10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej
| 10 Pułk Artylerii Lekkiej | |
| Historia | |
| Państwo |  Polska |
| Rozformowanie | wrzesień 1939 |
| Nazwa wyróżniająca | Kaniowski |
| Działania zbrojne | |
| wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Dyslokacja | Łódź |
| Podporządkowanie | 10 Dywizja Piechoty |
| Rodzaj wojsk | artyleria |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej (10 pal) – oddział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP
Pułk stacjonował w garnizonie Łódź. Wchodził w skład 10 Dywizji Piechoty. Pod względem wyszkolenia podlegał dowódcy 4 Grupy Artylerii.
Spis treści |
[edytuj] Formowanie
Powstał jako 10 Pułk Artylerii Polowej. Swoimi korzeniami sięgał 1 Dywizjonu Artylerii 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego. Formowanie pułku rozpoczęto w drugiej połowie 1919 roku w Łodzi.
Pierwszy dywizjon osiągnął gotowość bojową na początku listopada 1919 i wszedł w skład 10 DP. Tworzony 2 dywizjon uzupełnienie otrzymał z Przemyśla, a działa z dostaw francuskich. Na front dywizjon wyruszył 13 kwietnia 1920 roku. Na bazie baterii zapasowej, przedyslokowanej do Łodzi z Przemyśla, organizowano 7 i 8 baterię trzeciego dywizjonu.
Z dniem 1 stycznia 1932 roku jednostka została przemianowana na 10 Pułk Artylerii Lekkiej [1].
[edytuj] Kaniowscy artylerzyści
Dowódcy pułku:
- płk Klemens Ostrowski – od 21 VII 1919
- ppłk Adolf Engel
- ppłk Feliks Piekucki – od VII 1920
- płk Gerard Długowski – od X 1920
- płk Jan Skrutkowski – od XII 1920
- płk Jan Medwadowski – od 14 XI 1921
- płk Gwidon Śliwka – od 10 II 1924
- ppłk/płk Michał Zdzichowski – od 15 IX 1926
- płk Zygmunt Łakiński – od 2 V 1934
- płk Józef Kossarek – od 24 VIII 1939
Oficerowie pułku:
- mjr Michał Dobulewicz (naczelny lekarz)
- kpt. Stefan Franciszek Piotrowski (adiutant pułku i dowódca baterii, † 1940 Katyń)
Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920
|
|
[edytuj] Symbole pułkowe
Sztandar
4 grudnia 1937 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki zatwierdził wzór sztandaru 10 pal [2].
26 maja 1938 roku na Polu Mokotowskim w Warszawie gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki, w imieniu Prezydenta RP, wręczył dowódcy pułku sztandar ufundowany przez społeczeństwo Łodzi[3].
Odznaka
Odznaka zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 26, poz. 326 z 17 września 1927 roku. Stanowi ją krzyż maltański o ramionach pokrytych ciemnozieloną emalią z obramowaniem czarnym. Między ramionami krzyża dwie skrzyżowane lufy armatnie barwy złocistej. W centrum krzyża nałożona okrągła tarcza ze srebrną miniaturą Krzyża Kaniowskiego na tle czerwonej emalii, okolona napisem na tle białej emalii 10 KANlOWSKI PUŁK ART. POL. Dwuczęściowa - oficerska wykonana w srebrze i emaliowana, łączona dwoma nitami. Wymiary: 47x47 mm. Projekt: Rudolf Leroch-Orlat. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa[4].
Przypisy
- ↑ Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego z 31 grudnia 1931 roku (Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 36, poz. 473.
- ↑ Dziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 18 z 31.12.1937 r., poz. 229.
- ↑ Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 283.
- ↑ Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 242.
[edytuj] Bibliografia
- Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Wydawnictwo Bellona. Warszawa 1991. ISBN 83-11-07772-X.
- Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1990 ISBN-83-211-1104-1.
- Piotr Zarzycki: 10 KANIOWSKI PUŁK ARTYLERII LEKKIEJ. Pruszków 1997. Oficyna Wydawnicza "Ajaks" ISBN 83-87103-33-0. ISSN 0860-2360.
- Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||
