Żywy Skarb Narodowy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Żywy Skarb Narodowy (jap. 人間国宝 Ningen Kokuhō?) - tytuł nadawany w Japonii mistrzom sztuk i rzemiosł takich jak, np. ukiyo-e, papiernictwo i garncarstwo, a także mistrzom różnych rodzajów tradycyjnego teatru japońskiego, np. bunraku, kabuki. Głównym celem nadawania tego tytułu jest ochrona japońskich tradycji oraz ich kontynuacja.
Pierwsze tytuły zostały nadane przez japoński rząd w 1950 roku.
[edytuj] Indywidualne odznaczenia
Lista niektórych osób odznaczonych tytułem Żywego Skarbu Narodowego:
- Toyozo Arakawa (1894-1985) - garncarstwo
- Matsumoto Gennosuke (ur. 1924) - taiko, kagura
- Shoji Hamada (1894-1978) - garncarstwo
- Kawase Hasui (1883–1957) - ukiyo-e
- Imaizumi Imaemon XIII - garncarstwo
- Manji Inoue - garncarstwo
- Shinsui Itō (1888-1972) - ukiyo-e
- Sakaida Kakiemon XIV - garncarstwo
- Serizawa Keisuke (1895-1984) - porejktowanie tkanin
- Bandō Mitsugorō VIII (1906-1975) - aktorstwo
- Tatsuzo Shimaoka (1919-2007) - garncarstwo
- Goro Yamaguchi (1933–1999) - gra na shakuhachi
- Nakamura Jakuemon IV (ur. 1920) - kabuki
- Sakata Tōjūrō IV (ur. 1931) - kabuki
