120 mm moździerz wz. 1938

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
120 mm moździerz wz. 1938
120 mm moździerz wz. 1938
Dane podstawowe
Państwo ZSRR
Rodzaj moździerz
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 120 mm
Długość lufy 1865 mm
Donośność minimalna 460 m
maksymalna 5700 m
Prędkość pocz. pocisku 272 m/s
Masa 275 kg
Kąt ostrzału pionowy 45° - 80°
poziomy 3°
Szybkostrzelność do 15 strz./min.
Szybkość marszowa 35 km/h
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

120 mm moździerz wz. 1938 – radziecki, średni (pułkowy) moździerz kalibru 120 mm z okresu II wojny światowej używany przez Armię Czerwoną, Ludowe Wojsko Polskie i jako broń zdobyczna przez Wehrmacht (jako 12 cm Granatwerfer 378 (r)).

Moździerz został opracowany przez zespół pod kierunkiem Borysa Iwanowicza Szawyrina. Znajdował się w uzbrojeniu Ludowego Wojska Polskiego. Klasyczna konstrukcja (lufa, płyta oporowa, podstawa). Odpalany za pomocą urządzenia typu kurkowego lub grawitacyjnie (po zablokowaniu wystającej iglicy). Przewożony był na dalsze odległości na podwoziu dwukołowym, które było holowane przez samochód osobowo-terenowy, ciężarowy lub na krótsze odległości przez obsługę.

Do strzelania stosowano pociski:

  • odłamkowo-burzące o masie 15,5 kg
  • odłamkowo-burzące z dodatkowym napędem rakietowym o masie 17,65 kg
  • oświetlające o masie 15 kg
  • dymne o masie 16,6 kg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 149. ISBN 83-86028-01-7.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965 s. 122
  • Jacek Wolfram, Andrzej Zasieczny: Broń piechoty Wehrmachtu 1939-1945. Oficyna Wydawnicza Alma-Press, Warszawa 2009 s. 141/142