Żyrowa

Żyrowa
Frontowa elewacja zamku w Żyrowej
Państwo	Polska
Województwo	opolskie
Powiat	krapkowicki
Gmina	Zdzieszowice
Liczba ludności	760
Strefa numeracyjna	(+48) 77
Kod pocztowy	47-330
Tablice rejestracyjne	OKR
Położenie na mapie Polski Żyrowa
50°27′06″N 18°07′34″E

Kościół św. Mikołaja

Wieże zamku w Żyrowej jesienią

Żyrowa (niem. Zyrowa) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie krapkowickim, w gminie Zdzieszowice.

Od 1950 Żyrowa należy do województwa opolskiego.

Historia

Historia miejscowości i pałacu sięga czasów średniowiecznych i jest związana jest z klasztorem minorytów (z Jemielnicy), którzy na przełomie XIII i XIV wieku zbudowali pierwszy obiekt w miejscu obecnego pałacu. 13 marca 1631 roku Melchior Ferdinand von Gaschin kupił za 24 000 talarów dobra żyrowkie – m.in. Żyrową. "Zyrowa" była nazwą wioski do zakończenia II wojny światowej (w latach 1936-1945 zmieniono nazwę na Buchenhöh), a po 1945 r. ustalono nazwę Żyrowa. W 2002 r. Żyrowa zdobyła nagrodę "Najpiękniejszej Wsi Opolskiej".

Zabytki

• Kościół filialny św. Mikołaja wzniesiony ok. 1300, rozbudowany z późnobarokową fasadą w pierwszej połowie XVIII w., restaurowany w XIX w. i w latach 1932-1936. Jest trój-przęsłowym kościołem 1-przestrzennym z 2-przęsłowym prezbiterium, z prostym zamknięciem i wczesnogotyckim sklepieniem krzyżowo-żebrowym o groszkowatym przekroju żeber, z prostym zwornikiem, w narożnikach szczątkowe służki o kielichowatych głowicach, szeroki korpus z dobudowaną później emporą muzyczną, pierwotnie kryty stropem, od XVIII w. ze sklepieniem kolebkowym, z lunetami i gurtami na pilastrach, z dekoracją stiukową, na sklepieniach medaliony w stiukowych otokach. Kwadratowy aneks jako kaplica (pn.), z czes. kapą nad ukośnie ustawionymi pilastrami, masywna wieża zach., górą 8-boczna, w rodzaju tamburu z przełamanym hełmem barok., kaplice z hełmami cebulastymi, na fasadzie rzeźba św. Jana Nepomucena (XVIII w.). — Zachowana część wyposażenia, m.in. rokokowy ołtarz gł., z przemalowanym obrazem, XVIII w. (Św. Anna nauczająca Marię), wyżej medalion z przedstawieniem św. Mikołaja; dwa ołtarze boczne, w ramach stiukowych i z obrazami (św. Floriana, św. Józefa z Dzieciątkiem) F. A. Sebastiniego (4. ćw. XVIII w.); barokowa ambona (l. pół. XVIII w.).

Literatura

• Zabytki Sztuki w Polsce. Śląsk. wyd. Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, Warszawa 2006 we współpracy z Dehio-Vereinigung oraz Herder-Institut w Marburgu.