(I Can't Get No) Satisfaction

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
(I Can't Get No) Satisfaction
Singel grupy The Rolling Stones
z albumu Out of Our Heads
Wydany maj 1965
Format płyta winylowa 7-calowa
Gatunek Rock and roll
Długość 3:45
Wytwórnia London Records
Pozycje
Singel po singlu
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy utworu The Rolling Stones. Zobacz też: cover tego utworu w wykonaniu Acid Drinkers.

(I Can't Get No) Satisfactionsingel skomponowany podczas amerykańskiego tournée The Rolling Stones w 1965 roku przez Keitha Richardsa z tekstem Micka Jaggera.

Wyraża ostry sprzeciw wobec konformizmu, braku odpowiedzialności oraz konsumpcjonizmowi, którego świadkami byli członkowie grupy podczas trasy koncertowej. Stał się wyrazem buntu przeciw kulturze mieszczańskiej. Przetworzony dźwięk gitary Richardsa, dzięki przystawce fuzz box dał utworowi siłę wyrazu, która w połączeniu z chaotycznym, ale bardzo wyrazistym śpiewem i grą basisty Billa Wymana oraz perkusisty Charliego Wattsa, pozwoliła piosence zająć czołowe miejsce wśród najpopularniejszych utworów rockowych i zadecydowała wprost o wielkiej popularności grupy [potrzebne źródło].

Polski muzykoznawca Jan Weber nadał temu utworowi miano dwudziestowiecznego odpowiednika V symfonii Ludwika van Beethovena [potrzebne źródło].

W partii gitary elektrycznej występuje riff gitarowy który został uznany przez jedną z najważniejszych gazet rockowych najbardziej rozpoznawalnym riffem w muzyce rockowej [potrzebne źródło].

Wersję tego nagrania znaleźć można na debiutanckiej płycie zespołu Devo; w lutym 1966 została także nagrana przez Otisa Reddinga. Utwór wykonywali też m.in. The Residents, Blue Cheer, Cat Power, Samantha Fox, Britney Spears i Acid Drinkers. Dodatkowo podczas koncertu w Amsterdamie w 1968 r. wykonała go Aretha Franklin.

W 2004 utwór został sklasyfikowany na 2. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone[1].

Przypisy

  1. Rolling Stones Magazine's Top 500 Songs (ang.). metrolyrics.com. [dostęp 2010-07-03].