Życie i Nowoczesność

Życie i Nowoczesność - czwartkowy dodatek do dziennika "Życie Warszawy", powołany do istnienia w maju 1970 roku z inicjatywy Stefana Bratkowskiego, który też był jego pierwszym kierownikiem. Dodatek miał daleko idącą niezależność od redakcji macierzystej; propagował nowoczesne myślenie o gospodarce i podstawy demokracji, popularyzował najnowsze osiągnięcia nauki i techniki.

"Życie i Nowoczesność" zgromadziło w swym zespole wielu wybitnych dzienikarzy, którzy na trwale zapisali się w historii prasy polskiej. Byli między nimi Juliusz Rawicz, Karol Szyndzielorz, Jerzy Zieleński, Jerzy Szperkowicz, Władysław Fiałkowski, Andrzej Gorzym, Roma Przybyłowska i inni. Z tego kręgu wyszli również Jerzy Baczyński, Edwin Bendyk, Jacek Poprzeczko (dziennikarze "Polityki"), Joanna Zimakowska ("Świat Nauki"). Z dodatkiem współpracowało także wielu wybitnych dzienikarzy – popularyzatorów nauki. Lech Pijanowski prowadził rubrykę łamigłówkarską "Rozkosze łamania głowy". Z uwagi na propagowanie poglądów nie do przyjęcia dla ówczesnych władz PRL, skład redakcyjny dodatku rozpędzono w roku 1973 z zakazem zatrudnienia.

Jesienią roku 1980 dodatek odrodził się na rok; w związku z wprowadzeniem stanu wojennego został zamknięty ostatecznie. Próba odrodzenia w nowych warunkach jako dodatku do Gazety Wyborczej (Gazeta i Nowoczesność) okazała się nieudana ze względów komercyjnych. Uruchomiony samodzielny tygodnik "Nowoczesność" mimo sprzedawanych 36 tys. egz. tygodniowo nie utrzymał się na rynku, "Nowoczesność" jako wydawnictwo zdołało jednak wprowadzić na rynek polski klasyczne pozycje z zakresu zarządzania, słynne prace Petera Druckera i Chestera Barnarda.