111 Eskadra Myśliwska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
111 Eskadra Myśliwska
111th Escadrille Roundel.png
Godło 111 eskadry myśliwskiej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 2 sierpnia 1928
Rozformowanie wrzesień 1939
Tradycje
Rodowód 7 Eskadra Myśliwska
Tradycje jednostki kontynuuje lub kontynuowały Dywizjon 303

23 Baza Lotnictwa Taktycznego

Dowódcy
Pierwszy kpt. obs. Karol Stelmach
Ostatni por. pil. Wojciech Januszewicz
Działania zbrojne
II wojna światowa: kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Warszawa
Podporządkowanie III/1 Dywizjon Myśliwski
Rodzaj wojsk lotnictwo
Rodzaj sił zbrojnych wojsko

111 Eskadra Myśliwskapododdział lotnictwa myśliwskiego Wojska Polskiego II RP.

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

7 listopada 1918 na lotnisku Rakowice przystąpiono do organizacji III Eskadry Lotniczej Bojowej. 21 grudnia tego roku pododdział przemianowany został na 7 Eskadrę Lotniczą. 31 grudnia 1919 roku Minister Spraw Wojskowych oficjalnie zatwierdził nazwę jednostki – 7 Eskadra Myśliwska im. Tadeusza Kościuszki.

Wiosną 1925 r. jednostka przemianowana została na 121 Eskadrę Myśliwską, a 2 sierpnia 1928 r. na 111 Eskadrę Myśliwską. Razem ze 112 Eskadrę Myśliwską tworzyła III Dywizjon Myśliwski 1 Pułku Lotniczego (III/1 dm).

W czerwcu pododdział przeniesiony został z lotniska Mokotowskiego na lotnisko Okęcie.

W połowie czerwca 1939 r. do eskadry przydzielono 4 podchorążych ze Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie i 4 elewów ze Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich z Krosna.

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej 1939 r. walczyła w składzie Brygady Pościgowej, operując z lotniska Zielonka. Na uzbrojeniu eskadry znajdowało się 10 samolotów PZL P.11c.

W czasie II wojny światowej z 20 pilotów eskadry zginęło 11, w tym wszyscy podchorążowie XII promocji SPL (awansowani na podporuczników ze starszeństwem z 15 sierpnia 1939 r.). Pięciu pilotów zostało asami myśliwskimi.

PZL P.11 Gotowe do lotu
jPZL P.11c

Personel eskadry[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy eskadry:

  • kpt. obs. Karol Stelmach od 7 XI 1918
  • por. pil. Jerzy Borejsza od 1 I 1919
  • por. pil. Stefan Stec od III 1919
  • por. pil. Ludomił Rayski X 1919
  • mjr pil. Cedric Fauntleroy od X 1919
  • kpt pil. Merian Cooper VI-VII 1920
  • kpt.pil. George Crawford VIII 1920
  • kpt. pil. Jerzy Weber
  • kpt. pil. Teofil Dziama od 1922
  • kpt. pil. Bronisław Wąsowski od VIII 1923 do 24 V 1924 (zginął)
  • kpt. pil. Tadeusz Piotrowicz od V 1924
  • kpt. pil. Jerzy Wieniawa-Długoszowski od 16 VI 1925
  • kpt. pil. Edward Więckowski od 1927 r.
  • por. pil. Józef Kępiński od 21 IV 1932
  • kpt. pil. Zdzisław Krasnodębski od 13 XI 1935
  • kpt. pil. Gustaw Sidorowicz od 19 X 1937
  • por. pil. Wojciech Januszewicz od 2 IX 1939

Obsada etatowa we wrześniu 1939 r.

  • dowódca – kpt. pil. Gustaw Sidorowicz (ranny 1 IX)
  • zastępca dowódcy – por. pil. Wojciech Januszewicz (od 2 IX dowódca eskadry; zmarł w wyniku ran odniesionych 5 X 1940)
  • pilot – ppor. pil. Mirosław Ferić (zginął 14 II 1942 w Anglii; AS)
  • pilot – ppor. pil. Janusz Łabicki (ranny 8 IX 1939 w wypadku lotniczym)
  • pilot - ppor. pil. Jerzy Palusiński (ranny 1 IX 1939; pierwszy lotnik odznaczony przez Naczelnego Wodza KW za kampanię 1939 r.)
  • pilot – ppor. pil. Jan Zumbach (ranny 26 V w wypadku lotniczym, w walkach nie brał udziału; AS)
  • pilot – pchor./ppor. pil. Władysław Maciej Drecki (ranny 4 IX 1939; zginął 13 IX 1943 na Sycylii)
  • pilot – pchor./ppor. pil. Zbigniew Janicki (zginął 16 VI 1944 we Francji)
  • pilot – pchor./ppor. pil. Janusz Maciński (zginął 4 IX 1940 nad La Manche)
  • pilot – pchor./ppor. pil. Mieczysław Rozwadowski (zginął 15 VIII 1940 nad kanałem La Manche)
  • pilot – st. sierż. pil. Jan Kołcon
  • pilot – plut. pil. Ignacy Lendzion (nie wykonywał lotów z uwagi na stan zdrowia; zm. 10 VI 1954)
  • pilot – plut. pil. Stanisław Karubin (zginął 12 VIII 1941 w Anglii; AS)
  • pilot – kpr. pil. Eugeniusz Szaposznikow (AS)
  • pilot – st. szer. Bogdan Cichocki
  • pilot – st. szer. Henryk Szope (zginął 21 VII 1941 koło Wyspa Man)
  • pilot – st. szer. Stefan Wojtowicz (zginął 11 IX 1940 w Anglii)
  • pilot – st. szer. Kazimierz Wünsche (AS)
  • pilot – ppor. pil. Wiktor Stanisław Strzembosz (przydzielony 4 IX ze 112 em; zginął 8 VII 1941 we Francji)
  • pilot – ppor. rez. pil. Aleksander Wróblewski (przydzielony 4 IX ze 131 em, zginął 25 III 1942 nad kanałem La Manche)
  • oficer techniczny – chor. tech. Kazimierz Mozól
  • szef mechaników – st. majster wojsk. Mieczysław Żołnowski
  • szef eskadry - st. sierż. Jan Jezierski

Zwycięstwa pilotów 111 eskadry we wrześniu 39:

w/g Biura Historycznego Lotnictwa w Londynie: 1.9.1939

  • ppor. Palusiński – 2 Bf 110 uszkodzone

3.9.1939

4.9.1939

  • por. Januszewicz – 1 Ju 87

6.9.1939

  • por. Januszewicz – 1 Ju 87

8.9.1939

9.9.39

  • ppor. Ferić, pchor. Rozwadowski, st. szer. Wünsche – 1 He 45

Eskadra w wyniku działań bojowych straciła 8 samolotów.

Tradycje i godło brygady[edytuj | edytuj kod]

Eskadra dziedziczyła tradycje i godło 7 Eskadry Myśliwskiej, w składzie której w latach 1919-1920 walczyli amerykańscy piloci, którzy przybyli do Polski, aby wziąć udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

Jeden z pilotów, Elliot Chess, zaprojektował godło malowane na wszystkich samolotach eskadry, przedstawiające czerwoną krakowską rogatywkę (jaką naczelnik Tadeusz Kościuszko nosił podczas insurekcji 1794) i dwie skrzyżowane kosy (symbolizujące chłopów walczących razem z Kościuszką) na tle pasów i gwiazd flagi amerykańskiej.

Tradycje eskadry kontynuował sformowany 2 sierpnia 1940 303 Dywizjon Myśliwski "Warszawski" im. Tadeusza Kościuszki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 9, Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo), formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982, s. 19-26. ISBN 83-206-0281-5.