11 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy 11 Dywizji Piechoty okresu III Rzeszy. Zobacz też: 11 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
Znak taktyczny

11 (Wschodniopruska) Dywizja Piechoty – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana w 1934 roku pod ukrytą nazwą Infanterieführer I., miejsce stacjonowania sztabu Olsztyn. Na mocy rozkazu z dnia 15 października 1935 roku otrzymała oficjalną nazwę 11. Dywizja Piechoty. Stacjonowała w I. Okręgu Wojskowym.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku:
    • 2. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, II. batalionu, 13. kompanii moździerzy i 14 kompanii przeciwpancernej – Olsztyn, I. batalionu – Szczytno, III. batalionu – Biskupiec;
    • 23. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, I. i II. batalionu – Kętrzyn, III. batalionu – Giżycko, batalionu rezerwowego - Ełk;
    • 44. pułk piechoty: miejsce postoju sztabu, III. batalionu, 13. kompanii moździerzy i 14. kompanii przeciwpancernej – Bartoszyce, I. batalionu – Mrągowo, II. batalionu – Lidzbark Warmiński;
    • 11. pułk artylerii: miejsce postoju sztabu i III. dywizjonu – Olsztyn, I. dywizjonu – Lidzbark Warmiński, II. dywizjonu – Giżycko;
    • I. dywizjon 47. pułku artylerii ciężkiej: miejsce postoju – Kętrzyn;
    • 11. batalion pionierów: miejsce postoju –Giżycko;
    • 11. oddział przeciwpancerny: miejsce postoju – Olsztyn;
    • 11. oddział łączności: miejsce postoju – Olsztyn;
    • 11. oddział obserwacyjny: miejsce postoju –nie został sformowany;
  • Struktura organizacyjna w styczniu 1940 roku:
    • 2., 23. i 44. pułk piechoty, 11 pułk artylerii, I dywizjon 47 pułku artylerii ciężkiej, 11. batalion pionierów, 11. oddział rozpoznawczy, 11. oddział przeciwpancerny, 11. oddział łączności, 11. polowy batalion zapasowy;
  • Struktura organizacyjna w październiku 1944 roku:
    • 2., 23. i 44. pułk grenadierów, 11. pułk artylerii, I. dywizjon 47. pułku artylerii ciężkiej, 11. batalion pionierów, 11. batalion fizylierów, 11. oddział przeciwpancerny, 11. oddział łączności, 11. polowy batalion zapasowy

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Generalleutnant Günther von Niebelschütz 1.X.1943 – 1.IV.1937;
Generalleutnant Max Bock 1.IV.1939 – 23.X.1939;
Generalleutnant Herbert von Böckmann 23.X.1939 – 26.I.1942;
Generalleutnant Siegfried Thomaschki 26.I.1942 – 7.IX.1943;
Generalleutnant Karl Burdach 7.IX.1943 – 1.IV.1944;
Generalleutnant Hellmuth Reymann 1.IV.1944 – 18.XI.1944;
Generalleutnant Gerhard Feyerabend 18.XI.1944 – 8.V.1945;

Szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Zmobilizowana rozkazem z dnia 18 sierpnia 1939 roku i skoncentrowana w rejonie Neidenburga. Już pierwszego dnia wojny przekroczyła granicę polsko-niemiecką na południe od Neidenburga i rozpoczęła ciężkie walki o przełamanie polskich umocnień w obszarze Mława - Chorzele. W trakcie tych walk ranny został pułkownik Klein dowódca 44. pułku piechoty. Po przełamaniu polskiej obrony dywizja prowadziła walki pościgowe przez Ciechanów w stronę Narwi, którą przekroczyła w rejonie Pułtuska, następnie w walce przekroczyła Bug pod Wyszkowem i szybkim marszem zbliżała się do Warszawy. 12 września zdobyła Kałuszyn, a 19 września osiągnęła brzeg Wisły pomiędzy Karolówką a Pragą. Od 20 września do kapitulacji Warszawy jednostka uczestniczyła w walkach o Pragę. Następnie pomaszerowała przez Kałuszyn i Węgrów na linię demarkacyjną w rejon Sokołowa Podlaskiego, którą osłaniała do 2 listopada. Zluzowana pomaszerowała przez Mińsk Mazowiecki do Skierniewic i stamtąd została transportem kolejowym przewieziona przez Niemcy w rejon Remscheid.
10 maja 1940 roku niemiecka armia rozpoczęła Operację Gelb, 11. wschodniopruska Dywizja Piechoty w pierwszym dniu kampanii osiągnęła przestrzeń na zachód od Kolonii, dzień później dotarła w obszar Maastrich i będąc ciągle w rezerwie Grupy Armii B forsownym marszem posuwała się przez Maleves, Binches, Douai w obszar na południe od Lille. Po silnym przygotowaniu artyleryjskim, które udzielił 11. pułk artylerii do ataku na południowe przedmieścia Lille ruszyły 23. i 44. pułk piechoty wparte przez 11. oddział rozpoznawczy. Wieczorem, miasto po zażartych walkach zostało zdobyte, wzięto wielu jeńców m.in z 1. marokańskiej Dywizji Piechoty oraz zdobyto znaczną ilość sprzętu wojskowego. Następnego dnia, przed frontem dowódcy dywizji generałem porucznikiem Herbertem von Böckmannem, odbyła się defilada pododdziałów dywziji.
W następnych dniach dywizja została przerzucona na północ od Sommy. W drugiej części kampanii na zachodzie, dywizja przekracza Sommę niedaleko Amiems i forsownie maszerując zbliżała się do Sekwany czekając na uderzenie na Paryż. Jednak do szturmu na stolicę Francji nie dochodzi i dywizja Sekwanę przekracza na północny zachód od Paryża w rejonie Les Andelys i kontynuuje szybki marsz przez Dreux, Chatres, Le Mans i Angers w rejonie napotkała zdecydowany opór oddziałów francuskich broniących linii Loary, dywizja dokonała zwrot w stronę Saumuri na południe od miasta przekroczyła bez walki Loarę. Dalej prowadziła pościg za nieprzyjacielem i zawieszenie broni zastało dywizję w obszarze Thouars,następnie samochodami ciężarowymi została przewieziona przez Niort, Saintes, Bordeaux, Mont - de - Marsan, Dax i osiągnęła hiszpańską granicę.
Po zakończeniu kampanii rozpoczęła służbę okupacyjna i ochronną na wybrzeżu Zatoki Baskijskiej na odcinku Hendaye - Biarritz, którą pełniła do marca 1941 roku, kiedy to została zluzowana i przetransportowana do Prus Wschodnich.
W pierwszym okresie została skoncentrowana na poligonie Stablacker. Następnie została przeniesiona w przestrzeń Labiau, gdzie przygotowywała się do kampanii wschodniej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Buxa Werner: Weg und Schicksal der 11. Infanterie-Division; b.m.w. i b.d.w.
  • Carell Paul, Spalona ziemia. Odwrót Wehrmachtu na Wschodzie; Warszawa 2003; ISBN 83-11-09475-6.
  • Haupt Werner, Die deutschen Infanterie-Division; Friedberg 1991; ISBN 3-89555-274-7.
  • Haupt Werner, Army Group North. The Wehrmacht in Russia 1941-1945; b.m.w 1998; ISBN 0-7643-0182-9.
  • Haupt Werner, Kurland. Die vergessene Heeresgruppe 1944/45; b.m.w i b.d.w; ISBN 978-3-89555-527-5.
  • Jurga Tadeusz, Armia Modlin 1939, Warszawa 1987.
  • Jurga Tadeusz, Obrona Polski 1939, Warszawa 1990;ISBN 83-211-1096-7.
  • Pohlman Hartwig, Wolchow 900 Tage Kampf um Lenigrad 1941-1944 Wiedeń 2003.
  • Zalewski Wojciech, Andrzej Aksamitowski, Mława 1939; Warszawa 1996.