| 1,1,2,2-Tetrachloroetan |
|
|
 |
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
|
1,1,2,2-tetrachloroetan
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
| 1,1,2,2-czterochloroetan, R-130 |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C2H2Cl4 |
| Masa molowa |
167,85 g/mol |
| Wygląd |
bezbarwna ciecz |
|
|
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
79-34-5 |
| PubChem |
6591[2] |
|
|
|
|
| Podobne związki |
| Podobne związki |
1,1,1,2-tetrachloroetan |
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
1,1,2,2-Tetrachloroetan – organiczny związek chemiczny z grupy halogenoalkanów, czterochloropochodna etanu. W warunkach normalnych jest to bezbarwna ciecz, o charakterystycznym zapachu podobnym do chloroformu. W wodzie rozpuszcza się słabo. Dobrze rozpuszczalny w alkoholach, chloroformie, eterach, benzenie i nafcie. 1,1,2,2-Tetrachloroetan stosowany jest w przemyśle jako rozpuszczalnik tłuszczów, olejów, żywic, wosku itp. Używany jest ponadto w pralnictwie, do mycia i odtłuszczania metali, przy wytwarzaniu syntetycznego kauczuku, wielu związków organicznych, w tym trichloroetylenu i środków owadobójczych. Może wywoływać choroby nowotworowe. Wykazuje aktywność mutagenną i teratogenną. W warunkach normalnych jest chemicznie stabilny.
[edytuj] Toksyczność
1,1,2,2-Tetrachloroetan jest substancją toksyczną i rakotwórczą. Pary 1,1,2,2-tetrachloroetanu wchłaniane są bardzo szybko i dobrze z dróg oddechowych. Ciekły 1,1,2,2-tetrachloroetan wchłaniany jest również z przewodu pokarmowego i poprzez nieuszkodzoną skórę. Uszkadza organy wewnętrzne, przede wszystkim wątrobę i nerki. Proces ten jest nieodwracalny i zagrażający zdrowiu i życiu. Dłuższe narażenie na działanie 1,1,2,2-tetrachloroetanu może spowodować długotrwałe, negatywne dla organizmu człowieka, następstwa. Przy zatruciach śmiertelnych występują silne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Uszkodzeniu ulega wątroba.
Dawka śmiertelna: LD50 = 200 mg/kg (szczur, doustnie)[3][4].
1,1,2,2-Tetrachloroetan na organizmy ludzkie działa silnie toksycznie. Wywołuje podrażnienie błon śluzowych, skóry, płuc, rogówki. Powoduje uszkodzenie organów wewnętrznych, a w szczególności wątroby i nerek.
Przypisy