania podjął Zakład Badań Ssaków PAN w Białowieży, który krzyżując byka żubra z krowami rasy polskiej czerwonej i nizinnej czarno-białej, uzyskał do 1976 roku 71 mieszańców.

Zasadniczym celem powstania żubronia było stworzenie międzygatunkowej hybrydy, którą można by hodować na nieużytkach bez potrzeby budowania pomieszczeń gospodarczych. Próby nie przyniosły jednak zadowalających rezultatów pomimo osiągnięcia przez żubronia dobrego przyrostu masy mięśniowej – jego temperament nie pozwala na jego hodowlę jako zwierzę gospodarskie. Obecnie w Polsce żyje tylko kilka żubroni.

Żubronie cechuje duża masa ciała (samce dochodzą do 1200 kg, samice do 810 kg), siła, szybki wzrost, odporność na choroby i złe warunki klimatyczne. Żubroń-byk w pierwszym pokoleniu jest niepłodny, samice dają potomstwo z przedstawicielami obydwu gatunków wyjściowych.

Nazwa żubroń wybrana została z kilkuset propozycji przesłanych przez czytelników w konkursie przeprowadzonym przez czasopismo Przekrój w 1969 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons