Żywy Skarb Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Żywy Skarb Narodowy (jap. 人間国宝 Ningen Kokuhō?) - tytuł nadawany w Japonii mistrzom sztuk i rzemiosł takich jak, np. ukiyo-e, papiernictwo i garncarstwo, a także mistrzom różnych rodzajów tradycyjnego teatru japońskiego, np. bunraku, kabuki. Głównym celem nadawania tego tytułu jest ochrona japońskich tradycji oraz ich kontynuacja.

Pierwsze tytuły zostały nadane przez japoński rząd w 1950 roku.

Indywidualne odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Lista niektórych osób odznaczonych tytułem Żywego Skarbu Narodowego:

  • Toyozo Arakawa (1894-1985) - garncarstwo
  • Matsumoto Gennosuke (ur. 1924) - taiko, kagura
  • Shoji Hamada (1894-1978) - garncarstwo
  • Kawase Hasui (1883–1957) - ukiyo-e
  • Imaizumi Imaemon XIII - garncarstwo
  • Manji Inoue - garncarstwo
  • Shinsui Itō (1888-1972) - ukiyo-e
  • Sakaida Kakiemon XIV - garncarstwo
  • Serizawa Keisuke (1895-1984) - porejktowanie tkanin
  • Bandō Mitsugorō VIII (1906-1975) - aktorstwo
  • Tatsuzo Shimaoka (1919-2007) - garncarstwo
  • Goro Yamaguchi (1933–1999) - gra na shakuhachi
  • Nakamura Jakuemon IV (ur. 1920) - kabuki
  • Sakata Tōjūrō IV (ur. 1931) - kabuki