11 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej

11 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej
Historia
Państwo	Polska
Sformowanie	1945
Rozformowanie	1956
Nazwa wyróżniająca	Łużycki
Organizacja
Numer	JW 2982
Dyslokacja	Tarnowskie Góry
Rodzaj wojsk	Artyleria
Rodzaj sił zbrojnych	wojska lądowe

11 Łużycki Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej (11 dappanc) – pododdział artylerii przeciwpancernej ludowego Wojska Polskiego.

Na podstawie rozkazu Nr 0288/Org. Naczelnego Dowódcy WP z 15 października 1945 roku został rozformowany 11 Dywizjon Artylerii Samochodowej. W jego miejsce, w składzie 8 Dywizji Piechoty, został sformowany 11 Dywizjon Artylerii Zmotoryzowanej.

Kilka miesięcy później, na podstawie rozkazu Nr 046/Org. Naczelnego Dowódcy WP z 27 lutego 1946 roku, jednostka została przeformowana w 11 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej. Na podstawie rozkazu Nr 0046/Org. Ministra Obrony Narodowej z 30 marca 1949 roku dywizjon został podporządkowany dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego. W 1956 roku jednostka została rozformowana.

W 1945 roku dyon stacjonował w Olchowcach, pod koniec 1946 roku w Kutnie, w 1947 roku w Gałkówku, a w 1948 roku w Skierniewicach. W składzie 2 DP przedyslokowany do Tarnowskich Gór, do koszar przy ul. Kościuszki 7 (?) przy ulicy Opolskiej (?).

76 mm armata wz. 1942 (ZiS-3)

Struktura organizacyjna

Dowództwo i sztab

• pluton dowodzenia
• trzy baterie armat przeciwpancernych
  • dwa plutony ogniowe po 2 działony

Razem według etatu 2/79 w 1948: 164 żołnierzy i 12 armat 76 mm ZiS-3

Bibliografia

• Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. Skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6. 
• Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydaw. TRIO : Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.