(101) Helena
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| (101) Helena | |
| Odkrywca | James Watson |
| Data odkrycia | 15 sierpnia 1868 |
| Nr kolejny | 101 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Występowanie planetoidy |
Pas główny |
| Półoś wielka | 2,5828 j.a. |
| Mimośród | 0,1421 |
| Peryhelium | 2,2157 j.a. |
| Aphelium | 2,9499 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca |
4 lata 55 dni 4 godziny |
| Śr. prędkość | 18,44 km/s |
| Inklinacja | 10,20° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 65,8 km |
| Masa | 3,0 × 1018 kg |
| Średnia gęstość | 2,0 g/cm3 |
| Okres obrotu | (23 h 4 min 48 s) h |
| Albedo | 0,19 |
| Jasność absolutna | 8,3m |
| Typ spektralny | Typ S |
| Średnia temperatura powierzchni | ~173 K |
| Satelity naturalne | brak danych |
(101) Helena – planetoida występująca w pasie głównym planetoid.
Spis treści |
Odkrycie [edytuj]
Została odkryta 15 sierpnia 1868 roku w Detroit Observatory w mieście Ann Arbor przez Jamesa Watsona. Nazwa planetoidy pochodzi od Heleny Trojańskiej, według mitologii greckiej córki Zeusa występującego pod postacią łabędzia i Ledy. Nazwę Helena nosi również mały księżyc Saturna.
Orbita [edytuj]
(101) Helena jest obiektem o średnicy ok. 66 km, krążącym w aphelium w średniej odległości 2,58 j.a. od Słońca, na co potrzebuje 4 lat i 55 dni. Wiruje wokół własnej osi w czasie prawie jednej doby ziemskiej.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
… | Poprzednia planetoida | (101) Helena | Następna planetoida | …
