12,8 cm FlaK 40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
12,8 cm FlaK 40
12,8 cm FlaK 40 w wersji stacjonarnej.
12,8 cm FlaK 40 w wersji stacjonarnej.
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Rheinmetall
Rodzaj działo przeciwlotnicze
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 128 mm
Długość lufy 7835 mm
6478 mm (części gwintowanej)
Donośność 14 800 m (pionowa)
Prędkość pocz. pocisku 880 m/s (pocisk o masie 26 kg)
Długość 15 000 mm
Wysokość 3965 mm
Masa 27 000 kg (marszowa)
17 000 kg (bojowa, wersji holowanej)
13 000 kg (wersji stacjonarnej)
Kąt ostrzału -3° do +87° (w pionie)
360° (w poziomie)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

12,8 cm FlaK 40 – niemieckie działo przeciwlotnicze z okresu II wojny światowej.

W 1936 roku w III Rzeszy pojawił się projekt wprowadzenia do uzbrojenia armaty przeciwlotniczej kalibru 128 mm. Jednak prace nad tą bronią miały niski priorytet i dlatego dopiero w 1940 roku firma Rheinmetall zaprezentowała prototyp armaty oznaczonej jako Gerät 40. prototypowa armata była działem holowanym, ale wymiary i masa działa sprawiły, że zdecydowano, iż tylko pierwszych sześć dział, których produkcję już rozpoczęto, zostanie wykonanych w wersji mobilnej, pozostałe będą zaś montowane na ufortyfikowanych stanowiskach stacjonarnych oraz wagonach kolejowych. Produkcję wersji stacjonarnej rozpoczęto w 1942 roku. W momencie zakończenia wojny armia niemiecka miała 570 dział tego typu, broniących przed nalotami duże miasta i ośrodki przemysłowe. Powstała także podwójnie sprzężona wersja tego dział oznaczona jako 12,8 cm Flakzwilling 40. Następcą armaty FlaK 40 miał być 12,8 cm FlaK 45, ale powstał tylko prototyp tej broni.

12.8 cm Flakzwilling 40

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes £ Noble Books, 1998, s. 153-154. ISBN 0-7607-1022-8.