10,5 cm leichte Feldhaubitze18
| 10,5 cm le.F.H.18 | |
 le.F.H.18 w Lubuskim Muzeum Wojskowym |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  III Rzesza |
| Producent | Rheinmetall |
| Rodzaj | haubica |
| Historia | |
| Prototypy | 1928-1935 |
| Wyprodukowano | < 11.000 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 105 mm |
| Długość lufy | 2941 mm (L/28) |
| Donośność | 10 675 m |
| Prędkość pocz. pocisku | 470 m/s (pocisku o masie ok. 15,14 kg) |
| Masa | 1985 kg (bojowa) 3490 kg (marszowa) |
| Kąt ostrzału | -5° do +42° (w pionie) 56° (w poziomie) |
| Długość odrzutu | 1150-1170 mm |
| Szybkostrzelność | 8 strz./min |
| Szybkość marszowa | 7 km/h (po drodze) |
10,5 cm leichte Feldhaubitze 18 (10,5 cm le.F.H.18) – haubica kalibru 105 mm, standardowe wyposażenie jednostek niemieckiej artylerii polowej podczas II wojny światowej. Używana także w pojeździe Wespe.
Analizy przeprowadzone przez niemiecką armię w latach 20. wykazały że zastąpienie armat kalibru 77 mm haubicami kalibru 105 mm pozwoli zwiększyć siłę ognia artylerii polowej kosztem niewielkiego wzrostu masy pojedynczego działa. Na przełomie 1928 i 1929 roku pod przewodnictwem firmy Rheinmetall rozpoczęto prace nad haubicą kalibru 105 mm, następcą 7,7 cm FK 16, a w 1935 roku nowa konstrukcja była gotowa. le.F.H.18 była wyposażona w łoże kołowe, dwuogonowe, rozstawne. Haubica przystosowana była do trakcji konnej. Zasilanie odbywało się przy pomocy naboi składanych. W drugiej połowie lat 30. le.F.H.18 stała się podstawowym działem niemieckiej artylerii polowej, była także eksportowana do Hiszpanii, Portugalii, na Węgry, a także do krajów Ameryki Południowej. Pomimo skonstruowania w Niemczech na przełomie lat 30. i 40. nowych haubic le.F.H.18(M) i le.F.H.18/40 le.F.H.18 była używana do końca wojny.
[edytuj] Bibliografia
- Stefan Pataj: Artyleria lądowa 1872-1970. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1975.
- Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes £ Noble Books, 1998. ISBN 0-7607-1022-8.
