(3) Juno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
(3) Juno Juno symbol.svg
Juno w różnych długościach fali widziana przez teleskop Hooker, obserwatorium na Mt Wilson, USA
Juno w różnych długościach fali widziana przez teleskop Hooker, obserwatorium na Mt Wilson, USA
Odkrywca Karl Ludwig Harding
Data odkrycia 1 września 1804
Nr kolejny 3
Charakterystyka orbity (J2000)
Występowanie
planetoidy
Pas główny
Półoś wielka 2,6716 j.a.
Mimośród 0,2553
Peryhelium 1,9895 j.a.
Aphelium 3,3536 j.a.
Okres obiegu
wokół Słońca
4 lata 134 dni
Śr. prędkość 17,92 km/s
Inklinacja 12,98°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 290×240×190 km
Masa 3 × 1019 kg
Średnia gęstość 3,14 g/cm3
Okres obrotu (7 h 12 min 36 s) h
Albedo 0,238
Jasność absolutna 5,33m
Typ spektralny Typ S
Średnia temperatura powierzchni śred. ~163 K
max. (+28 °C) 301 K
Satelity naturalne prawdopodobnie posiada (?)

(3) Juno lub Junona – trzecia w kolejności odkrycia planetoida z pasa planetoid krążących pomiędzy Marsem a Jowiszem.

Odkrycie i nazwa[edytuj | edytuj kod]

Planetoida (3) Juno została odkryta przez niemieckiego astronoma Karla Hardinga w dniu 1 września 1804 roku w Lilienthal. Jej nazwa pochodzi od najwyższej bogini z mitologii rzymskiejJunony. 19 lutego 1958 roku wykonano pierwszą obserwację zakrycia gwiazdy przez planetoidę, a planetoidą tą była właśnie Juno. Zakrycie trwało sekundy i dostarczyło badaczom danych, z których można było ocenić wielkość tej planetoidy.

Orbita[edytuj | edytuj kod]

Orbita planetoidy Juno nachylona jest pod kątem 12,97° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,26. Ciało to krąży w średniej odległości 2,67 j.a. wokół Słońca, na co potrzebuje 4 lat i 134 dni.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Jest to ciało o nieregularnym kształcie, którego rozmiary wynoszą 290×240×190 km. Albedo Junony wynosi 0,24; maksimum jasności, jaką może osiągnąć to 7,7m (dla ziemskiego obserwatora). Jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 5,3m.

Na powierzchni tej planetoidy wykryto, prowadząc obserwacje w podczerwieni, duży krater uderzeniowy o średnicy ok. 100 km, który jest stosunkowo młodym tworem. Juno może być także jednym ze źródeł pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami, w których składzie odnajdujemy zawierające żelazo związki krzemu, np. oliwin czy piroksen.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

… • poprzednia planetoida(3) Junonastępna planetoida • …