11 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
| 11 Dywizjon Artylerii Ciężkiej | |
| Historia | |
| Państwo |  II Rzeczpospolita |
| Sformowanie | 1939 |
| Rozformowanie | 1939 |
| Tradycje | |
| Rodowód | 6 Pułk Artylerii Ciężkiej |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | mjr Zygmunt Dobrowolski |
| Działania zbrojne | |
| kampania wrześniowa | |
| Organizacja | |
| Podporządkowanie | 11 Karpacka Dywizja Piechoty 38 Dywizja Piechoty (II RP) |
| Rodzaj wojsk | artyleria |
| Rodzaj sił zbrojnych | Wojska lądowe |
11 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (11 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej wojska. Został sformowany w garnizonie Lwów, w I rzucie mobilizacji powszechnej, przez 6 Pułk Artylerii Ciężkiej. 11 dac był organiczną jednostką artylerii 11 Karpackiej Dywizji Piechoty.
W kampanii wrześniowej 1939 11 dac walczył w składzie macierzystej dywizji oraz 38 Dywizji Piechoty Rezerwowej.
Na skutek zniszczenia linii kolejowych przez Luftwaffe 11 dac nie dotarł do rejonu koncentracji 11 DP (Bochnia-Brzesko). Wyładował się pod Mościskami. 10 września dowódca Armii "Małopolska" przydzielił 11 dac do 38 DP (rez.). 15 września koło Sądowej Wiszni dywizjon dołączył do 11 DP, która w grupie gen. Sosnkowskiego przebijała się do Lwowa po osi: Mużyłowice, Sądowa Wisznia, Lasy Janowskie, Lelechówka, Hołosko, Brzuchowice).
16 września pod pod Sądową Wisznią 1 bateria utraciła działa, które utknęły w błotnistym terenie. Bateria została spieszona i dołączona do kolumn piechoty. Tego samego dnia w skład dywizjonu włączona została 3 bateria 60 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej, sformowana przez 10 Pułk Artylerii Ciężkiej dla Armii "Kraków". Obie baterie haubic utworzyły grupę artylerii ogólnego działania.
17 września, w rejonie Szkła, w czasie ostrzału drogi Jaryna-Zabłota 2 bateria straciła jedną haubicę. Tego samego dnia w rejonie Lelechówki 3 bateria utraciła swoje haubice, które ugrzęzły w piaszczystych leśnych duktach. 3 bateria została spieszona i dołączyła do piechoty.
18 września dwie haubice 1 baterii włączone zostały do 7/11 pal.
Wieczorem 20 września, po ciężkich walkach w rejonie Brzuchowice-Hołosko, działony 2 baterii, na rozkaz gen. Sosnkowskiego zniszczyły swoje działa. Do Lwowa przebili się tylko nieliczni żołnierze 11 dac, w tym jego dowódca.
[edytuj] Obsada personalna
- dowódca – mjr Zygmunt Dobrowolski
1 bateria (trzy 105 mm armaty wz. 1913)
- dowódca – por. Wacław Zawadzki (9 V 1912 – † 1940 Katyń)
2 bateria (trzy 155 mm haubice wz. 1917)
- dowódca – ppor. Alfred Wasilewski (ur. 19 VIII 1912 – † 1939 ? 1940 na Kresach)
3 bateria 60 dac (155 mm haubice wz. 1917)
- dowódca – kpt. Ludwik Marian Skorski (1 IX 1906 – 21 IX 1939 w szpitalu w Przemyślu, ranny 17 IX 1939 pod Lelechówką)
pluton taborowy nr 11
Szczegółowa organizacja dywizjonu w Ordre de Bataille polskiej dywizji piechoty w 1939.
[edytuj] Bibliografia
- Ryszard Dalecki, Armia Karpaty w wojnie obronnej 1939 roku
- Bronisław Prugar-Ketling, Aby dochować wierności.
- Józef Jan Korabiowski, W rogatywce i w berecie
- Tadeusz Kryska-Karski, Straty Korpusu Oficerskiego 1939-1945.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
